Συντάκτης: Γρηγόρης Καραγιαννίδης

Σιωπή:είναι κι αυτήμια επιλογή “στο πρόγραμμα”που λένε. “Σε σέβομαι” μα, “σε σκέφτομαι” -αυτά δεν αλλάζουν- Δεν μιλάς,μα αισθάνεσαι. “Όλα καλά”: σημαίνει τα πάντα,και, ταυτόχρονα, τίποτα. Σιωπή, σημαίνει σεβασμόςστη βούληση του άλλου. Κι ο ανέκφραστος,εκφράζεται.Νιώθει,πονά. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοιέλεγαν για το “φαίνεσθαι”,για το “είναι”, για την αντίθεση μεταξύ τους. Κι ο νεκρός,το πτώμα, η μάζαπου τώρατην τρώνε τα σκουλήκια, ήταν, κάποτε, άνθρωπος με σκέψεις,ιδέες,συναισθήματακαι φίλους. -επίσης, αντίθεση- Σιωπή, λοιπόν, πράξη ευσυνειδησίας,υποταγής,υπακοής, εφαρμογής ερήμην αποφάσεως καταδικαστικής. (28/4/2025)

Το τηλεφώνημα,πήγαινε να πει “έχω μεγάλη ανάγκη να σ’ ακούσω” Στον κάθε χτύπο,χτυπούσε κι η καρδιά. -κοινή η έκφραση- Εκεί που δεν απάντησες,σκέψεις στρεβλές, δημιουργήθηκαν: “Άραγε να είσαι έξω;” “Να σ’ αγκαλιάζει κάποιος, τώρα;” Στεναχώρια, τρέλα. Ίσως, άνευ λόγου. -άλλη μια γουλιά από το κουτάκι- 22:38 η ώρα,τύφλα. Άδεια τα βράδια. Ο Ozzy ακούγεται στο ηχείο. Αντικρίζω ψυγείο περιπτέρου. Στάχτη στο χαρτί, πουράκια φτηνά. Κάηκα. Εικόνες, εικόνες, εικόνες, της ζωής μου λιμά. Άλφα στερητικό, σύνδρομο στερητικό. Απούσα. Λείπεις, γαμώ την καταδίκη. Γράφω, πάλι. Ο Λένιν, στο γαλάζιο του τετράδιο, έγραψε τις “θέσεις του Απρίλη”. Από κάτι απλόγεννιέται το μεγαλειώδες. Ζαλίστηκα.…

Στίχοι ανολοκλήρωτοι. Κομμάτια δημιουργίας, θραύσματα απελπισίας. Είν’ ο πνιγμένος μας εαυτός. Χαμένοι. Χθες βράδυ, πέταξα στον κάδο τα γραπτά μου -κι ένα στυλό μαζί, κατά λάθος- Ποιητής ή, απλά, άχρηστος; Γραφιάς ή κάποιος που εισβάλλει σ’ έναν κόσμο που δεν ταιριάζει καν; Σκέφτομαι πολλά, λέω λίγα. Μας πήρε ο διάολος τελευταία. Χρόνια να νιώσουμε ησυχία. Δρόμοι, πλακόστρωτα. Ποια μέρα, το αίμα, θα χυθεί ‘κει πάνω; Πότε, το πανηγύρι, θα τελειώσει; Κεφάλαια κλείνουν, εκκρεμότητες ανοίγουν. Ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Ο γόρδιος δεσμός, πρέπει να κοπεί. -το ξέρω, κάνω επαναλήψεις- (Αθήνα, 13/3/2025)

Γλιστράη μπίλια του στυλόεπάνω στο χαρτί. Κι έγραψε λέξεις,κατά λάθος. -επέδρασε το ποτό- Βγήκε η οργή,η θλίψη, η γνώμη που ποτέ δεν εξέφρασες. -τις μεγαλύτερες αλήθειες,τις λέει το οινόπνευμα,όχι εμείς- Η φαντασίωση του γραπτού. Το βίωμα της ματαίωσης. Παρένθεση ηρεμίας στις ημέρες του χάους. Αγκαλιάζουν, γράφεις. Φιλούν, γράφεις. Γελούν, γράφεις. -ηρεμία ή απουσία, τελικα;- Σημειώσεις ή προέκταση εαυτού; “παράταιρος εγώ” στην κανονικότητα. Άραγε θα μείνει τίποτετότε που οι λέξεις -κι ο χρόνος- θα στερέψουν; Όπου να ‘ναι, ξεμπερδεύεις. (Αθήνα, 11/3/2025)

-ολίγη αυτοκριτική- Το “γιατί ζω;”, το έχω αναρωτηθεί πολλές φορές στη ζωή μου. Πώς στο διάβολο έλαχε και γεννήθηκα, όντας αυτό που είμαι. Και γιατί βρίσκομαι εδώ, αλλά όχι αλλού. Κλασσικές αναζητήσεις που αναδεικνύουν την καθαρή σύμπτωση, από την οποία ήρθαμε στον κόσμο. Στο “γιατί”, πάντως, δεν έχω απαντήσει ακόμη, σε σχέση με τον εαυτό μου. Ένα, όμως, μπορώ να πω με βεβαιότητα: πως το μόνο που κάνω είναι να διαβάζω και, κυρίως, να γράφω. Γεμίζω τις σελίδες με ό,τι να ‘ναι. Στίχους, σκέψεις, απώλειες, επιθυμίες, σημειώσεις για βιβλία που διάβασα ή που θέλω να αγοράσω. Σημειώσεις που, μεταξύ τους,…

Ξυπνώ άλλο ένα πρωί. Δίπλα μου, άδεια κουτάκια. Πάλι, το σταχτοδοχείο γεμάτο. Έχω χρόνια να κοιμηθώσε δικό μου κρεβάτι. Μόνο ως “φιλοξενούμενος”. Αυτός ο καναπές… Κοιμάμαι, κάθομαι, γράφω εδώ. Τα πάντα. Τεντώνομαι, πονάω. Το νερό για τον καφέ βράζει. Μουγκρίζω έναν μονόλογο,ενώ κοιτώ τα μηνύματα. Τίποτε το συνταρακτικό. Βγαίνω στο μπαλκόνι.Χειμώνας, ακόμη. “Δεν είναι χειμώνας αυτός, εδώ πέρα! ” Τσιγάρο δεύτερο (το πρώτο, το κάπνισαφτιάχνοντας καφέ) Γουλιά.Πνίγομαι. Άλλη μια μέρα αρχίζει,και ξύπνησα, πάλι, “ζωντανός”. 13/2/2025

“Έλα…” του είπε μια βραδιά,χρόνια αφού τον είχε διώξει. Αυτός πήγε κι η ανάμνησηέγινε ξανά πραγματικότητα. Η μια φορά,έγινε δυο, και πέντε, κι εφτά. Η ελπίδα γεννήθηκε ξανά -τεράστια υπόθεση το “Μαζί”- Αφού, λοιπόν, προετοιμάστηκεγια την επιστροφή,για το πέταμα λαθών στη λήθη, έλαβε την απάντηση: “Άσ’ το, μετάνιωσα…” Κάθησε, μετά, εσύ, ω Άνθρωπε, ασήμαντε, μικροσκοπικέ μου φίλε, κομμάτια και θραύσματα ψυχής να τα ξανακολλήσεις. “Το τηλέφωνο του συνδρομητή που καλέσατε,είναι κατειλημμένο” έπειτα,αλλάζει, πάλι, αριθμό. Ενώ, εσύ, φυτοζωείς ως είδος αναλώσιμο. (Αθήνα, 2/2/2025)

Ζωήτων ανατροπών,των εξαφανίσεων,των επανεμφανίσεων, της λύτρωσης. Του θύτη,του θύματος,των αναμνήσεων,της ετεροχρονισμένης μετανοίας. Ζωή με τραύματα,γεμάτη σημεία μελανά,βρώμικη. Ζωή με πάθη,και με τα μεγαλύτερα λάθη. Με στέρηση συγχώρησης. Ζωή της συγγνώμηςπου δεν την δέχτηκαν ποτέ, των φωνών στα τηλέφωνα,των άκρωνκαι του χειρότερου ενδεχόμενου. Της λήθης, του κακέκτυπου, του υποκατάστατου. Των δακρύων,της μύξας,του σπέρματος στο χαρτομάντιλο -ανάγκη, στέρηση και απουσία- Ζωή αμείλικτη,που μας κλωτσάόταν πέσουμε. Του ξύλου που έπρεπε να φάμεόταν κάναμε το σφάλμα κι αυτού που φάγαμεενώ δεν φταίγαμε. Ζωή της σήψηςκαι του χειρουργείου. Των ατελών γεννήσεωνκαι του Πανδαμάτορος Θανάτου. Του άσπρου και του μαύρου-η ανάμειξη, το γκρίζο.- Ζωή των λεπτών…

Σκοποβολή Κρατάς πιστόλι κι η κάθε σφαίρα του,γράμματα, η ζωή μου όλη. Το τείνεις προς το μέρος μου, αρνούμαι. Κανείς Θεός, Αλλάχ, Γιαχβέ,δεν θέλει τη σκανδάληστραμμένη σ’ άνθρωπο -αμαρτία- Σου δίνω το δικό μου,το παίρνεις. Σε κοιτάζω άοπλος”Έλα…” Σκοποβολή για δύοδεν υπάρχει, εκτός και αν,ο ένας εκ των δυο μας,είναι ο στόχος… (Στον δρόμο, 13/12/2024)

Τα σημάδια Στο μυαλό,παίζουν μουσικές δίχως στίχο· εικόνες και σκηνές. Εκείνη τη στιγμή αντικρίζειςπως, απλά, η αλήθεια δεν υπάρχει. Μόνο γεγονότα εφήμερα,ψεύτικα,που ως πραγματικότηταθέλησαν να σ’ τα πουλήσουν. -τι ν’ αγοράσεις δίχως φράγκο;- Γνωρίζεις,πάλι, πως η κασέτα θα παιχτεί ξανά. Ίδια αρχή, μέση και τέλος. Ένα ατελείωτο γύρισμα της ισούται με χτυπήματα, γκρέμισμα, κι ύστερα, ξανά απ’ την αρχή, στο χτίσιμο. Τώρα όμως, βλέπεις τα σημάδια μα, κρατάς το στόμα σου κλειστό. Ακόμη και τα λίγα λόγια σου -ερώτημα, υποτίθεται- λαμβάνουν ως απάντησητην διαβεβαίωση μιας “αλήθειας”που δεν υπάρχει. Έχεις μάθει, πια,ν’ ακούς κατά πρόσωπο το ψέμα,και να παριστάνεις πωςτίποτε δεν…