Συντάκτης: Γρηγόρης Καραγιαννίδης

[Σύνθεση τριών διαφορετικών περιόδων] I [κάποτε] Δεν πιστεύω στα σημάδια. Ούτε και στις “αλήθειες”. Βιώνω εικόνες, ενώ ωρύομαι, μέσα μου, πως είναι ψεύτικες… Ρομαντισμός δίχως ψευδαισθήσεις, με μια δυσπιστία, ακόμη κι απέναντι στο “αληθινό”. Πάγωσα. Καιρό, χρόνια τώρα. Ήδη, τα συναισθήματα κατέληξαν “ανάπηρα”. Χρονικό αποτυχίας τα γραπτά μου -Να τα εξαφανίσω, πρέπει, κι αυτά- II [έπειτα] Στη στάχτη από φτηνά πουράκια σ’ αναζήτησα, κι είδα στην καύτρα την ψυχή μου να καίγεται από τα μάτια σου. Έξω, νύχτες της Βιρμανίας και του Βιετνάμ. Σε ψάχνω. Δε γνωρίζω την υπόστασή σου. Κι όμως, είμαι ήδη γονατισμένος μπροστά σου περιμένοντας να μου…

Άτιτλο IV Είναι το χέρι, το κεφάλι ή η σκέψη που γράφει την ώρα της δουλειάς; -κουβαλάς τελάρα αναπολώντας τα μάτια της- Είν’ η αγάπη που φτιάχνει στίχους, τραγούδια, τέχνη. Είν’ ο έρωτας η ώθηση πετάς, με προορισμό το καλύτερο αυτό που βρήκες σ’ εκείνη. Είναι ο έρωτας που σου ‘δωσε τη δύναμη ν’ αντέξεις τις μέρες του κρύου και της μιζέριας. Είναι τα Τριαντάφυλλα που φυτεύτηκαν -και ρίζωσαν- στην ψυχή σου βαθιά. Είναι η αγάπη, ρε παιδιά, κι ο έρωτας… [Πού ταξιδεύει το μυαλό σου; Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ξάνθη, Γρεβενά ή Άνδρο;] (Αθήνα, 17/4/2024)

Εσύ[αναθεωρήσεως συνέχεια] Τι σου είν’ αυτά τα μάτια, φίλε μου… Γεμάτα με φως,χωρίς σκοτάδι,δίχως κανένα ψεγάδι… Τι σου είν’ αυτά τα χέρια, αδερφέ… Ν’ απορείς με τη θέρμη,την τελειότητά τους… Είναι που νιώθεις,πλέον,άνθρωπος. Είναι που χαμογελάς -χρόνια ανέκφραστος, νεκρός- Είναι πουπρώτη φοράείδες το μέλλον όμορφο. Έρωτας,εθισμόςκαι μέθη. Αγάπη: Το “Εμείς”π’ αντικατέστησε το “Εγώ”. Για σένα,όμως,στο μυαλό σου, υπάρχει το “Εσύ”. Εσύ είσαι το ταξίδι,Εσύ η Ιθάκη, μια αγκαλιά,ένα χαδάκι, και λίγο φρέσκο,ζεστό ψωμάκι… Αθήνα, 14/4/2024

25η του Μάρτη «Σημαίες 9,99 Ευρώ» Σημαίες γαλανόλευκες στα ράφια του σούπερ μάρκετ πλάι στ’ απορρυπαντικά και τα κωλόχαρτα Σημαίες συνθετικές -πολυεστέρας- κοντάρι πλαστικό σταυρός που σπάει εύκολα -φθηνά υλικά-. Η φθορά δεδομένη. 26η του Μάρτη: Το μπλε ξεθώριασε, το λευκό κιτρίνισε, ο σταυρός έσπασε πέφτοντας στον δρόμο -ποδοπατήθηκε από περαστικούς και μια διμοιρία ΜΑΤ- Μοιάζει η σκηνή πατρίδα ψεύτικη προς πώληση, σε προσφορά, «τιμή ευκαιρίας!». Μετατράπηκε η πατρίδα σε εμπόρευμα, και μάλιστα κακής ποιότητος -εσκεμμένα- Η πλήρης στρέβλωση, η αλλαγή των πάντων. Μετατροπή ηρώων σε σφαγείς, και δοσιλόγων σ’ ήρωες. [αρρώστησες, Θόδωρε, στη φυλακή…] Δαφνοστεφανώθηκαν οι παιδεραστές κλείστηκαν στο…

Αναθεώρηση «Τι να σου δώσει η ζωή;» «Ποιο δώρο;» Γεννιέσαι πεθαίνοντας, ασελγείς ενώ ασελγούν επάνω σου. Ξυπνάς για να κοιμηθείς και κοιμάσαι για να ξυπνήσεις… -ρουτίνα το λένε- Σου είπαν πως όλα ομορφαίνουν, πως η καλοκαιρία έρχεται. Τρίχες! «Όλα είναι ανύπαρκτα.» Σε τρώνε τα σκουλήκια άκληρο μαζί με τις εικόνες των καινών, κενών τόπων. Ώσπου… Το χαμόγελο, η μορφή, το χάδι. -Γυναίκα- Κάπου ζεστάθηκε το πράγμα -χαμπάρι δεν πήρες- Τράφηκες από τον γόνιμο χυμό Της. Κι έπειτα… Αναθεώρηση απόψεως, κοσμοθεωρίας… [Τα Τριαντάφυλλα άνθισαν, η άνοιξη ήρθε -καλά σου είπαν κάποτε- ‘κει έξω, ξημερώνει…] (Αθήνα, 10/3/2024)

Σιχάθηκα Σιχάθηκανοσοκομείαδιαδρόμους τη μυρωδιά του αντισηπτικούκαι της ανθρώπινης σήψης. Σιχάθηκακηδείεςγραφεία τελετώνεκκλησίες και κόλλυβα συνεννοήσειςγια τάφουςμάρμαρατρισάγια. Σιχάθηκασιωπές και σπίτια άδεια απώλειες τη μετατροπή των ανθρώπων σε φωτογραφίες «θυμάσαι τότε που ήμασταν καλά…» Μα πιο πολύ από όλασιχάθηκα το σαρκίο μου αυτό που προσπαθώ όρθιο να κρατήσωόλα αυτά τα χρόνια της «αρρώστιας». (Αθήνα, 23/2/2024)

Ομοιότητα I Χτες βράδυ, έξω, είδα κάποια που σου έμοιαζε. Δεν μπόρεσα, ζήλεψα. Η ομοιότητα εκπληκτική. Θύμωσα με τον εαυτό μου. Ήξερα πως δεν είσαι εσύ μα κάτι μ’ έτρωγε. Ήταν γιατί σου έμοιαζε. Γιατί είσαι μακριά. Γιατί ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο και μετά να το σπάσω επειδή δεν είσαι εδώ. Όχι υποκατάστατο, μα ψευδαίσθηση [σκατά ψευδαίσθηση, χόρευε με κάποιον] Εσύ, η πραγματική, βρίσκεσαι αλλού. Γαμώ την καταδίκη της απόστασης… II Στίχοι μεθυσμένοι, αδειανοί κι ηλίθιοι. Χάραμα στο μπαλκόνι βλαστημώντας Τη μοναξιά, την ανεπάρκεια, το κενό. Λείπεις να πάρει ο διάολος εργασίες, δουλειές, τηλέφωνα… Θησείο, 12/12/2023

Γυναίκα Άλλοι σε είπανε γυνή, και άλλοι γύναιο. Άλλοι σου δώσανε στοργή, και άλλοι αγκάθι. Χάδι και χτύπημα. Όψεις διαφορετικές, νόμισμα ίδιο. Στο πλήρωσαν και το πλήρωσες. Σου δώσανε και δόθηκες. Εσύ, Γυναίκα, Εσύ, τα πάντα ή το τίποτα για κάποιους… [στη γυναίκα με τα δεμένα μάτια] Θησείο (10/11/2023)

«Δεν ξέρω, αλλά…» άναψε τσιγάρο ενώ κοίταζε το θυμωμένο της πρόσωπο «…κάτι έχεις εσύ.» «Δεν ξέρω αν είσαι τρελός ή απλά παράξενος.» -Αγαπητή μου, δεν θα στο απαντήσω εγώ αυτό το πράγμα! -Αλλά ποιος; -Δεν ξέρω! Εσύ, ο απέναντι, το ζευγάρι δίπλα που μας κοιτάζει, η μισή Αθήνα… Κάποιος που με βλέπει στη δουλειά μου ίσως, ή στο σπίτι, ο οποιοσδήποτε! Αλλά όχι εγώ! Αλήθεια όμως… Θες να με δεις στο σπίτι σου; -Σε φοβάμαι. -Άνευ λόγου και αιτίας. -Δεν είναι φλερτ αυτό που κάνεις. Περπατούσαμε πριν, και το μόνο που έκανες ήταν το να απαγγείλεις το «Το απολείπειν ο…

Εκείνος κι Εκείνη Σχέσεις της εποχής της εικόνας οπτικές. Ουσία μηδέν. «Ω καιροί, ω ήθη!» Παράφραση: «Ω καιροί, ω στήθη!» -το πλαστικό αντικατέστησε την πλαστικότητα- Καιροί του «τι πουλάς», και όχι του «ποιος έισαι». Μέσα κοινωνικής δικτύωσης: μπράτσα, κώλοι, ρητά του Μπουκόβσκι [-Τον ξέρεις; -Όχι! Στο ίντερνετ το βρήκα!] ρητά δίχως τήρηση στην καθημερινότητα. Ασυμφωνία λόγων και πράξεων παντού και ειδικά στον έρωτα. Απελπισμένοι ουρλιάζουμε «σε θέλω» «ΘΕΛΩ» «Πώς έμπλεξα εγώ μ’ αυτό το πράμα;» Σκύλοι που αλυχτάνε για ζευγάρωμα, μαινάδες π’ ορμούν σ’ ανυποψίαστους πένητες. Ζώα. Βαφτίστηκε αγάπη το σκυλίσιο ένστικτο [Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης, και ποιος το κατοικίδιο;]…