Συντάκτης: Γρηγόρης Καραγιαννίδης

“ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: [εσωτερικό ενός μπαρ, νυχτερινές ώρες. Η Άννα κάθεται στο σκαμπό, μόνη. Μπαίνει ο Αλεξανδρίδης από την πόρτα. Τον βλέπει, δείχνοντας την έκπληξή της.] ΑΝΝΑ: Πώς στο διάβολο βρέθηκες εδώ;…” Προσπάθησε να τραβήξει μια τζούρα από το τσιγάρο του ενώ ταυτόχρονα έγραφε. Όμως είχε σβήσει όπως το κράταγε με τα χείλη. Έσκυψε μπροστά για να πιάσει τον αναπτήρα. Τότε είδε και την ώρα στην οθόνη του κινητού του: 20:52 Θ’ αργούσε στο περίπτερο. Τινάχτηκε πάνω παρατώντας χαρτιά και στυλό, ντύθηκε, φόρεσε παπούτσια κι έφυγε τρέχοντας. Το ημιτελές σενάριο πετάχτηκε κατά λάθος στα σκουπίδια την επόμενη μέρα, μαζί με ένα…

Άραγε, πόση διαστροφή μπορεί να κρύβεται πίσω από τον καθωσπρεπισμό; Πόσες επιθυμίες κρύβονται πίσω από προκαταλήψεις και την υποτιθέμενη τήρηση των προσχημάτων; Κλείσαμε, λοιπόν, τις επιθυμίες στο μπαούλο που λέγεται «υποσυνείδητο», και πετάξαμε το κλειδί στα έγκατα της ψυχής μας. «Τι θα πει ο κόσμος» κι έπειτα, η αιώνια δυστυχία, γεμάτη από καταπίεση. «Τον γνώρισα στην εφηβεία, οι γονείς μας κάνουν παρέα…» Κι ας μην τον θέλει πια όπως στα 16 της. Κι ας μην την ικανοποιεί σε τίποτα, σε κανέναν τομέα. Κι ας είναι πιο πληκτικός και κρύος από τον μαρμάρινο πάγκο της κουζίνας. Ο γάμος τους θα γίνει…

Είναι όμορφανα πεθαίνει κανείς καλοκαίρι. Τα πάντα καταπράσινα,η φύση σε οργασμό. Οι εργάτεςδεν θα παιδευτούν -όπως συμβαίνειτον χειμώναμε το παγωμένο χώμα- και αν κάνουντη δουλειά χαράματα,θα ‘χει δροσιά,μα όχι κρύο. Μόνο οι παρευρισκόμενοιθα ζεσταθούνκατά την εξόδιο ακολουθία. -καλύτερανα ζεσταίνεται κανείςπάρα να κρυώνει- Και έπειτα,αφού ρίξουν λουλούδια και σκεπαστείο νεκρός με χώμα, θα μπορέσουννα αποχαιρετήσουνμε έναν καφέ κάτω από ένα δέντρο,δίχως να στριμώχνονταισε άχαρες αίθουσες,κλεισμένοι σε τοίχους. Τελικά,είναι όμορφανα πεθάνει κανείς καλοκαίρι… (Αθήνα, 21/6/2023)

Συζητούσανοι γραφειοκράτες το μέλλονκαι το δίκιοτου εργάτη. Μιλούσανανέλυανπρότειναν. Ταυτόχρονα, έπιναντον καφέ τους, έτρωγανκουλουράκια, κάπνιζαντσιγάρα ακριβάκαι πούρα. Και σε μια γωνιά, ο εκπρόσωποςτων εργατών, κάποιος Βάλτερ, δίχως να έχει πιει καφέ, χωρίς τσιγάρα, να ακούει προτάσεις για το δικό του μέλλον… -Άραγε, σύντροφοι, μάθαμε από τα λάθη μας;- (Θησείο, 18/6/2023)

Η μυρωδιά «μου κάρφωσε» τη μύτη ενώ περπατούσα στον δρόμο. Κάτι γνώριμα «ανάμεικτο», ανάμεσα σε ποπ-κορν, ψημένο καλαμπόκι και μαλλί της γριάς. Συνειρμός-αστραπή. Έκλεισα τα μάτια, δεν αντιστάθηκα. Ο πλανόδιος από απέναντι… Η μυρωδιά των παιδικών μας χρόνων! Το λούνα παρκ, οι πάγκοι με τα παιχνίδια, τ’ αλφαβητάρια, τα ξύλινα σκεύη, τα κάθε λογής μπιχλιμπίδια. https://sparmatseto.gr/2023/06/06/simeioseis-tis-baras-meros-1o-mini-diigima-tou-grigori-karagiannidi/ Οι μασκαράδες πάνω-κάτω. Συνομήλικα παιδάκια, έφηβοι, γονείς παντού… Κι αυτά, τα χέρια που μας κρατούσανε σφιχτά, μη χαθούμε. Αυτά που δεν υπάρχουν τώρα πια, ακόμη γερά και εύρωστα… Πίσω από τα κλειστά μάτια, δεν ήταν πια Ιούνης στο κέντρο της Αθήνας, αλλά καρναβάλι στην Ξάνθη, το…

Το κακό είχε γίνει στις 7 του Ιούνη, στην Πάντοβα: ξαφνικά, τραύλιζε ενώ μιλούσε. Προσπαθούσε να συνεχίσει, ο κόσμος από κάτω ανησυχούσε, μα τον ενθάρρυνε. Μάταια όμως. Αποσύρθηκε υποβασταζόμενος, υπό τους ήχους των χειροκροτημάτων, και τις φωνές που σχημάτιζαν το όνομά του. «En-ri-co, En-ri-co…» 4 ημέρες πάλευε με το εγκεφαλικό. Σε κώμα, αναίσθητος, με την αιμορραγία να του πνίγει τον εγκέφαλο. Ώσπου, το μεσημέρι της 11ης Ιούνη… «E morto» Το έκτακτο πρωτοσέλιδο της Unita. «E morto»: «Πέθανε»… Ο Γραμματέας δεν ήταν πια εδώ. Το χαμόγελο και οι ιδέες, έσβησαν εκείνο το μεσημέρι. Ο Ιστορικός Συμβιβασμός, η εγκατάλειψή του, η στροφή…

Αντιλαμβάνεσαι πόσο σε κοροϊδεύει ένα μαγαζί τη στιγμή που πίνεις την πρώτη γουλιά από το ημίγλυκο κρασί που αγόρασες από τον μπακάλη, κι είναι συσκευασμένο σε πλαστικό μπουκάλι… Αυτό ακριβώς σου βάζουν στο ποτήρι ή στο καραφάκι, και στο χρεώνουν 6 Ευρώ, τη στιγμή που το αγόρασες 2,90. Είπαμε, άλλη τιμή το μαγαζί, αλλά αυτό καταντάει δούλεμα. Η αφραγκία τελικά, σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι περισσότερα, διότι υπολογίζεις περισσότερο… Ευτυχώς που είμαι μόνο φανατικός καπνιστής, και όχι αλκοολικός -αν και όταν πίνω, θα πιω υπερβολικά-. Θα έτρεχα και δε θα έφτανα με τα έξοδα. Κοστοβόρο πράγμα τα πάθη. Παραμέρισαν οι δίπλα.…

ΑΤΙΤΛΟ ΙΙΙ Ζώντας (;) εξόριστος, χίλια χιλιόμετρα μακριά περίπου -νοσταλγία χωρίς νόστο- χωρίς σκοπό θαμμένος -προοικονομία;- σε σελίδες βιβλίων, χαρτιά, αυταπάτες κι ένα στυλό που μάταια να μιλήσει περιμένεις. -παράνοια- Επιστροφή, αδύνατη. Καταστροφή, επικείμενη [δανειζόμενος τους στίχους λαϊκού τραγουδιού] Νοσταλγία -ξανά- μα καταστάσεις που δε σ’ αφήνουν να γυρίσεις πίσω -λούζεσαι τη βλακεία σου- Άραγε υπάρχει επιστροφή στη ζωή ή μια μέρα θα σε θάψουν μακριά απ’ το σπίτι, με μόνη συντροφιά σου ένα χώμα ξένο ενώ θ’ ακούς με δυσφορία την υποκρισία του πένθους; (Αθήνα, 25/5/2023)

Γράφω με κόκκινο στυλό. Όχι γιατί είμαι δάσκαλος, που διορθώνει γραπτά. Όχι γιατί είμ’ εκκεντρικός που από ιδιοτροπία, να πρωτοτυπήσει θέλει. Ούτε στο όνομα, στη θύμηση κάποιας Επαναστάσεως, ή στου μεγάλου Κόκκινου Οκτώβρη την αιώνια μνήμη. Όχι γιατί είμαι ΑΟΞ -που είμαι!- Γράφω με κόκκινο στυλό, γιατί τα μπλε, τα μαύρα -καθώς και τα μολύβια-, τελείωσαν. Μόνο αυτό, το ένα κόκκινο στυλό, έχασκε στο συρταρι. Και κάπως έτσι, η απάντηση στο δίλημμα -μετά το μέτρημα κερμάτων- “στυλό ή τσιγάρα;” ήταν “το δεύτερο”. ΥΓ: Μη προσπαθείτε να δώσετε σύνθετες ερμηνείες σε ένα γεγονός. Η ερμηνεία του είναι, πολλές φορές, η απλούστερη…

Άτιτλο ΙΙ Άνθρωποι: δεν ησυχάζουμε ποτέ, δεν ηρεμούμε ποτέ. Ειπώθηκε πως η ζωή νικά τον θάνατο. Ψέμα. Ο θάνατος ξεπερνά την ασχήμια των γεγονότων, τον βασανισμό της ανθρώπινης υπάρξεως, τούτη τη βαρβαρότητα, που με θράσος αποκαλούμε “ζωή”. Εμπρός, λοιπόν, να ξεφύγουμε από την ύλη! Ανοίξτε μας να φύγουμε! Λύτρωση; Όχι… Και να πεθάνεις, υπάρχουν τα έξοδα κηδείας. Ταλαίπωρο πτώμα! Κι εκεί, στην αφθαρσία, άφραγκο θα περιπλανιέσαι! Σώθηκε τουλάχιστον η ψυχή σου; Άγνωστο… -Δεν ησυχάζεις, μάλλον, πουθενά- Αθήνα, 21/12/2022