Αντιλαμβάνεσαι πόσο σε κοροϊδεύει ένα μαγαζί τη στιγμή που πίνεις την πρώτη γουλιά από το ημίγλυκο κρασί που αγόρασες από τον μπακάλη, κι είναι συσκευασμένο σε πλαστικό μπουκάλι…
Αυτό ακριβώς σου βάζουν στο ποτήρι ή στο καραφάκι, και στο χρεώνουν 6 Ευρώ, τη στιγμή που το αγόρασες 2,90. Είπαμε, άλλη τιμή το μαγαζί, αλλά αυτό καταντάει δούλεμα. Η αφραγκία τελικά, σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι περισσότερα, διότι υπολογίζεις περισσότερο…
Ευτυχώς που είμαι μόνο φανατικός καπνιστής, και όχι αλκοολικός -αν και όταν πίνω, θα πιω υπερβολικά-. Θα έτρεχα και δε θα έφτανα με τα έξοδα. Κοστοβόρο πράγμα τα πάθη.
Παραμέρισαν οι δίπλα. Κάποια περνάει. Στενό, κοντό φόρεμα, βάψιμο έντονο. Τράβα τα βλέμματα. Η προσοχή που δέχεται, την κάνει να μοιάζει αγέρωχη. Όπως και το βλέμμα της: σαν να κοιτά τους γύρω της ως υπηκόους, και όχι ως συνανθρώπους…
«Η παντοδυναμία της ομορφιάς, μου είναι πάρα πολύ απωθητική. Εξ ου και, η γυναίκα που επιδεικνύει την ομορφιά της, μου είναι αντιπαθητική…»
Σωστά το ‘πε ο Περικλής Κοροβέσης. Απωλέσαμε τη “γήινη ομορφιά”, τελεία και παύλα. Μας την πήρε ο καταναλωτισμός, μαζί με τη Σοβιετική Ένωση, και πέσαμε κι εμείς στην παγίδα του (ας όψονται οι “ανανεωτικοί”!).
Από το κρασί, στον Μαρξ και τον Λένιν… Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι ηλιθιότητες ενώ προσπαθώ να ηρεμήσω… Τραβάω άλλη μια γουλιά, και επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Το ποτήρι, τα τσιγάρα μου, το ξύλο της μπάρας, και πάνω στο σκαμπό, το σαρκίο μου… Το κρασί, βαθύ κόκκινο, ημίγλυκο, φθηνό. Τελικά, είτε το πίνω εδώ, είτε στο μπαλκόνι του 4ου ορόφου, είναι ένα και το αυτό…
Το μόνο που αλλάζει, είναι ο καταναλωτισμός και τα “Πλαστικά Θράκης” στα οποία τείνουν να μετατραπούν οι άνθρωποι (ίσως κι εγώ) τριγύρω…
[Στη μνήμη της θείας, η οποία με έμαθε να γράφω, και με παρότρυνε να μη το παρατήσω -κι ας έγραφα βλακείες-. Ένας χρόνος που ‘φυγε σήμερα…]
(Αθήνα, 5/6/2023)
