Η σχέση ανάμεσα στις εικαστικές τέχνες και τα συναισθήματα, νομίζω πως είναι δεδομένη και πανίσχυρη, και αρχέγονα εδραιωμένη στην ανθρώπινη συνείδηση.
Είναι μια τίμια, ισότιμη και αμφίδρομη σχέση που η μακρόχρονη ιστορία της μαρτυρεί πως τα δύο μέρη συνυπάρχουν αυτούσια χωρίς τη καθαρή δυνατότητα αυτονομίας του ενός έναντι του άλλου.
Τα συναισθήματα μπορούν και παράγουν αξιοθαύμαστα εικαστικά έργα τροφοδοτώντας την έμπνευση των καλλιτεχνών με τη ποικιλομορφία τους και την απύθμενη δεξαμενή τους.
Αλλά και η θέαση και μελέτη των «μεγάλων» και των «μικρών» εικαστικών έργων, αποδεδειγμένα παράγουν τουλάχιστον τα σημαντικότερα συναισθήματα της ανθρώπινης φύσης, ανταποδίδοντας το δάνειο της προγενέστερης έμπνευσης από το συναισθηματικό κόσμο, προκαλώντας μια διαρκή, ακατάπαυστη ζύμωση μεταξύ τους, που είναι και το κυρίαρχο στοιχείο στη σχέση αυτή.
Αγάπη, μίσος, λύπη, θλίψη, απόγνωση, φόβος, ζήλια, θυμός, πάθος, έκπληξη, τρυφερότητα, ερωτισμός, θαυμασμός, ενθουσιασμός, άγχος, είναι μερικά μόνο από τα συναισθήματα που έχουν εμπνεύσει, εμπνέουν και θα εμπνέουν διαρκώς τους εικαστικούς.
Τα παραγόμενα έργα με τη σφραγίδα των εμπνευσμένων συναισθημάτων, αναπαράγουν με τη σειρά τους νέα ίσως και πιο περίπλοκα συναισθήματα προς τέρψιν των υποψηφίων ψυχαγωγούμενων θεατών και αναμφίβολα στην καλλιέργεια της συναισθηματικής μας νοημοσύνης αλλά και της καλλιτεχνικής νοημοσύνης γενικότερα.
Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά, θα αναφέρω μόνο κάποια πολύ χαρακτηριστικά που έχουν μείνει ως τέτοια στην ιστορία της τέχνης.
- Αγάπη: (Εραστές-Ρενέ Μαγκρίτ 1928, Το φιλί-Ροντέν 1889, Το φιλί του Έρωτα-Γκανόβα 1793)
- Μίσος: (Γέρος Ψαράς-Τίβανταρ 1902)
- Ευτυχία:(Το πρόγευμα των βαρκάρηδων-Ρενουάρ 1881)
- Λύπη: (Μελαγχολία-Έντβαρ Μούνχ 1894)
- Απόγνωση:(Κραυγή-Μούνχ 1893)
- Φόβος: (Το πρόσωπο του πολέμου-Σαλβαντόρ Νταλί 1940, Ο Κρόνος καταβροχθίζει το γιό του-Γκόγια 1823)
- Ζήλια: (Η μονομανία της ζήλιας-Θεόδωρος Γκεγικό 1822)
Τα δείγματα γραφής υπάρχουν κατά εκατοντάδες και μας υπενθυμίζουν αυτή τη περίτρανη σχέση που αποτελεί ένα πολύτιμο δομικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού, που όταν το κατέχεις, είτε ως εικαστικός δημιουργός, είτε ως δια δραστικός θεατής, μεταμορφώνεσαι σε υγιή πολίτη με κριτική σκέψη με χρήσιμη κοινωνική και πολιτική συνείδηση.