Συντάκτης: Γρηγόρης Καραγιαννίδης

Ειδήσεις. Νέα που,μονίμως,δεν είναι για καλό. Ρουτίνα, πια,η δυσάρεστη έκπληξη. Κατάσταση που μοιάζειμ’ εκτέλεση ποινής. Δεμένος σαν σε πάσσαλομπρος σε εκτελεστικό απόσπασμαπου περιμένεις να ‘ρθει. -η αναμονή είναι χειρότερη της καταδίκης- Τότε,θυμάσαι το ρητό της γιαγιάς,μια παλιά τουρκική παροιμία: «Το βράδυ μια τρύπα, το πρωί εκατό» Κάπως έτσι,ξεκίνησε όλο αυτό και τώρα,προσεύχεσαινα φέξει ο ήλιος…

Είναι κακός σύμβουλοςη νύχτα. Άλλους, τους βοηθάνα κρύβονται, άλλους, τους ξεγυμνώνει, εκεί, μέσα στον απολογισμόκαι τον μονόλογο. Μέσα σε κάτι,που μοιάζει διάλογοςμε τον εαυτό τους,πρώτα – πρώτα… -αρχή τρέλας- Τις νύχτες,είν’ η ώρα πουσκέφτεται, κανείς,όσα δεν πάν’ καλά. Γι’ αυτό κι είν’ επικίνδυνες. -αϋπνία κι εξάρτηση- Το σκοτάδι παίζειμ’ ισορροπίες λεπτές που, τις κακές σκέψεις,σε πράξειςμπορούν να μετατρέψουν.. Είν’ ο χειρότερος σύμβουλοςη νύχτα. Δεν έχει τέλος όμορφο εκτός κι αν ξυπνήσει, κανείς,από τους δικούς τουεφιάλτες…

(Με αφορμή μία συζήτηση με τον Γιώργο Γραμματικό, τον Μάρτη του 2025) «…γι’ αυτό να μην ξεχάσεις ποτέ ότι το βιβλίο σου εμείς, η παρέα, το γράψαμε. Να το θυμάσαι. Με αίμα, σπέρμα, ούρα και σκατά…» Κώστας Μουρσελάς,«Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» Νομοτέλεια: η γραφή, δεν μπορεί να «αποσυνθεθεί» από το συναίσθημα. Κάποιοι, δεν μπορούν να γράψουν όταν δεν είναι καλά, όταν είναι ήρεμοι. Δεν τους βγαίνει αράδα. Τους νιώθω. Αν δεν «στάξουν», η αγωνία, τα λάθη σου, η απόγνωση, πάνω στο γραπτό, η σελίδα θα μείνει κενή. Αν δεν ξεράσεις, την ψυχούλα σου, πάνω στο τετράδιο, αν δεν βουτήξεις το στυλό…

Το δηλητήριο, σερβιρίστηκε υπό μορφήν οινοπνεύματος. [Ας φορτώσουμε τον οργανισμό μας, με λίγες ακόμα τοξίνες…] Πονοκέφαλος η κατάσταση. [Φαντάσου, ο Θεοδωρικάκος, αντικατέστησε τον Γράψα, στη θέση του Γραμματέα της ΚΝΕ, μετά την διάσπαση του 1989. Αν έχετε τον Θεό σας!!!] Σκέφτεσαι αν θα συμπεριλάβεις την πληροφορία στο κείμενο. Χρειάζεται προσθαφαιρέσεις. Κοιτάζεις το σκαμπό, δίπλα. [Μου λείπεις…] Είναι η στιγμή που, εκτός από την απουσία, αντικρίζεις και την αποτυχία σου. Το ξέρεις ότι σου λείπει, το νιώθεις. Αλλιώς, δεν θα βρισκόσουν, τώρα, εδώ. Οι επιλογές σου, μονίμως, λανθασμένες. Αυτές οι «λάθος στροφές», με τα, μονίμως, καταστρεπτικά αποτελέσματα. [Πρέπει να το συνειδητοποιήσω:…

Εχθές, τσιγγάνοι, άδειαζαν το σπίτιμιας γειτόνισσας που, πέρυσι,την είχαμε βρειστο πάτωμα, ήδη, νεκρή, τρεις μέρες… Δεν ήταν μετακόμιση, λοιπόν. Αγόρασαντα πράγματά της,από τους κληρονόμους… Προχθές, γειτόνισσα άλλη,μας χτύπησε,ανήσυχη,την πόρτα. Βρήκε τον σύζυγοστο κρεβάτι,ακίνητο, ντυμένο κι έτοιμογια το καφενείο. Ήταν ήδη κρύος,όταν του κλείσαμετα μάτια. Έτσι πάει,φίλε μου,η ιστορία… ο Άνθρωπος, φεύγει. Ξαφνικά,απότομα, πολλές φορές. Και, μαζί με την παρουσία τουστον κόσμο, φεύγουν,έπειτα,και τα προσωπικά τουαντικείμενα… Μια άλλου είδους μετακόμιση πραγμάτων που καταλήγουν σ’ ένα παζάριειδών μεταχειρισμένων, αντικείμενα διαπραγμάτευσης παζαρέματος με κάποιον, περαστικό,υποψήφιο αγοραστή…

Κάποτε,λες “φτάνει”. Δεν μπορεί,πλέον,το κεφάλι σου. Δεν μπορείς, εσύ,να γράφεις για χασούρα για τις τρίχεςτου εφηβαίου της. Θέλεις να γράφειςγια ιστορίες,για συνέδρια, για τότε πουέγινε η διάσπαση, για τις αποχωρήσεις, για κάποια λιγκατσοφική ψυχή-όπως, τα ΜΜΕ, την βάφτισαν- Θέλεις να μιλήσειςγια τότεπου ήσουν απών. [τουλάχιστον, ο Σοσιαλισμός, δεν πληγώνει] γι’ αυτά πουδεν μπορείς ν’ αλλάξεις, και για όσα αλλάζουν.-όλα!- Δεν γίνεται. Ο Φλεβάρης,είναι μήνας ψυχρός [όπως αυτός του ’91, αλλά, τότε, πήγαν όλα καλά] κι η ελλειψή σουτον κάνει χειρότερο μοναχικό σαν το συναίσθημακάποιου Ιταλού Συντρόφου που βλέπει το κόμμα τουνα διαλύεταισε κάποιο άλλο20ο συνέδριο…

Θα την έχετε προσέξει, σε κάμποσα βιβλία. Πολλές φορές, θα νομίσατε ότι είναι και δική σας, και θα προσπαθήσατε να τη διώξετε με το δάχτυλο. Ένα τυπωμένο σημάδι από κάποια τρίχα ή βλεφαρίδα, δίπλα ή ανάμεσα στα γράμματα, μέσα στις σελίδες κάποιου βιβλίου. Έμεινε εκεί, κατά την ώρα της εκτύπωσης, και έτσι, “αναπαράχθηκε” σε όλα του τα αντίτυπα… Πεσμένη από κάποιον άνθρωπο που ήταν σκυμμένος από πάνω… Ποιος να ήταν; Ίσως να ανακαλύψουμε το όνομά του, κοιτώντας τα στοιχεία του βιβλίου, στο σημείο που λέει το πού εκτυπώθηκε… Κι αν, είναι έκδοση παλιά, τότε, μάλλον, είναι κάποιος που δεν βρίσκεται,…

Καφέδες, πολλοί. Τα νεύρα, τεντωμένα-και χωρίς αυτούς- Λέξη στο χαρτί, αδιέξοδο. Κλήσεις: “λες;” Ήταν διαφήμιση, ήταν απογοήτευση. Μικρά εγκαύματαστα δάχτυλα. Τσιγάρο που στριφογυρίζει. Η εικόνα σου,θολή. Η εικόνα σου,με πνίγει. Θυμάμαι τα λάθη μου. -πιάσαμε πάτο, σύντροφε- Λάθος στροφή, καμία ανταμοιβή και μία πίκρα που παραμένει, βουβή._ -κι άλλο πακέτο, σήμερα;-

Ότι θα έγραφα αυτές τις αράδες, δεν το πίστευα, ποτέ. Κι ακόμη, δεν το χωράει ο νους μου. Ο Δάσκαλος, ο ποιητής και συγγραφέας της πόλης μας, ο Θανάσης Μουσόπουλος, δεν βρίσκεται πια εδώ… Από την πρώτη φορά που τον άκουσα, στο Γυμνάσιο της Γενισέας, να προλογίζει τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο, μέχρι τις συζητήσεις μας, πολλά χρόνια αργότερα, μου έκανε εντύπωση η εκφορά του λόγου του. Ο μεγάλος πλούτος των γνώσεών του, μεταδιδόταν στον συνομιλητή του, με απλότητα, καθαρότητα λόγου. Ο Θανάσης Μουσόπουλος, δεν ήταν απλά ένας Δάσκαλος, ένας συγγραφέας, ένας ιστορικός, ένας ποιητής. Ήταν αναπόσπαστο, “οργανικό”, θα έλεγα, κομμάτι…

“Ο κόσμος περιμένει πάντα έναν σωτηρα και, αυτός, όταν δεν εμφανίζεται, ο κόσμος τον φτιάχνει” Περικλής Κοροβέσης,Φλεβάρης 1989 “Πάντα γελασμένοι”. Λαοί με “κοντή” ιστορική μνήμη, επιρρεπείς στην παροχολογία. Κι όταν, αυτή, δεν μπορεί να υπάρξει, επιστρατεύεται ο “πατριωτισμός” και τα “εθνικά θέματα”. Σε εισαγωγικά, πάντα, διότι, οι “σωτήρες”, δεν νοιάζονται για καμία πατρίδα, για καμία χώρα. Έτσι, οι λαοί, “τσιμπάνε”, ξανά. Κι ο Εφιάλτης ο ίδιος, θα μπορούσε να εκλεγεί ανώτατος άρχοντας της Σπάρτης, αν “πουλούσε πατρίδα” μέσα από τον λόγο του. Το πράγμα, λειτουργεί ως εξής: “Λέμε, αυτά που θέλετε να ακούσετε”. Προεκλογικά, μόνο. Μετεκλογικά, πράττουμε το αντίθετο. “Μας…