Συντάκτης: Γρηγόρης Καραγιαννίδης

Ήσουν ένα πιάτο στο τραπέζι,ένα χέρι που έδινε ευχές. Ήσουν ένας φίλος, ένας πατέρας,και για κάποια, ίσως κι ο Ένας. Ήσουν Άνδρας. Ήσουν μαμά, γιαγιά, θεία.Ήσουν το όνειρο κάποιου, συνάδελφος ή φίλη. Ήσουν Γυναίκα. Ήσασταν, όλοι εσείς. Το στόμα που φώναζετην αντίστροφη μέτρησηκάποιες μακρινές,περασμένες γιορτές. Τώρα, πιάτο άδειο, στο ντουλάπι,ίσως και μια φωτογραφία. Ανάμνηση και κουβέντα… Όλοι, πάνω, εκεί,από εργάτες έως ηγέτες,όλοι, πια, έχετε την ίδια μορφή… Εκεί που είστε,στον αληθινό κόσμο,στείλτε ένα άστρο,μια ευχή,μια ελπίδα για τον θνητό μας κόσμο,μήπως φωτίσει κάτικαι σε τούτη την γη…

Ήσουν ένα πιάτο στο τραπέζι,ένα χέρι που έδινε ευχές. Ήσουν ένας φίλος, ένας πατέρας,και για κάποια, ίσως κι ο Ένας. Ήσουν Άνδρας. Ήσουν μαμά, γιαγιά, θεία.Ήσουν το όνειρο κάποιου, συνάδελφος ή φίλη. Ήσουν Γυναίκα. Ήσασταν, όλοι εσείς. Το στόμα που φώναζετην αντίστροφη μέτρησηκάποιες μακρινές,περασμένες γιορτές. Τώρα, πιάτο άδειο, στο ντουλάπι,ίσως και μια φωτογραφία. Ανάμνηση και κουβέντα… Όλοι, πάνω, εκεί,από εργάτες έως ηγέτες,όλοι, πια, έχετε την ίδια μορφή… Εκεί που είστε,στον αληθινό κόσμο,στείλτε ένα άστρο,μια ευχή,μια ελπίδα για τον θνητό μας κόσμο,μήπως φωτίσει κάτικαι σε τούτη την γη…

“Παταγώδης αποτυχία!” Αυτή είναι η απάντηση που δίνω, όταν μου ζητούν να περιγράψω τον εαυτό μου με μια – δυο λέξεις. Απλά, ξεκάθαρα, χωρίς κανέναν εξωραϊσμό. Εκτός, όμως, από τον αυτοσαρκασμό, υπάρχει και ο ρεαλισμός. Γενικά, πρέπει να λέμε την αλήθεια, όπως, επίσης, πρέπει να αντικρίζουμε κατάματα την πραγματικότητα. Πάντοτε. Ακόμη και όταν, αυτή η πραγματικότητα, αφορά τον ίδιο μας τον εαυτό. Ακόμη και όταν δεν μας συμφέρει (ειδικότερα τότε). Δυστυχώς, ζούμε στην εποχή που όλοι προσπαθούν να δείξουν κάτι το ωραίο πάνω στο ζήτημα της εικόνας τους. Πάση θυσία. Το προσπαθούν με νύχια και με δόντια. Βέβαια, πολλές φορές,…

“What is this that stands before me? Figure in black which points at me, turn around quick and start to run, find out I’m the chosen one. Oh No…” Black Sabbath, “Black Sabbath” Toni Iommi, Geezer Butler, Bill Ward, Ozzy Osbourne… “Και εγένετο metal!” Φλεβάρης του 1970 ήταν όταν, οι Black Sabbath, κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους, ομώνυμο δίσκο, φέρνοντας την κοσμογονία, τον “σκληρό ήχο” που σημάδεψε πολλούς από εμάς. 55 χρόνια μετά, ο Ozzy, πέρασε στην αιωνιότητα. Η φωνή που, όχι μόνο υπήρξε αυτή ενός εκ των “πατέρων της metal μουσικής”, αλλά και ένα κομμάτι της ζωής όλων όσοι γοητευτήκαμε…

Ανησυχία, εξετάσεις. Ενδεχόμενη επανάληψη. 22 χρόνια πρίν,μόνο που, τώρα, ξέρεις. Η φράση”αξονικός τομογράφος”,στην περίπτωσή σου,απέκτησε καιμια συνοδευτική ιστορία. Θεσσαλονίκη,χιονόνερο,κρύο, τρεις ημέρεςαπουσία από το σχολείο. Και θα ερχόντουσαν κι άλλα. Όρος,διάδρομοι, [“Παπανικολάου” δεν είναιμόνο ο γιατρός και το δεκαχίλιαρο] καλόκαρδες νοσοκόμεςαπό το Σύμφωνο της Βαρσοβίας,όμοιες με εργάτριες κολχόζ [τις οδήγησε, εδώ, η περεστρόικα,ν’ αναζητήσουν ένα καλύτερο αύριο] Κορτιζόνη και συμπληρώματα,κι άσπρες μπλούζες παντού, τη στιγμή που, άλλα παιδιά,έπαιζαν με μια λασπωμένη μπάλα κι αντάλλασσαν χαρτάκιατου Μπούτσεκ, του Ζωγραφάκη,του Κόη, του Ζαγοράκη, του Φοφόνκα [έλειπαν τα σήματα της Ξάνθης,της Προοδευτικής και της Κασσάνδραςγια να γεμίσει το άλμπουμπου είχα ξεχάσει σπίτι] Τώρα, πια,…

Σαμψών “Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων!” Καθώς τους παρέσυρες όλους, παίρνοντάς τους, μαζί σου, στο διάβολο! Όλοι μαζί ή κανείς. Κι αφού θέλησαν να σε στείλουν αυτοί, τους πήρες μαζί σου. Εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία σου, για να σε καταστήσουν έκθεμα ζωολογικού κήπου, ζώο του τσίρκου. Ναι, τιμώρησε την έπαρση του ανθρώπου, μεγάλε! Δίδαξέ μας, στους αιώνες των αιώνων, πως, δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε κανέναν, ούτε καν “τους δικούς μας ανθρώπους”! Δώσε μας, παράδειγμα, αιώνιο! Ο Δυνατός που εξαπατήθηκε, ξέπεσε, κι αντίκρισε τη χυδαιότητα του ανθρώπου. Ιστορία αιώνια. Πάντοτε, η ζωή, θα εμπεριέχει τη Δαλιδά, τους Αλλοφύλους, που, περιμένουν…

Κοιτάς στο βάθος, βλέπεις σκοτάδι κι όχι το μέλλον. Εκτός και αν,αυτά τα δύο,ταυτίζονται. Κοιτάς το ρολόι,βλέπεις τον χρόνο που χάθηκε, κι όχι τον χρόνο που τρέχει. Το δρομολόγιο έχει φύγει καιρό τώρα. Κοιτάς τα πεπραγμένα. Χαμένες ευκαιρίες, λίστα ατέλειωτη, λάθη ανεπανόρθωτα. Σε καλούνστο τηλέφωνο. Δεν είναι από ενδιαφέρον, μα κάποια ακόμη υποχρέωση. Κι εδώ ακόμη, αυτοεξόριστος, δεν έχεις ησυχία. Ονειρεύεσαι ένα τηλέφωνο σπασμένο, τον τόπο σου, το χωριό, κλειστά παντζούρια και τα σύνεργα που φυλάς στην αποθήκη. -“Σταματήστε να κατέβω!”- (Αθήνα, 22/6/2025)

“Σιωπώ”δεν σημαίνει”δεν σε βλέπω”,”έπαψα να νιώθω”, μα, το αντίθετο. Όταν πονάς,”το βουλώνεις”. Νομίζουν πως είσαι απών. Η σιωπή, δεν ειναι, όμως, απουσία. Δεν πάει να πει”σταμάτησα, αδιαφορώ” Στην προκειμένη,το “δεν μιλώ”,σημαίνει “σε θέλω”, επιλέγεις τον δύσκολο δρόμομη θέλονταςνα προκαλέσεις αναστάτωση. Είναι τότε που απομένει μόνο το γραπτό ως χώρος έκφρασης, εξομολόγησης πόνου και συναισθημάτωνπου στιγμή δεν άλλαξαν._ (Αθήνα, 20/6/2025)

Διαβάζεις, ξάφνου, σταματάς,την οθόνη κοιτάς. Στον δρόμο βρίσκεσαι, εκκρεμότητες,τα πόδια σου καίνε, στην οθόνη τα μάτιακαθώς κοντοστέκεσαι. Είναι ο δίαυλος,το στίγμα,το μέσο. Λέξεις με σημασία πολλαπλή. Το μόνο που απέμεινεόταν δεν υφίσταταιπαρουσία φυσική. Πομπός και δέκτηςγια να ακουστεί μια φωνή -αυτή η φωνή- παρά τα χιλιόμετρα. Είναι τα δάχτυλα, π’ αντί ν’ αγγίζουν δέρμα,χαϊδεύουν γυαλί και πλαστικό, μια συσκευή. Εξάρτηση κι αυτή για κάποιον άλλο λόγο -όχι τον συνηθισμένο- Διότι ένα μέσο έμεινεώστε να μην πεις”καλημέρα”στο κενό. Κι ένα στίγμα, σινιάλο και μελάνωμα. Αυτό που περιμένεις. Αυτό που κάνειτο “είναι” σουν’ αλλάζει. Αυτό που, την ημέρα σου,θα φτιάξει. (Αθήνα, 24/5/2025)

Καπνίζω Καπνίζω.Πάντοτε,κάπνιζα πολύ. Δεν το ελάττωσακαι δεν μπορώ. Σκέφτομαι,πολλές φορέςτο μέλλον μαζί με ένα ερωτηματικό: “θα καπνίζω;” “θα καταλήξω” Πού άραγε; Σ’ έναν άθλιοθάλαμο νοσοκομείου. Αφασία. Ίσως, καρκίνοςσε τελικό στάδιο, μπορεί και πρόβλημααναπνευστικό. Φάρμακα,εισπνεόμενα,σωληνάκια. Να τα κάνω πάνω μου,ανήμπορος. Κι έξω,συγγενείς να περιμένουντην ανύπαρκτη κληρονομιά, αυτά που δεν έχω. -Άρα, κανείς- Υστερόγραφο: Προς το παρόν,πάντως, καπνίζω γιατί την έχω ανάγκητην αγκαλιά σου. -γαμημένη ανάγκη- Γιατί, τα συναισθήματα,δεν έχουν διακόπτες, δεν αλλάζουναπό τη μια στιγμήστην άλλη. [Θεέ μου, φύλαγέ μας από την κατάντια]