Συντάκτης: Γρηγόρης Καραγιαννίδης

Σκοτώστε τον σουρεαλισμό από μέσα σας,από τα γραπτάτα έργα σας. Χωθείτε βαθιά, μέσαστο κεφάλι του θεατή. “Τι θέλει να δει;” “Τι θα τον έκανε να γελάσει;” “Να προβληματιστεί…” Και απαντήστε ειλικρινά, όμως. Η απάντηση,να είναι αληθινή. Όχι αυτή που,εσείς, θα δίνατεστη θέση του, αλλά, αυτήπου θα έδινε ο ίδιος. Γκρεμίστε τον ελιτισμό! -και τις ελίτ, μια μέρα- Η τέχνη,δεν ανήκει σε λίγους Φτιάχνεταιγια τους πολλούς, για όλους. Σταματήστενα μισείτε τη λαϊκότητα -που βαφτίζετε “λαϊκισμό”, εσκεμμένα- Μάθετε να ακούτε,όχι να κατακρίνετε το γούστο,την παράδοση,τον επιούσιο άρτο. Μην αναλύετετα απλά μα, απλοποιήστετα σύνθετα. Τα έργα,δίχως το κοινό,θα ήταν υπόθετα -ας τα βάλουμε…

Σκαρώνεις γράμματα,μηνύματα. Τα σκίζεις. Λέξεις που,πουθενά,δεν ταιριάζουν, λέξεις που τρομάζουν. Πετάς χαρτιά,σαΐτες και σκουπίδια. Αυτά, κάτι γράφουν.Υπάρχει παραλήπτης. Δεν χρειάζεται να τα δει… Παράθυρα αστικού,περάσματα: “Σε είδα” “Με είδες; Πότε; Πού;” Δεν αντιλαμβάνεσαιπως, η ζωή,περνάει από μπροστά σου,ξεμακραίνοντας. Στιγμές χαμένες, ταινίεςπου δεν προβλήθηκαν, κασέτες ακυκλοφόρητες. Πραμάτεια συναισθημάτων, στο παζάρι του σύγχρονου,του γρήγορου,του εφήμερου. Ξεπούλημα. Χάνονται όλαμε ένα “ξενέρωσα”. Ταχύτητα ιλιγγιώδης. Αναλύσειςκαι περίπλοκες έννοιες, διατυπώνουν το απλούστατο. “Θέλω να σε δω” Δεν θα στείλεις,πουθενά, τους στίχους. Το στυλό,μουτζουρώνει, ο κέρσορας,διαγράφει. Πεταμένο χαρτίκι οθόνη λευκή. Σιωπή. “Πονάω” “Δεν πονάς” Πάμε παρακάτω.

Λέξεις,γραμμένες πάνωσε χαμένα δελτίαστοιχήματος. Εκεί,πλάι στο “over 1.5″που έληξε 0-0. Κάπως έτσιμοιάζουντα σχέδια των ανθρώπων. Προβλέπεις “under 4.5″κι είναι, ήδη, 5-0,πριν την λήξη του ημιχρόνου. “Τι μπορεί να πάει λάθος;”η φράση,όταν ετοιμάζεις το δελτίο, αλλά κι όταν κάνεις σχέδια για τα επαγγελματικά,τον έρωτα,την οικογένεια, για όλα. Η πραγματικότητα,που διαψεύδει, πάντοτε,την πρόβλεψη. Άλλο έναπεταμένο κέρμα, στον τρύπιο κουμπάρα που ονομάζουμε”προσδοκίες”.

Μην ξεχνάς, φίλε μου, η ζωή είναι μια ντομάτα. Άλλος, την τρώει σαλάτα, κι άλλος, την τρώει στη μάπα!Κώστας Τσέκος της Κατίνας και του Γιάννη Κανείς δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει καλύτερα την πραγματικότητα, τις ταξικές διαφορές μεταξύ ανθρώπων, από την Αριστοφανική αυτή μορφή, τον “γραφικό” του Μοναστηρακίου. Οι “λαϊκοί ποιητές”, λένε, πάντα, την αλήθεια… Δεν είναι, όλα, θέμα επιλογών, όπως επιμένουν να λένε πολλοί που εξασκούν το “life coaching”. Στη ζωή, υπάρχουν κι οι εξωγενείς παράγοντες, όπως π.χ., το πού και μέσα σε ποια οικογένεια γεννήθηκες. Εκτός από τις προσλαμβάνουσες, την προσπάθεια, πράγματα που μπορεί να εξαρτώνται και από…

1971 Ο Αλέξης Δαμιανός ετοιμάζει την «Ευδοκία» Κουτούζης, Βασιλείου, Ζορμπάς, Αγαγιώτου και άλλοι… Τη μουσική της ταινίας, την αναλαμβάνει ο μεγάλος Μάνος Λοΐζος. Ετοιμάζει το μουσικό θέμα που θα «ντύσει» τη σκηνή με το ζεϊμπέκικο του Λοχία, και το στέλνει στον Λευτέρη Παπαδόπουλο για να του βάλει στίχους. Ο Παπαδόπουλος, το επιστρέφει αρνούμενος να προσθέσει το παραμικρό. «αυτό το πράγμα δεν παίρνει λόγια, δεν υπάρχουν στίχοι να το υποστηρίξουν» Το κομμάτι, παρά το αρχικό πλάνο, μπαίνει στην ταινία, δίχως στίχο. Και, η συνέχεια, είναι γνωστή… Α’ Βραβείο Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, και ένα ζεϊμπέκικο που «χαράχτηκε» βαθιά, στην…

Αγαπώ τους γραφιάδες, αυτούςπου θέλουν να διηγούνται, να εξιστορούν, να δίνουν τα φώτα τους, να βγάζουν από το σκοτάδιπαρελθόν, παρόν και μέλλον, να ξερνούν,την ψυχή τους,στο πεζοδρόμιο. Σιχαίνομαι αυτούς που έγραψανθέλοντας ν’ ανέβουνσε βάθρο υλιστικό. Που χαμογέλασανστην “τέταρτη εξουσία” -και γενικά, στην εξουσία- για να γίνουν αρεστοί,όχι στους πολλούςή στους λίγους, αλλά στις ελίτκάποιου αορίστου”πνεύματος”. Που έκρυψαν-ενίοτε, άλλαξαν-τη γνώμη τους όχι γιατίσε κάτι άλλο πίστεψαν, αλλά γιατί στο “Άλλο”πίστευε “η εποχή”και “το ρεύμα”. Που, ξαφνικά,αγάπησαν “θεσμούς”, που για ν’ ανέβουν σε “στέγες”κλείσανε τη σκέψηκαι την πίστη τους”στο υπόγειο”. Αυτούς που βάφτισαν τον ατομικισμό “ελευθερία”, το χρήμα “στόχο”, τον κανιβαλισμό “ανταγωνιστικότητα”.…

Ωδή στις σελίδεςπου τελειώνουν, στο τετράδιοπου, σε λίγο,θα το φάει το σκοτάδι. Στους στίχους του τρελού,στην ασυναρτησία, στις κλήσειςπου δεν απαντήθηκαν, στα φιλιάπου, ποτέ, δεν δόθηκαν, στις γνώμες που άλλαξαν. -κι ας τριγυρνάς, καθημερινά, εκεί γύρω- Ωδή στην αρχήπου δεν έγινε, στην ευκαιρίαπου χάθηκε, στη φωνή τηςπου δεν ξανακούστηκε. Αυτοί είναι οι στίχοι μας:το ανύπαρκτο. -η πλήρης απουσία νοήματος- 23/10/2025

“Φασολάδα, το εθνικό μας φαγητό!”… Τρίχες. “Εθνικό φαγητό”, δεν υπάρχει. Η ελληνική κουζίνα, έχει τόσα υπέροχα παραδοσιακά πιάτα. “Φασολάδα, η εθνική μας αφραγκία”, είναι η αληθινή φράση… Από το ’21 κι ύστερα, δάνεια, κλεψιά, “ρεμούλα”, μετανάστευση, εθνική ταπείνωση… Σφαίρες στον Καποδίστρια, ηλίθιος πόλεμος του 1897, διχασμός, Παγκόσμιοι Πόλεμοι, μικρασιατική καταστροφή, κατοχή, πείνα, εμφύλιος, εξορίες, δικτατορίες, Κύπρος… Μάθημα γεωγραφίας, ελληνικές πόλεις: Μόναχο, Ντύσσελντορφ, Βούπερταλ, Αστόρια, Μελβούρνη, Τασκένδη… “Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό” τραγουδάει ο Καζαντζίδης στο ραδιόφωνο… Και, πίσω, στην “ενδοχώρα”, τα φασόλια. Μέχρι να βγάλουμε δυσεντερία από τις πορδές και το κόψιμο… “Τιμάριθμος” γαρ… Τους οικονομικούς όρους, μάθαμε να…

Τι ήταν,τελικά,τα βράδια μου; Μοναξιά. Αυτό. Κοιτούσατη θάλασσα κι έλεγα πως, σε τούτον τον κόσμο,δεν υπάρχει τίποτα. Κοιτούσα τον εαυτό μου κι έβλεπαανικανότητα και μόνο. Κοιτούσα -νοερά- εσένακι έβλεπα το ανέφικτο. Τα σοκάκια, γνωστά κι εγώ, ξένος, παράταιρος, στη γειτονιά σου, μ’ έναν κομμένο δίαυλοστα χέρια.

Η πλήρης άρνηση του Ιμέρου, εάν αυτός δεν έχει ως “δέκτη” της δική της μορφή. Εάν, στη μέθη, βλέπεις μόνο Αυτή, τη στιγμή που, γύρω, υπάρχουν μόνο άφυλα όντα, τα οποία στερούνται οποιαδήποτε ερωτικής υποστάσεως… Θα προσπαθήσω να το διατυπώσω απλά. Ο αείμνηστος Κωστής Παπαγιώργης, το είχε εκφράσει καλύτερα -και πιο σύνθετα- στα δοκίμιά του. Μιλώ για τη στιγμή που, ο έρωτας, αποκτά προσωποποιημένη υπόσταση, συγκεκριμένη μορφή. Όταν παύει να αποτελεί κάτι το φιλοσοφικό, λογοτεχνικό, ανάλυση, και μετατρέπεται σε ένα όν με σάρκα, οστά, ονοματεπώνυμο. Σε έναν κάτοχο Δελτίου Αστυνομικής Ταυτότητος. Εκεί, μαζί με τη συγκεκριμενοποίηση, έρχεται και η προαναφερθείσα…