“Φασολάδα, το εθνικό μας φαγητό!”…
Τρίχες. “Εθνικό φαγητό”, δεν υπάρχει. Η ελληνική κουζίνα, έχει τόσα υπέροχα παραδοσιακά πιάτα.
“Φασολάδα, η εθνική μας αφραγκία”, είναι η αληθινή φράση… Από το ’21 κι ύστερα, δάνεια, κλεψιά, “ρεμούλα”, μετανάστευση, εθνική ταπείνωση…
Σφαίρες στον Καποδίστρια, ηλίθιος πόλεμος του 1897, διχασμός, Παγκόσμιοι Πόλεμοι, μικρασιατική καταστροφή, κατοχή, πείνα, εμφύλιος, εξορίες, δικτατορίες, Κύπρος…
Μάθημα γεωγραφίας, ελληνικές πόλεις: Μόναχο, Ντύσσελντορφ, Βούπερταλ, Αστόρια, Μελβούρνη, Τασκένδη… “Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό” τραγουδάει ο Καζαντζίδης στο ραδιόφωνο…
Και, πίσω, στην “ενδοχώρα”, τα φασόλια. Μέχρι να βγάλουμε δυσεντερία από τις πορδές και το κόψιμο…
“Τιμάριθμος” γαρ… Τους οικονομικούς όρους, μάθαμε να τους προφέρουμε, πριν καν φωνάξουμε “Μάνα!”. Μάθαμε και πως, το Μάρκο, έχει 170 Δραχμές. Όποτε ερχόταν κι αυτό…
Και δώσ’ του τα φασόλια, μετά τη δουλειά, μετά τον μόχθο, μετά τον εκκλησιασμό…
Έπειτα, οι οικονομικές μας γνώσεις, διευρύνθηκαν. “Δημοσιονομικοί στόχοι”, “PSI” (να και τ’ Αγγλικά, “καλώς τα ναυτάκια, τα ζουμπουρλούδικα!”).
Κι οι γαλάζιες νησίδες στην Οικουμένη, αυξήθηκαν. Κι άλλες Ολλανδίες, κι άλλες Γερμανίες… Και δε βάζει ο νους σου πού αλλού, σ’ ετούτη τη γη, θ’ ακούσεις το “Ρε, μαλάκα, Σάκη, πού ‘σαι;!”
Και πάλι, πίσω, στην “ενδοχώρα”, οι εναπομείναντες, παρέα με το “εθνικό φαγητό”, μόνο που, κι αυτό, κοντεύει το τάληρο ανά κιλό…
ΥΓ: Πατάω ένα κουμπί,
και βγαίνει μια χοντρή,
και λέει στα παιδακια
“νιξ φαΐ!”…
