Συντάκτης: Γρηγόρης Καραγιαννίδης

Τέλεια ατελείς Λένε πως είμαστε ποιητές,ενώ δεν είμαστε τίποτε. Όντα τελειωμένα,χαμένοι στον κόσμο μας,παράταιροι. Όλοι λες και βγήκαμεαπό γραμμή παραγωγής”αντίστροφοι κάγκουρες”,όμοιοι μεταξύ μας. Ας πάμε στον διάβολο λοιπόν! Κι εμείς,και τα χαζά γραπτά μας,οι άσκοπες βραδιές μας,οι εορτές δίχως μουσική, και η προσποιητή ευγένεια-κατάρα του διανοούμενου- Γεμίσαμε. Γίναμε παρωδία της τέχνης,εξαμβλώματα της γραφής, κίβδηλοι εισβολείς στο πνεύμα,επιτηδευμένοι,”τέλεια ατελείς”. Ας γίνουμε, γαμώτο, άνθρωποι!Πατώντας στη γη,γνωρίζοντας ποιοι είμαστε-και από πού κατεβήκαμε-. Ας πάψουμε να παριστάνουμετους νεόπλουτους αστούς,τους “τέλειους”,τους “ευγενείς”,την “ιδιαίτερη κάστα”. Φτάνει πια! -Εσείς δε πίνετε τσίπουρο;Δεν πάτε στο καφενείο;Δεν πάτε στο γήπεδο;- Αθήνα,7/12/2022

Θέατρο Νο -Καλή σας ημέρα! Πώς είστε; -Καλά είμαι! Εσείς; (Πώς να είμαι; Μου ήρθε εντολή κατασχέσεως) -Καλά κι εγώ. Καλή συνέχεια! -Και σε εσάς! (Για τη δική μου συνέχεια δεν ξέρω…) Γύρισαν την πλάτη, φορώντας αμφότεροι μάσκες χαμογελαστές, σαν αυτές του Θεάτρου Νο. Κλεισμένοι στα καβούκια τους, στην έσχατη κατάσταση που ζουν, μη γνωρίζοντας ο ένας τα προβλήματα του άλλου. Κι αυτό συμβαίνει στον κόσμο, και συνεχίζεται, μέχρι να δώσει κανείς την κλωτσιά της διεξόδου. Κι έπειτα, οι άλλοι θα αναρωτιούνται “Μα τι είχε; Φαινόταν μια χαρά…” Αχ, αυτά τα παγωμένα, τα σιωπηρά, τα ιαπωνικού θεάτρου χαμόγελα… Αθήνα, 1/11/2022

Τζόγος Τζόγος η ζωή, οι στιγμές, ρουλέτα. Η κατάσταση, “κόκκινο – μαύρο”. Ως συνήθως, βέβαια, η μπίλια έχει την τάση να “κάθεται” πάντα στο μαύρο. Ιδού, λοιπόν, ο άνθρωπός, ο παίκτης πάνω από την τσόχα, κοιτάζοντας τη ρουλέτα να γυρίζει, και για τη μπίλια να αγωνιά, για το “πού θα κάτσει” -αν και κατά βάθος ξέρει- Αυταπάτες εν ολίγοις. Τζόγος: κακός οιωνός η απελπισία… Αθήνα, 24/10/2022

Εσπερινός Εσπερινός, ηλίου δύσις. -τελειώνει το πακέτο- Το μόνο «εισόδημα», οι κλήσεις, περιουσία με αρνητικό πρόσημο. Οι ελπίδες σώνονται, τα θαύματα ανύπαρκτα. Είχε δίκιο ο συμπατριώτης Δημόκριτος: «Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος. Ήλθες, είδες, απήλθες.» Μετρώντας αντίστροφα τον χρόνο. Ζόφος._ Αθήνα, 16/9/2022

Γράφεις, μουτζουρώνεις, σκίζεις, πετάς. Και πάλι από την αρχή… Έξω, η νύχτα έπεσε, μα εσύ “το χαβά σου”: αποτυπώνεις τις κραυγές σου στο χαρτί, δίχως να μπορείς να βγάλεις άχνα. Βρισκόμενος στα όρια του περιθωρίου. Ποτό, τσιγάρο, χαρτί, στυλό… Λες πως έγινες γραφιάς, για ν’ αποφύγεις το κενό, το άλμα στην ανυπαρξία. Αθήνα, Φλεβάρης – Σεπτέμβρης 2022

Χτύπος τηλεφώνου. “Χρωστάτε τόσα.” Τον πιάνει φόβος. Έχει σιχαθεί το τραγούδι που ο ίδιος έβαλε στο κινητό για ήχο κλήσης, όπως και αυτό που έχει η ΔΕΗ στην αναμονή. Μια μέρα τα άκουσε έξω, και του ήρθε να ξεράσει. Τηλεφώνημα δεύτερο: “πού ‘ναι τα λεφτά μου ρε;” Ερώτημα αιώνιο, στο οποίο δεν ξέρει τι να απαντήσει. Στον λογαριασμό του, μπακίρια, και στο πορτοφόλι 1,90. Κλείνει. Ανάβει τσιγάρο και προσπαθεί να ηρεμήσει, να πάρει ανάσα. Ζεσταίνεται, το κεφάλι του πάει να σπάσει. Ξέμεινε όμως απο παυσίπονα. Ξανά τηλέφωνο. Τρίτη φορά. Παρακαλάει μέσα του να ‘ναι κάνας φίλος του, ή οποιοσδήποτε άσχετος.…

Σε θυμάμαι Σε θυμάμαι, όπως ο εξόριστος τη Γυάρο, τη Μακρόνησο, τον Αη-Στράτη. Όπως ο Γερμανός Κομμουνιστής το Νταχάου, ο ομοφυλόφιλος το Μπούχενβαλντ, κι ο Εβραίος το Άουσβιτς. Σε θυμάμαι, όπως ένας ελληνοκύπριος τον Ετζεβίτ, κι ένας τουρκοκύπριος τον Σαμψών. Όπως ο ηττημένος αντάρτης κάποιον Χίτη, και ένα μέλος της Ε.Δ.Α. τα τρίκυκλα. Όπως ο Ρηγάς τον ΕΣΑτζή, όπως οι εκπαιδευτικοί τους ΟΝΝΕΔίτες στην Πάτρα… Σε θυμάμαι, σαν μια βραδιά στα Ίμια, σαν ένας προδομένος Κούρδος στο Ναϊρόμπι… Τέλος, σε θυμάμαι, όπως θυμάται ο εξαθλιωμένος πολίτης, το Καστελλόριζο του 2010. Τί ήσουν για ‘μένα τελικά; Τα συμπεράσματα δικά σου… Τα…