Θέατρο Νο
-Καλή σας ημέρα! Πώς είστε;
-Καλά είμαι! Εσείς;
(Πώς να είμαι; Μου ήρθε εντολή κατασχέσεως)
-Καλά κι εγώ. Καλή συνέχεια!
-Και σε εσάς!
(Για τη δική μου συνέχεια δεν ξέρω…)
Γύρισαν την πλάτη,
φορώντας αμφότεροι
μάσκες χαμογελαστές,
σαν αυτές του Θεάτρου Νο.
Κλεισμένοι στα καβούκια τους,
στην έσχατη κατάσταση που ζουν,
μη γνωρίζοντας
ο ένας τα προβλήματα του άλλου.
Κι αυτό συμβαίνει στον κόσμο,
και συνεχίζεται,
μέχρι να δώσει κανείς
την κλωτσιά της διεξόδου.
Κι έπειτα, οι άλλοι θα αναρωτιούνται
“Μα τι είχε; Φαινόταν μια χαρά…”
Αχ, αυτά τα παγωμένα,
τα σιωπηρά,
τα ιαπωνικού θεάτρου χαμόγελα…
Αθήνα,
1/11/2022
