Μην ξεχνάς, φίλε μου, η ζωή είναι μια ντομάτα. Άλλος, την τρώει σαλάτα, κι άλλος, την τρώει στη μάπα!
Κώστας Τσέκος της Κατίνας και του Γιάννη
Κανείς δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει καλύτερα την πραγματικότητα, τις ταξικές διαφορές μεταξύ ανθρώπων, από την Αριστοφανική αυτή μορφή, τον “γραφικό” του Μοναστηρακίου.
Οι “λαϊκοί ποιητές”, λένε, πάντα, την αλήθεια…
Δεν είναι, όλα, θέμα επιλογών, όπως επιμένουν να λένε πολλοί που εξασκούν το “life coaching”.
Στη ζωή, υπάρχουν κι οι εξωγενείς παράγοντες, όπως π.χ., το πού και μέσα σε ποια οικογένεια γεννήθηκες.
Εκτός από τις προσλαμβάνουσες, την προσπάθεια, πράγματα που μπορεί να εξαρτώνται και από εμάς, υφίστανται παράγοντες που δεν καθορίζονται με τίποτα από τον εαυτό μας.
Πόσα, άραγε, ταλέντα πήγαν χαμένα, επειδή οι φορείς τους, υποχρεώθηκαν να μάθουν μία “τέχνη”, ώστε να βοηθήσουν στον πολύ χαμηλό οικογενειακό προϋπολογισμό;
Πόσα όνειρα χάθηκαν επειδή “στην οικογένεια δεν υπήρχαν φράγκα”;
Ναι, υπάρχει και το παραπάνω φαινόμενο, εκτός από αυτό της σκληρής προσπάθειας.
Η ζωή, πολλές φορές, σε “εκτρέπει” από τον στόχο σου, κάνοντάς σε, τελικά, “να μη φας ποτέ σου σαλάτα”, αλλά, οι ντομάτες, να σου έρχονται, απανωτά στο πρόσωπο…
Συμπέρασμα;
Ναι, υπάρχει και ο όρος “ταξικός”.
Οι αιτίες όλων των παραπάνω είναι ταξικές. Σ’ έναν κόσμο, όταν ανήκεις στο ποσοστό των “εκμεταλλευόμενων”, μπορεί να βρεθείς κάπου που δεν θέλεις, για λόγους που δεν εξαρτώνται από εσένα.
Αλλάζει αυτό;
Ναι! Αλλάζει!
Αλλά, αυτό, είναι μία άλλη, μεγάλη ιστορία…
