Σκοτώστε
τον σουρεαλισμό
από μέσα σας,
από τα γραπτά
τα έργα σας.
Χωθείτε
βαθιά, μέσα
στο κεφάλι του θεατή.
“Τι θέλει να δει;”
“Τι θα τον έκανε να γελάσει;”
“Να προβληματιστεί…”
Και απαντήστε
ειλικρινά, όμως.
Η απάντηση,
να είναι αληθινή.
Όχι αυτή που,
εσείς, θα δίνατε
στη θέση του,
αλλά, αυτή
που θα έδινε ο ίδιος.
Γκρεμίστε
τον ελιτισμό!
-και τις ελίτ, μια μέρα-
Η τέχνη,
δεν ανήκει σε λίγους
Φτιάχνεται
για τους πολλούς,
για όλους.
Σταματήστε
να μισείτε τη λαϊκότητα
-που βαφτίζετε “λαϊκισμό”, εσκεμμένα-
Μάθετε να ακούτε,
όχι να κατακρίνετε
το γούστο,
την παράδοση,
τον επιούσιο άρτο.
Μην αναλύετε
τα απλά
μα, απλοποιήστε
τα σύνθετα.
Τα έργα,
δίχως το κοινό,
θα ήταν υπόθετα
-ας τα βάλουμε εκεί που ξέρουμε-
θα ήταν ένα τίποτα.
Ακόμη κι ο τελειότερος συμβολισμός,
το κάθε “Υπόγειο”,
φτιάχτηκε μέσα
από γεγονότα
της σκληρής πραγματικότητος.
