Ωδή στις σελίδες
που τελειώνουν,
στο τετράδιο
που, σε λίγο,
θα το φάει το σκοτάδι.
Στους στίχους του τρελού,
στην ασυναρτησία,
στις κλήσεις
που δεν απαντήθηκαν,
στα φιλιά
που, ποτέ, δεν δόθηκαν,
στις γνώμες που άλλαξαν.
-κι ας τριγυρνάς, καθημερινά, εκεί γύρω-
Ωδή στην αρχή
που δεν έγινε,
στην ευκαιρία
που χάθηκε,
στη φωνή της
που δεν ξανακούστηκε.
Αυτοί είναι οι στίχοι μας:
το ανύπαρκτο.
-η πλήρης απουσία νοήματος-
23/10/2025
