Συντάκτης: Γρηγόρης Καραγιαννίδης

Μην αναζητάς τη λογικήστην καρδιά,στα γεγονότα. Τον έρωτα,τον έχτισαν οι δρόμοικι οι νύχτες της έλλειψης. Τον έρωτα,τον γκρέμισε η Εποχή, και τον ισωπέδωσαν,οι γρήγοροι άνθρωποι,οι ανάγκες του σώματος. Εσύ, στο κέντρο. Πάντοτε. Μιλάς με την σιωπή σου -ίσως και ν’ άλλαξες, με τον καιρο- Μόνο να το βουλώνεις είχες μάθει. Κοιτάς: καταστολή.Νιώθεις: καταστολή.Αγγίζεις: καταστολή. Τώρα, πια, μίλησες κάπως ελεύθερα,αντίκρισες την πραγματικότητα(;),το δικό σου άπειρο, μα, πάνω από όλα,είδες τον εαυτό σου στον καθρέφτη να σου ζητάει τον λόγο για το Πριν… -πάλι καπνίζεις στη διαδρομή- (Αθήνα, 4/12/2024)

Μέσα στα υγρά φιλιά σουκαι στην ταραχή που νιώθω. Μέσα στο σώμα σου. Σβηστό το φως. Το σπέρμα που κυλά, η λάμψητων ματιών σου στο σκοτάδι. Ένωση. Έγινε η ζωή,από ημιτελής, ολόκληρη. -μοιάζεις με όνειρο- Στιγμή. Μια τελευταία ανάσα,αγκομαχώντας ακόμη. Έρωτας: η πάλη της ολοκλήρωσης ή μήπως, απλά, η πάλη της σάρκας; Το τσιγάρο, μετά… Σκύβω στο τασάκι, τεντώνομαι, η ισορροπία χάνεται, πέφτω στο πάτωμα, ψάχνω τη γόπα. Ξάφνου, κοιτάζω γύρω. τσιγάρο, χάμω, δεν υπάρχει. Μήτε καύτρα, μήτε η μορφή σου στο κρεβάτι. Κενός ο χώρος, ήταν όνειρο… (Αθήνα, 12/11/2024)

Μου μίλησες για ανασφάλειες. Φοβόσουν,φοβήθηκα. Σε κοίταξα. δεν ξέρω ανμε κοίταξες κι εσύ. Δεν απαντώ,μα σκέφτομαι: Αχ, και να μπορούσες να δεις,τον εαυτό σου,μέσα από τα δικά μου μάτια. Πώς σε βλέπω εγώ. Το πρόσωπο, το σώμα σου, τη σκέψη σου. Το πώς φτιάχνεις τις εικόνες. Το πώς αντικρίζω την αλήθειαπου εσύ νομίζεις ότι είναι ψέμα. Την αλήθεια,θα τη βρεις στα γραπτά, κι ίσως και μ’ έναν πιομακάβριο τρόπο. Αν το κεφάλι μουστον τοίχο χτυπήσειςκα τα μυαλά χυθούν έξω. Μόνο εκεί,δίπλα στο νεκρό σώμα,στα μυαλά που κείτονται στο πάτωμα, θα δεις να γράφεται,πλάι στην άψυχη, πια, φαιά ουσία, Η αλήθεια…

Αντίκρυ, η Κλωθώ, η Λάχεσις, η Άτροπος. Η καθημερινότητα των ανθρωπίνων σχέσεων -στη ζωή, όλα έρχονται ξαφνικά- Ο Κάδμος π’ αναζητά την Αρμονία,Ο Ρήσος σκοτώθηκε στον πόλεμο,Οι κεμαλικοί μας έσφαξαν το ’22. Οι αιώνες που έφεραν το σήμερα. Κι εμείς, οι «παράπλευρες απώλειες» αυτών,τ’ ατυχήματα της ιστορίας,αστερόσκονη γύρω απο κάποιονμεγαλειώδη πλανήτη. Νιώθεις πως παίζεις ζάρια,και σε κοιτούν κατάματαοι Ώρες και ο Χρόνος -πρόβα νεκρού- Ζωές ημιτελείς «αν…» -τι κι αν πήγαμε να πεθάνουμε τον Αύγουστο- Ταξίδι από τη Γρεβενών στο Θερμαϊκόκι αντίστροφα «Ποιος είσαι;» να ρωτούνκαι να μη ξέρεις την τύφλα σου… Στάχτες Σημάδια Φαντασία που τρέχει (σταμάτα τον μαραθώνιο…

«Και ξερό το τρώμε το κουλουράκι!»  είπε η γιαγιά, μασώντας το ένα κομμάτι από το κουλούρι, ενώ του πρόσφερε το άλλο. Η παιδική αφέλεια δεν τον άφηνε να καταλάβει. Πώς θα έτρωγε ένα κομμάτι κουλούρι τόσο ξερό; Δεν ήταν ωραίο. Να του έδινε, τουλάχιστον, λίγο φρέσκο ψωμάκι με ζάχαρη από πάνω… Το κρατούσε, λοιπόν, στο χέρι, κοιτώντας το με μια έκφραση λύπης και δυσφορίας. Τότε, η γιαγιά χαμογέλασε, τον αγκάλιασε καθίζοντάς τον στα γόνατά της, του πήρε το κομμάτι από το χέρι, και του το έδωσε πίσω αφού το έβρεξε σε ένα ποτήρι με νερό… Έπειτα, άρχισε να του διηγείται…

Άτιτλο VII Οι ζωές μας, θαύματα, μικρά γεγονότα από τα οποία επιζήσαμε. Ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πως είμαστε αποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων -προσπαθώ να το συνειδητοποίησω μέσα στο μετρό, παρατηρώντας την ηλικιωμένη Ιταλίδα που μοιάζει με αναγεννησιακό πίνακα κάποιας συζύγου των Μέδικων- Τριγύρισμα στις γειτονιές. Ψάχνω να βρω από πού παράγγειλα το βιβλίο -απρόσωπο διαδίκτυο!- Μικρό ταξίδι ανάμεσα στην Παλιά και τη Νέα Ελλάδα, αυτή που ‘ρθε ταλαίπωρη και σφαγιασμένη πριν 100 χρόνια -όπως η οικογένεια του πατέρα μου- Το ‘παμε, είμαστε αποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων. Επιστροφή στο “Παλιό” Θησείο, Πετράλωνα, Πλάκα. Ξανά το “ντόπιο” πριν το ’22 που η Αθήνα συνάντησε…

Κληρονομιά (Κάιν και Άβελ) Όταν στη ζωή εισήχθη ο όρος “ιδιοκτησία” συνέβη κι η μεταβολή: το ζώο έγινε “ανθρώπινο” κι ο άνθρωπος, μετετράπη σε “ζώο” Ακόμη κι η συγγένεια έγινε κάτι “τυπικό”. Σκοτώνονται τ’ αδέρφια για δύο μέτρα γης. Ανακαλύπτουν όρους: “τοπογραφικό” “ακροαματική διαδικασία” κι όλη τη νομική επιστήμη. Κάιν και Άβελ -τους ρόλους θα τους αποφασίσει ο πρόεδρος- Εγγόνια πρωτόπλαστων με ένα προπατορικό αμάρτημα στην πλάτη που ονομάζεται “Κληρονομιά”. (Θησείο, 1/9/2024)

Εξιτήριο Ι Όταν ήρθες, ο φόβος. Θάλαμος, έξω οι κόρνες δρόμοι απειλητικοί, μια πόλη που πεθαίνει μέσα σε ζωντάνια χαοτική. Βρώμα, αιώνιος θάλαμος, αποθήκη ψυχών, βόθρος. Άκρη θα βρεθεί εδώ ανάμεσα στα σκατά και τ’ απορρίμματα; [το “Εδώ” φώναξε πρώτη φορά “πονάει το ψαλίδι που ξύνει το οστό…”] ΙΙ Χτυπά τηλέφωνο. Απαντάς. Πλέον ετούτο σκέφτεσαι. Ξεχνάς το σωληνάκι που στάζει πύον, τον θάλαμο, το πρήξιμο. Παράταση ζωής -την πήρα γιατί πρέπει να την δω- Δώρο ζωής η φωνή Της. -Διάδρομος = διέξοδος- Η σήψη εξαφανίζεται, φεύγει. Θεϊκή παρέμβαση. -δυο άνθρωποι κοιτούν τι γράφεις κι αναρωτιούνται αν τρελάθηκες- Το χέρι Της είναι -νοητό…

Το Τείχος “Είναι άδικο!” Φώναξε ο νέος από την Ανατολή. “Διαβάζω όλη μέρα για τις σπουδές.Δεν έχω ταξιδέψει κάπουέξω από τούτη την άθλια χώρα. Βαρέθηκα. Θα ‘θελα να πετάξω πάνω από το τείχος,να δω τον κόσμο. Να ξεκινήσω απ’ τ’ Αμβούργοφτάνοντας στα πέρατα του κόσμου…” ………………………………………………………. “Είναι άδικο!” Φώναξε ο νέος από τη Δύση. “Κουβαλάω όλη μέρακαρότσια με τσιμέντο. Θα ‘θελα να σπουδάσω-λένε πως γράφω καλά-, αλλά στα ρεπό μουγίνομαι λιώμα στο ποτό. Δεν θέλω να θυμάμαι,αρρώστιες κι αποφάσεις. Μόνο να ταξιδέψω.Μα δεν έχω χρήματα…” ………………………………………………….. Νοέμβρη του ’89,το τείχος έπεσε. Τους βρήκε στα 19 τους χρόνια,μέσα σε τούτες τις…

Για την κάθε στιγμή που κουβαλώ,που η πίστη μου βγαίνει,που οι ημέρες με πάνε σερί, που τη ζωή μου μίσησα,που ένιωσαότι δεν μπορώ άλλο σ’ ευχαριστώ. Γιατί εκείνες ακριβώς τις στιγμέςσκέφτομαι πως υπάρχεις εσύκαι χαμογελώ παίρνοντας δύναμη. Γιατί ξέρωπως στο τέλος όλων αυτών περιμένεις Εσύ,η αγκαλιά σου… Και κάπως έτσι χαμογέλασα! Ένιωσα καλά κι ας με πονούσε η πλάτη έπειτα,κι ας κρύωνε το σώμα μου μέσα μου ένιωθα ζεστά γιατί υπάρχεις Εσύ -το ξαναλέω- η φωνή κι η σκέψη σου… Σ’ ευχαριστώγια τούτον τον χρόνο και για όσους θα έρθουν! (Αθήνα, 27/4/2024)