Άτιτλο VII | Ένα ποίημα του Γρηγόρη Καραγιαννίδη.

Οι ζωές μας, 

θαύματα, 

μικρά γεγονότα 

από τα οποία επιζήσαμε. 

Ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει 

πως είμαστε αποτέλεσμα 

τυχαίων γεγονότων 

-προσπαθώ να το συνειδητοποίησω μέσα στο μετρό, παρατηρώντας την ηλικιωμένη Ιταλίδα που μοιάζει με αναγεννησιακό πίνακα κάποιας συζύγου των Μέδικων-

Τριγύρισμα στις γειτονιές. 

Ψάχνω να βρω 

από πού παράγγειλα το βιβλίο 

-απρόσωπο διαδίκτυο!-

Μικρό ταξίδι ανάμεσα 

στην Παλιά και τη Νέα Ελλάδα,

αυτή που ‘ρθε ταλαίπωρη και σφαγιασμένη

πριν 100 χρόνια

-όπως η οικογένεια του πατέρα μου-

Το ‘παμε, 

είμαστε αποτέλεσμα

τυχαίων γεγονότων. 

Επιστροφή στο “Παλιό” 

Θησείο, 

Πετράλωνα, 

Πλάκα. 

Ξανά το “ντόπιο” 

πριν το ’22

που η Αθήνα συνάντησε τη Μικρά Ασία.

Αναγέννηση, 

οικογένειες “μικτές”, 

παιδιά… 

Ναι, και πάλι έχουμε το αποτέλεσμα 

τυχαίων γεγονότων… 

(τραγικών) 

Αγγίζω το σαγόνι. 

Ξεπρήστηκα κάπως 

μα το νιώθω ακόμη εκεί. 

-σκληρία ή θεριο;-

Ήταν κι αυτό κάτι τυχαίο, 

μου έλαχε. 

Κοιτώ γύρω. 

Η ζωή, 

η κίνηση, 

τα πάντα τυχαία. 

Μας πλέκει η μοίρα το πουλόβερ 

που ξηλώνουμε με τα ίδια μας τα χέρια.