Ο θαυμασμός μου για το Δημήτρη Νανόπουλο έγκειται όχι αποκλειστικά στο γεγονός ότι είναι ένας εξαιρετικός Έλληνας επιστήμονας, ο οποίος κρατάει ψηλά τη σημαία της Ελληνικής παρουσίας στα επιστημονικά δρώμενα.
Ο θαυμασμός μου για τους Έλληνες επιστήμονες που καταβάλλουν προσωπική προσπάθεια για τη μεγαλύτερη κατανόηση του κόσμου και την πρόοδο της Επιστήμης, δεν έγκειται μόνο στο γεγονός ότι βάζουν ένα λιθαράκι στην κατάκτηση της γνώσης.
Αλλά και στο ότι αγωνίζονται να βάλουν ένα λιθαράκι απέναντι στο Αμερικάνικο κατεστημένο, να κατοχυρωθούν ως Έλληνες που προσπαθούν να αγωνιστούν για την Επιστήμη τους, διότι στη χώρα μας -δυστυχώς, η αξία τις περισσότερες φορές πολεμάται και κατακρημνίζεται.
Ο Νανόπουλος είναι ένας Έλληνας επιστήμονας διεθνώς αναγνωρισμένος, στο δρόμο των σπουδαίων Παπανικολάου και Καραθεοδωρή.
Και φυσικά, υπάρχει και αυτή η βαθύτερη πίκρα ότι οι μεγάλοι μας Έλληνες διαχρονικά ξεριζώνονται από τον τόπο τους, βιώνουν υποτίμηση και παραγκωνισμό, αν παραμείνουν εντός των Ελληνικών συνόρων.
Αυτή η φαγωμάρα μας, η λύσσα μας να αποδομούμε αυτό που αξίζει, διαχρονικά μας κρατάει δέσμιους στη στασιμότητα.
Η κύρια επιστημονική του ενασχόληση είναι η Φυσική, η Κοσμολογία και η Βιοφυσική.
Επιστήμονες όπως ο Νανόπουλος και άλλοι που χαίρουν παγκόσμιας φήμης, είναι η απόδειξη ότι η μικρή χώρα μας, μπορεί να βγάλει μεγάλες προσωπικότητες σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αρκεί να μην μείνει μετέωρος μέσα στα σύνορα αυτής της μικρής χώρας, αλλά να ανοίξει τα φτερά του και να αναζητήσει τη δική του τύχη και ελπίδα στο όνειρο.