Κάποτε,
λες “φτάνει”.
Δεν μπορεί,
πλέον,
το κεφάλι σου.
Δεν μπορείς, εσύ,
να γράφεις
για χασούρα
για τις τρίχες
του εφηβαίου της.
Θέλεις να γράφεις
για ιστορίες,
για συνέδρια,
για τότε που
έγινε η διάσπαση,
για τις αποχωρήσεις,
για κάποια λιγκατσοφική ψυχή
-όπως, τα ΜΜΕ, την βάφτισαν-
Θέλεις να μιλήσεις
για τότε
που ήσουν απών.
[τουλάχιστον, ο Σοσιαλισμός, δεν πληγώνει]
γι’ αυτά που
δεν μπορείς ν’ αλλάξεις,
και για όσα αλλάζουν.
-όλα!-
Δεν γίνεται.
Ο Φλεβάρης,
είναι μήνας ψυχρός
[όπως αυτός του ’91, αλλά, τότε, πήγαν όλα καλά]
κι η ελλειψή σου
τον κάνει χειρότερο
μοναχικό
σαν το συναίσθημα
κάποιου Ιταλού Συντρόφου
που βλέπει το κόμμα του
να διαλύεται
σε κάποιο άλλο
20ο συνέδριο…
