“Ο κόσμος περιμένει πάντα έναν σωτηρα και, αυτός, όταν δεν εμφανίζεται, ο κόσμος τον φτιάχνει”
Περικλής Κοροβέσης,
Φλεβάρης 1989
“Πάντα γελασμένοι”. Λαοί με “κοντή” ιστορική μνήμη, επιρρεπείς στην παροχολογία.
Κι όταν, αυτή, δεν μπορεί να υπάρξει, επιστρατεύεται ο “πατριωτισμός” και τα “εθνικά θέματα”. Σε εισαγωγικά, πάντα, διότι, οι “σωτήρες”, δεν νοιάζονται για καμία πατρίδα, για καμία χώρα.
Έτσι, οι λαοί, “τσιμπάνε”, ξανά.
Κι ο Εφιάλτης ο ίδιος, θα μπορούσε να εκλεγεί ανώτατος άρχοντας της Σπάρτης, αν “πουλούσε πατρίδα” μέσα από τον λόγο του.
Το πράγμα, λειτουργεί ως εξής:
“Λέμε, αυτά που θέλετε να ακούσετε”.
Προεκλογικά, μόνο. Μετεκλογικά, πράττουμε το αντίθετο.
“Μας βρίζετε.”
Δεν μας νοιάζει. H κουτάλα, μας ανήκει.
Και πολλά ακόμη…
Υπάρχει, όμως, κι η ώρα της κάλπης…
Τότε, η σημαία θα βγει από το σκονισμένο ντουλάπι με τους σκελετούς, θα πλυθεί, θα σιδερωθεί. Κι ας μην πιστεύουν αυτοί, οι “κατέχοντες”, στη σημασία, στον συμβολισμό της. Θα την κρεμάσουν στον ψηλότερο ιστό, θα βγάλουν, δίπλα της, λόγους “υπέρ βωμών και εστιών”…
Εκεί, με έναν τρόπο μαγικό, το βιογραφικό τους, θα ξεχαστεί. Οι μελανές κηλίδες του βίου τους, θα καθαριστούν με το πανίσχυρο Vim.
Κι οι λαοί, θα μετατραπούν, ξανά, σε λωτοφάγους…
