Η Ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη ερωτικά σκάνδαλα και πιπεράτα ρομάντζα, που θα έκαναν και το πιο σύγχρονο άρλεκιν να κοκκινήσει από ντροπή.
Η μισή μυθολογία είναι γεμάτη από τα ερωτικά παραστρατήματα του Δία, τα οποία δίδαξαν και τους υπόλοιπους θεούς πώς να κατακτούν το αντικείμενο του πόθου τους.
Ο Μπερνίνι, ο μεγαλύτερος γλύπτης του 17ου αιώνα, αναπαριστά τον Απόλλωνα που καταδιώκει τον έρωτά του τη Δάφνη.
Αν και θεός διαπνέεται από ανθρώπινα χαρακτηριστικά, υποκύπτει στη δική μας ανθρωπινότητα που τσαλακώνεται και πασχίζει να κατακτήσει το ποθούμενο.
Ο Μπερνίνι δημιουργεί τον Απόλλωνα τη στιγμή εκείνη που πιστεύει ότι κατόρθωσε να την πιάσει, δίχως όμως να έχει αντιληφθεί ότι το χέρι της σταδιακά ξεκινάει να μετατρέπεται σε δέντρο.
Ο ιδιοφυής γλύπτης κατόρθωσε να μας δώσει μία ταυτόχρονη παρακολούθηση του βλέμματος και των δύο, σε μία στιγμή παθιασμένου έρωτα της Ελληνικής μυθολογίας που έδωσε σε έναν θεό την ευκαιρία να πέσει στη δική μας ανθρώπινη κλίμακα.
Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Δάφνη μεταμορφώθηκε στη δάφνη, η οποία από τότε έγινε σύμβολο νεότητας και ομορφιάς, με τον Απόλλωνα να την αναγνωρίζει ως αγαπημένο του φυτό.
Κυρίως, αναδεικνύει την κτητικότητα των θεών, οι οποίοι πέφτουν στα πιο χαμηλά ανθρώπινα επίπεδα στην προσπάθεια να κατακτήσουν το πρόσωπο που επιθυμούν.
Γλυπτό σήμα κατατεθέν του κινήματος του μπαρόκ, δημιουργημένο ανάμεσα στο 1622 και το 1625, φανερώνει ξανά το μεγαλείο της γλυπτικής του Μπερνίνι και την ανεπανάληπτη ικανότητά του να σμιλεύει στο γλυπτό την ανθρώπινη κίνηση με απίστευτη αληθοφάνεια.