Θα την έχετε προσέξει, σε κάμποσα βιβλία. Πολλές φορές, θα νομίσατε ότι είναι και δική σας, και θα προσπαθήσατε να τη διώξετε με το δάχτυλο.
Ένα τυπωμένο σημάδι από κάποια τρίχα ή βλεφαρίδα, δίπλα ή ανάμεσα στα γράμματα, μέσα στις σελίδες κάποιου βιβλίου.
Έμεινε εκεί, κατά την ώρα της εκτύπωσης, και έτσι, “αναπαράχθηκε” σε όλα του τα αντίτυπα…
Πεσμένη από κάποιον άνθρωπο που ήταν σκυμμένος από πάνω…
Ποιος να ήταν; Ίσως να ανακαλύψουμε το όνομά του, κοιτώντας τα στοιχεία του βιβλίου, στο σημείο που λέει το πού εκτυπώθηκε…
Κι αν, είναι έκδοση παλιά, τότε, μάλλον, είναι κάποιος που δεν βρίσκεται, πλέον, ανάμεσά μας…
Είναι, όμως, ένας άνθρωπος. Που έσκυψε, μόχθησε, ίδρωσε, έτσι ώστε να έχουμε, στα χέρια μας, αυτήν την πηγή γνώσης.
Ένας τυπογράφος…
Ένας πατέρας, μία μητέρα, ένας φίλος, συγγενής… Ένα άτομο με τη δική του ιστορία.
Αυτός, ο “αφανής ήρωας”, που, μετά τον συγγραφέα, τον μεταφραστή, τον επιμελητή, τον εκδότη, μας δίνει, έστω άθελά του, με αυτήν την ασήμαντη τρίχα, το “στίγμα” του, θυμίζοντάς μας, τον κόπο, τα χέρια του (ίσως, γεμάτα σημάδια και κοψίματα), τις εργατοώρες που πέρασε πάνω στο μηχάνημα…
