Η μυρωδιά «μου κάρφωσε» τη μύτη ενώ περπατούσα στον δρόμο. Κάτι γνώριμα «ανάμεικτο», ανάμεσα σε ποπ-κορν, ψημένο καλαμπόκι και μαλλί της γριάς.
Συνειρμός-αστραπή. Έκλεισα τα μάτια, δεν αντιστάθηκα.
Ο πλανόδιος από απέναντι…
Η μυρωδιά των παιδικών μας χρόνων!
Το λούνα παρκ, οι πάγκοι με τα παιχνίδια, τ’ αλφαβητάρια, τα ξύλινα σκεύη, τα κάθε λογής μπιχλιμπίδια.
Σημειώσεις της μπάρας, μέρος 1ο (μίνι διήγημα) | Του Γρηγόρη Καραγιαννίδη.
Οι μασκαράδες πάνω-κάτω. Συνομήλικα παιδάκια, έφηβοι, γονείς παντού…
Κι αυτά, τα χέρια που μας κρατούσανε σφιχτά, μη χαθούμε. Αυτά που δεν υπάρχουν τώρα πια, ακόμη γερά και εύρωστα…
Πίσω από τα κλειστά μάτια, δεν ήταν πια Ιούνης στο κέντρο της Αθήνας, αλλά καρναβάλι στην Ξάνθη, το 1998…
[Τελικά, και η παραμικρή οσμή, ανοίγει «δίαυλο επικοινωνίας» με τις αναμνήσεις και το υποσυνείδητο…]
(Αθήνα, 14/6/2023)
