Άραγε, πόση διαστροφή μπορεί να κρύβεται πίσω από τον καθωσπρεπισμό; Πόσες επιθυμίες κρύβονται πίσω από προκαταλήψεις και την υποτιθέμενη τήρηση των προσχημάτων;
Κλείσαμε, λοιπόν, τις επιθυμίες στο μπαούλο που λέγεται «υποσυνείδητο», και πετάξαμε το κλειδί στα έγκατα της ψυχής μας.
«Τι θα πει ο κόσμος» κι έπειτα, η αιώνια δυστυχία, γεμάτη από καταπίεση.
«Τον γνώρισα στην εφηβεία, οι γονείς μας κάνουν παρέα…»
Κι ας μην τον θέλει πια όπως στα 16 της. Κι ας μην την ικανοποιεί σε τίποτα, σε κανέναν τομέα. Κι ας είναι πιο πληκτικός και κρύος από τον μαρμάρινο πάγκο της κουζίνας. Ο γάμος τους θα γίνει γιατί «τι θα πει ο κόσμος; Θα γίνουμε ρεζίλι αλλιώς!»
Κάπως έτσι, χάσαμε. Τον μπούσουλα, τα «θέλω» μας, τις ζωές μας τις ίδιες στην τελική. Μέσα στην επίπλαστη «οικογενειακή γαλήνη», που στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα μεγάλο θεατρικό σκηνικό…
ΥΓ: πολλοί άνθρωποι ξεσπούν έπειτα. Πολλές φορές, στα κρυφά. Άλλη μια πράξη του δράματος που συντελείται εκεί έξω.
(Αθήνα, 6/8/2023)
