ΑΤΙΤΛΟ ΙΙΙ | Ποίηση από τον Γρηγόρη Καραγιαννίδη.

Ζώντας (;) εξόριστος,

χίλια χιλιόμετρα μακριά περίπου

-νοσταλγία χωρίς νόστο-

χωρίς σκοπό

θαμμένος 

-προοικονομία;- 

σε σελίδες βιβλίων,

χαρτιά,

αυταπάτες

κι ένα στυλό που μάταια

να μιλήσει περιμένεις.

-παράνοια-

Επιστροφή, αδύνατη.

Καταστροφή, επικείμενη

[δανειζόμενος τους στίχους

λαϊκού τραγουδιού]

Νοσταλγία

-ξανά-

μα καταστάσεις

που δε σ’ αφήνουν

να γυρίσεις πίσω

-λούζεσαι τη βλακεία σου-

Άραγε υπάρχει επιστροφή στη ζωή

ή μια μέρα θα σε θάψουν

μακριά απ’ το σπίτι,

με μόνη συντροφιά σου

ένα χώμα ξένο

ενώ θ’ ακούς με δυσφορία

την υποκρισία του πένθους;