«Δεν ξέρω, αλλά…»
άναψε τσιγάρο ενώ κοίταζε το θυμωμένο της πρόσωπο
«…κάτι έχεις εσύ.»
«Δεν ξέρω αν είσαι τρελός ή απλά παράξενος.»
-Αγαπητή μου, δεν θα στο απαντήσω εγώ αυτό το πράγμα!
-Αλλά ποιος;
-Δεν ξέρω! Εσύ, ο απέναντι, το ζευγάρι δίπλα που μας κοιτάζει, η μισή Αθήνα… Κάποιος που με βλέπει στη δουλειά μου ίσως, ή στο σπίτι, ο οποιοσδήποτε! Αλλά όχι εγώ! Αλήθεια όμως… Θες να με δεις στο σπίτι σου;
-Σε φοβάμαι.
-Άνευ λόγου και αιτίας.
-Δεν είναι φλερτ αυτό που κάνεις. Περπατούσαμε πριν, και το μόνο που έκανες ήταν το να απαγγείλεις το «Το απολείπειν ο θεός Αντώνιον» του Καβάφη. Και το ανέλυσες κιόλας!
-Ναι, ετοιμάζομαι γι’ αυτό που θα χάσω.
-Άντε πάλι! Βιαστικά συμπεράσματα ο κύριος!
-Εσύ το είπες… Όχι, το υπονόησες μάλλον, μόλις πριν μερικά δευτερόλεπτα.
-Μα δεν είπες κάτι άλλο.
-Δεν με ρώτησες.
-Δεν είπες κάτι για σένα.
-Δεν με ρώτησες, το επαναλαμβάνω.
-Μόνο όταν σε ρωτάνε απαντάς;
-Ναι. Από τακτ. Ή πες το συνήθεια από τις ανακρίσεις.
-Δεν υπήρξα ανακρίτρια.
-Υπήρξα ανακρινόμενος.
-Πότε;;;
-Στο «μαύρο» της ΕΡΤ, πριν χρόνια… Πού να σου εξηγώ τώρα! Φοιτητές τοτε, κινητοποίηση είχαμε έξω από την ΕΡΤ 3… Τέλος πάντων…
-Δε μας τα είπες αυτά!
-Κι ούτε πρόκειται μάλλον.
-Γιατί;;;
-Δεν ρωτάς.
-Τόσο εγωιστής είσαι πάντα;
-Τρελός. Εσύ το είπες.
-Έλεος… Θα φύγω.
-Δεν σε κρατάει κάνεις! «Ο δρόμος είναι ανοιχτός, και τα σκυλιά δεμένα». Την έλεγε ο συγχωρεμένος ο παππούς μου αυτήν την παροιμία… Πάντως είσαι εδώ. Στέκεσαι, μιλάς. Επειδή το θες.
-Εσύ πρότεινες να βγούμε.
-Εσύ, όμως, έβαλες από την αρχή τη φιλική κουβέντα «προ ημερήσιας διατάξεως». Με το που πρότεινα να τα πούμε από κοντά! Πέντε μήνες τωρα μιλάμε στο messenger, κι αρνήθηκες πόσες φορές.
-Εσύ όμως δεν έβγαλες αχνά στο μπάρ που καθίσαμε. Μόνο έπινες. Κι εγώ δε ξέρω πόσο, έχασα τον λογαριασμό.
-Ήρθες τελείως φοβισμένη. Δε λέω, λογικό, πρώτη φορά βγήκαμε. Αλλά παρέμεινες τελείως «κλειστή» και μαγκωμένη. Δεν ανοιγόσουν, δεν χαλάρωνες με τίποτα.
-Σου είπα, σε φοβήθηκα.
-Τώρα;
-Εδώ και καιρό. Και από το διαδίκτυο, παράξενα μιλούσες. Δεν είπες ποτέ καλό λόγο για τον εαυτό σου.
-Δεν διαφημίζω τον εαυτό μου. Δεν είμαι γιαούρτι ή κρακεράκια για να χρειάζομαι διαφήμιση!
-Δεν είναι διαφήμιση το να μιλάς για σένα. Πώς θα σε μάθω;
-Θες να με μάθεις;
-Δεν μου είσαι αδιάφορος… Βασικά, ναι, μου αρέσεις, αλλά δεν ξέρω πλέον αν θέλω…
-Άκου, ο έρωτας έχει χαρακτήρα δημοψηφίσματος. «Γουστάρεις; Ναι ή όχι;». Όπως το καλοκαίρι του ’15! «Αλλά» και «ψιλά γράμματα» δεν έχει! Ούτε «ολίγον».«Ολίγον έγκυος» δεν υπάρχει.
-Τι χάπια παίρνεις θα ήθελα να ήξερα…
-Αυτά που πήρες κι εσύ λίγο πριν βγούμε.
-Ε, είσαι μαλάκας! Φεύγω.”
Σηκώθηκε από το πεζούλι. Απέναντι, ο σταθμός του Ηλεκτρικού στο Θησείο. Αυτός, παραμένοντας καθιστός, την κοιτούσε εξονυχιστικά. Ναι, όντως του άρεσε, την έβρισκε, εκτός από ενδιαφέρουσα, και πολύ όμορφη. Και τώρα, την εκδικούνταν κατά κάποιον τρόπο για το ότι τράβηξε τόσους μήνες η κατάσταση, μέχρι να μιλήσουν από κοντά.
Πάντα, σιχαινόταν τον βερμπαλισμό, τους διαλόγους χωρίς λογο, την παραπομπή γεγονότων «στις καλένδες». «Ή τώρα ή ποτέ», με αυτό το σύνθημα πορευόταν.
«Μάλλον κι εσύ αυτό θες, να φύγω» του είπε. «Τελευταία πάσα» σκέφτηκε αυτός από μέσα του.
-Δεν κρατάω ανθρώπους με το ζόρι.
-Είσαι θεότρελος τελικά. Ψυχάκιας.
-Το ίδιο ψυχάκιας με εσένα. Αλλιώς δεν θα ήσουν εδώ.
-Άντε γαμήσου!
-Ήξερα πως θα το πεις αυτό!
-Τον χρόνο μου έχασα!
-Δεν είναι αποκλειστικό σου προνόμιο το χάσιμο χρόνου… Δεν είσαι εσύ μόνο που έχασες τον χρόνο σου… Όλοι έχουμε χρόνο για χάσιμο… Όλοι κάτι χάνουμε…
Στην ουσία, το τελευταίο το είπε στον εαυτό του, διότι αυτή δεν το άκουσε. Είχε ήδη μπει στον σταθμό. Έτσι, η τελευταία του κουβέντα, κατέληξε κάτι σαν μονόλογος.
Κοίταξε καλύτερα. Είχε χαθεί από το οπτικό του πεδίο. Θα βρισκόταν σίγουρα στην αποβάθρα, δεν είχε ακούσει ήχο συρμού να έρχεται. Την προλάβαινε αν έτρεχε εκείνη την στιγμή ως τον σταθμό.
Πετάχτηκε όρθιος.
«Λίγη αξιοπρέπεια δεν βλάπτει!»
Μονολόγησε ενώ πέταξε κάτω τη γόπα. Την έλιωσε με την σόλα του παπουτσιού του, και ξεκίνησε να κατηφορίζει προς το πλακόστρωτο της Ερμού, προς το σπίτι του, ενώ άκουγε τον συρμό που ερχόταν…
Τέλος ή αρχή των πάντων;
Αυτό δεν το μάθαμε ποτέ…
Αθήνα, 5/11/2023
