“Έλα…”
του είπε μια βραδιά,
χρόνια αφού τον είχε διώξει.
Αυτός πήγε
κι η ανάμνηση
έγινε ξανά πραγματικότητα.
Η μια φορά,
έγινε δυο,
και πέντε, κι εφτά.
Η ελπίδα γεννήθηκε ξανά
-τεράστια υπόθεση το “Μαζί”-
Αφού, λοιπόν, προετοιμάστηκε
για την επιστροφή,
για το πέταμα λαθών στη λήθη,
έλαβε την απάντηση:
“Άσ’ το, μετάνιωσα…”
Κάθησε, μετά, εσύ,
ω Άνθρωπε,
ασήμαντε,
μικροσκοπικέ μου φίλε,
κομμάτια και θραύσματα ψυχής
να τα ξανακολλήσεις.
“Το τηλέφωνο του συνδρομητή που καλέσατε,
είναι κατειλημμένο”
έπειτα,
αλλάζει, πάλι, αριθμό.
Ενώ, εσύ,
φυτοζωείς ως
είδος αναλώσιμο.
(Αθήνα, 2/2/2025)
