Το τηλεφώνημα,
πήγαινε να πει
“έχω μεγάλη ανάγκη να σ’ ακούσω”
Στον κάθε χτύπο,
χτυπούσε κι η καρδιά.
-κοινή η έκφραση-
Εκεί που δεν απάντησες,
σκέψεις στρεβλές, δημιουργήθηκαν:
“Άραγε να είσαι έξω;”
“Να σ’ αγκαλιάζει κάποιος, τώρα;”
Στεναχώρια, τρέλα.
Ίσως, άνευ λόγου.
-άλλη μια γουλιά από το κουτάκι-
22:38 η ώρα,
τύφλα.
Άδεια τα βράδια.
Ο Ozzy ακούγεται στο ηχείο.
Αντικρίζω ψυγείο περιπτέρου.
Στάχτη στο χαρτί,
πουράκια φτηνά.
Κάηκα.
Εικόνες, εικόνες, εικόνες,
της ζωής μου λιμά.
Άλφα στερητικό,
σύνδρομο στερητικό.
Απούσα.
Λείπεις,
γαμώ την καταδίκη.
Γράφω, πάλι.
Ο Λένιν,
στο γαλάζιο του τετράδιο,
έγραψε τις “θέσεις του Απρίλη”.
Από κάτι απλό
γεννιέται το μεγαλειώδες.
Ζαλίστηκα.
Νιώθω σαν να με πυροβόλησαν.
Κι αντί για αίμα,
έτρεξε απ’ τη φλέβα,
δική σου παρουσία στον χώρο.
-αίμα στο χρώμα των ματιών σου-
Σούρωσα,
Θολώσαν οι μορφές.
Συμπέρασμα: έρωτας.
[ΥΓ: συναίσθημα = κακή ποίηση]
(Αθήνα, 24/3/2025)
