Ζωή
των ανατροπών,
των εξαφανίσεων,
των επανεμφανίσεων,
της λύτρωσης.
Του θύτη,
του θύματος,
των αναμνήσεων,
της ετεροχρονισμένης μετανοίας.
Ζωή με τραύματα,
γεμάτη σημεία μελανά,
βρώμικη.
Ζωή με πάθη,
και με τα μεγαλύτερα λάθη.
Με στέρηση συγχώρησης.
Ζωή της συγγνώμης
που δεν την δέχτηκαν ποτέ,
των φωνών στα τηλέφωνα,
των άκρων
και του χειρότερου ενδεχόμενου.
Της λήθης,
του κακέκτυπου,
του υποκατάστατου.
Των δακρύων,
της μύξας,
του σπέρματος στο χαρτομάντιλο
-ανάγκη, στέρηση και απουσία-
Ζωή αμείλικτη,
που μας κλωτσά
όταν πέσουμε.
Του ξύλου που έπρεπε να φάμε
όταν κάναμε το σφάλμα
κι αυτού που φάγαμε
ενώ δεν φταίγαμε.
Ζωή της σήψης
και του χειρουργείου.
Των ατελών γεννήσεων
και του Πανδαμάτορος Θανάτου.
Του άσπρου και του μαύρου
-η ανάμειξη, το γκρίζο.-
Ζωή των λεπτών ισορροπιών
και των νημάτων
που σπάνε απότομα
-ηθελημένα ή άθελα-
Ζωή που κόβεται, εν ολίγοις,
ίσως κι από ντροπή ακόμη,
-μ’ ικρίωμα, ένα δέντρο-
σε μία ήσυχη κάθετο
κάποιας οδού
με όνομα απ’ τη Μονόπολη
της παιδικής μας ηλικίας
-αυτής με τις δραχμές-
Ενώ θυμόμαστε
‘κείνη την ύστατη ώρα
τον καιρό που ήμασταν
κι εμείς αθώοι
πριν τα χέρια μας λερώσουμε
με το αίμα του Αμνού,
πριν γίνουμε ένοχοι.
25 και βάλε χρόνια πριν…
(Αθήνα, 28/1/2025)
