Ξυπνώ άλλο ένα πρωί.
Δίπλα μου, άδεια κουτάκια.
Πάλι, το σταχτοδοχείο γεμάτο.
Έχω χρόνια να κοιμηθώ
σε δικό μου κρεβάτι.
Μόνο ως “φιλοξενούμενος”.
Αυτός ο καναπές…
Κοιμάμαι, κάθομαι, γράφω εδώ.
Τα πάντα.
Τεντώνομαι, πονάω.
Το νερό για τον καφέ βράζει.
Μουγκρίζω έναν μονόλογο,
ενώ κοιτώ τα μηνύματα.
Τίποτε το συνταρακτικό.
Βγαίνω στο μπαλκόνι.
Χειμώνας, ακόμη.
“Δεν είναι χειμώνας αυτός, εδώ πέρα! “
Τσιγάρο δεύτερο
(το πρώτο, το κάπνισα
φτιάχνοντας καφέ)
Γουλιά.
Πνίγομαι.
Άλλη μια μέρα αρχίζει,
και ξύπνησα, πάλι, “ζωντανός”.
13/2/2025
