-ολίγη αυτοκριτική-
Το “γιατί ζω;”, το έχω αναρωτηθεί πολλές φορές στη ζωή μου. Πώς στο διάβολο έλαχε και γεννήθηκα, όντας αυτό που είμαι. Και γιατί βρίσκομαι εδώ, αλλά όχι αλλού.
Κλασσικές αναζητήσεις που αναδεικνύουν την καθαρή σύμπτωση, από την οποία ήρθαμε στον κόσμο.
Στο “γιατί”, πάντως, δεν έχω απαντήσει ακόμη, σε σχέση με τον εαυτό μου. Ένα, όμως, μπορώ να πω με βεβαιότητα: πως το μόνο που κάνω είναι να διαβάζω και, κυρίως, να γράφω.
Γεμίζω τις σελίδες με ό,τι να ‘ναι. Στίχους, σκέψεις, απώλειες, επιθυμίες, σημειώσεις για βιβλία που διάβασα ή που θέλω να αγοράσω.
Σημειώσεις που, μεταξύ τους, δεν έχουν τίποτε κοινό, παρά μόνο το ότι δεν διαβάζονται. Η πλειοψηφία τους, δεν βλέπεται, όσες διορθώσεις και να κάνω. Έτσι, καταλήγει σε συρτάρια, ντουλάπια, ή ακόμη και στον κάδο.
Θα μπορούσα να χαρακτηριστώ ποιητής; Δύσκολα. Συγγραφέας; Ακόμη πιο δύσκολα!
Νομίζω πως είμαι, απλά, ένας γραφιάς, ο οποίος διαβαίνει τον δρόμο προς την αποτυχία και την ολοκληρωτική του καταστροφή. Με μαθηματική ακρίβεια, μάλιστα.
Ένας γραφιάς που ζει για τούτο το γαμημένο σήμερα._
18/2/2025
