Συντάκτης: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Μία αόρατη κλωστή ενώνει την Ελλάδα με την μακρινή Ιαπωνία, δύο χώρες με πολλά βήματα μέσα στην Ιστορία, με μεγάλη φιλοσοφία και ενδιαφέρον για την καλλιέργεια της σκέψης, με μία αμοιβαία εκτίμηση. Η Ιαπωνία τα τελευταία χρόνια κατακτά τον θαυμασμό, έχοντας απομακρύνει από τον άνθρωπο της Δύσης αυτή τη αίσθηση του αγνώστου και του περίεργου που αισθανόντουσαν πολλοί πριν εκείνη κυριαρχήσει τεχνολογικά, οικονομικά και λογοτεχνικά. Ένας από τους μεγάλους βράχους της Ιαπωνικής λογοτεχνίας, o Λευκάδιος Χερν, διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στο να μειωθεί η στερεοτυπική συμπεριφορά του Δυτικού ανθρώπου απέναντι στην κουλτούρα της Ιαπωνίας και η ίδια να ξεκινήσει να αναγνωρίζεται…

Ο Φίλιππος Β’ ανήκει στις μεγάλες στρατιωτικές μορφές της αρχαιότητας. Ωστόσο, έπεσε επάνω του η σκιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του γιου του. Πετυχαίνοντας έναν σπουδαίο και συνάμα ιδιαίτερο επίτευγμα, να αποκτήσει ιστορικά μικρότερη φήμη από τον ίδιο του το γιο. Ωστόσο, ο Φίλιππος ο Β’ υπήρξε μία σημαντική πολιτική προσωπικότητα με αξιοσημείωτη επιρροή στη διάπλαση του μεγέθους και της κληρονομιάς του Αλέξανδρου. Θεωρώ ότι ο ίδιος δεν έχει αναλάβει την αναγνώριση που του άξιζε, καθώς η πολιτική του οξύνοια και η ατολμία του ετοίμασαν το δρόμο για τον Μέγα Αλέξανδρο, αλλά και για σημαντικές νίκες όπως η μάχη της Χαιρώνειας…

Η αδελφοκτονία του Άβελ φανερώνει ότι ακόμα και ο πιο ισχυρός δεσμός, ο αδελφικός, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην πρόκληση του Κακού. Ο Ουίλιαμ Μπλέικ με το σκοτεινό του ύφος, την ποιητική του ευφυία, την ποιητική του έμπνευση και θρησκευτική ευλάβεια, άφησε εποχή στο κίνημα του Ρομαντισμού. Η πτώση του ανθρώπου, η Ενοχή, το θρησκευτικό ατόπημα, όλα μπορούν να ειδωθούν σε έναν πίνακά του όπως ο Αδάμ βρίσκει το σώμα του Άβελ. Ο Μπλέικ αγάπησε πολύ τα θρησκευτικά θέματα και τα αποτύπωνε συχνά με αυστηρή έκφραση και σκοτεινό φόντο. Η έκπληξη του γονέα στη συνειδητοποίηση ότι το παιδί τους εγκλημάτισε,…

Είναι νύχτα, σε ένα πολυτελές διαμέρισμα της Βιέννης η βροχή χτυπάει με δύναμη το τζάμι. Μέσα στο μεγάλο σαλόνι του σπιτιού ένας δραστήριος συνθέτης με ένα νεανικό και ασθενές σώμα, σκέφτεται ποια θα είναι η επόμενη σύνθεσή του. Η ζωή θα του απαντούσε σύντομα την απορία του. Ένα χτύπημα στην πόρτα διακόπτει την περισυλλογή του. Στις 17 Ιουλίου του 1791, ο ιδιοφυής Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ θα δεχόταν μία πρόταση η οποία θα αποτελούσε προμήνυμα του δικού του τέλους. Ο Γιόχαν Πούχμπεργκ, έμπορος του ίδιου, ήθελε να του ζητήσει να γράψει τη μουσική μίας νεκρώσιμης ακολουθίας, για λογαριασμό του κόμη Φραντς…

Ακραία συντηρητικά στρώματα της κοινωνίας και άνθρωποι ένθεοι σίγουρα θα έλεγαν ένα ευχαριστών στον Άλαν Τούρινγκ, έναν άνθρωπο που εξαιτίας του απολαμβάνουμε το μεγάλο επίτευγμα γνώσης που λέγεται υπολογιστής. Η αυτοκτονία του Άλαν Τούρινγκ αναδεικνύει ένα βαθύτερο ζήτημα της κοινωνίας μας; την πεποίθηση της φυσιολογικότητάς μας που στιγματίζει και περιθωριοποιεί ανθρώπους που διαφέρουν από την πλειοψηφία. Ο Τούρινγκ έζησε σε μία εποχή που τις απαντήσεις τις έδιναν οι προκαταλήψεις, δεν είχε επικρατήσει ακόμα οι επιστημονικές έρευνες. Οι διαμορφωμένες πεποιθήσεις δεν επέτρεπαν καμία απόκκλιση σε αυτό που κοινωνικά είχε κριθεί ως το μόνο αποδεκτό. Είναι μία απόδειξη της σκληρότητας του ανθρώπινου…

Το ψωμί, αυτή η τόσο υμνημένη τροφή, υπήρξε η αιτία επιβίωσης ολόκληρων εθνών και ανθρώπων σε ταραγμένες περιόδους, σε πολεμικές συρράξεις, σε φτώχεια. Ο ευλογημένος άρτος τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη κατέχει εξέχουσα θέση, αποτελώντας την τροφή που αναφέρεται άπειρες φορές με διαφορετικούς τρόπους σε Βιβλικές αφηγήσεις. Το ψωμί, ο άρτος, λειτουργεί και συμβολικά ως τη θεία προστασία που επεμβαίνει στο ανθρώπινο αδιέξοδο και βρίσκει τη λύση. Το Μάννα του Μωυσή αποτελεί μία προοικονομία του άρτου που μεταμορφώνεται σε Σώμα Χριστού στη Θεία Κοινωνία. Ο Δαβίδ με τα παρηγορητικά του λόγια χρησιμοποιεί ξανά τον άρτο ως παράδειγμα…

Η μοντέρνα τέχνη στον 20ο αιώνα είναι ταυτισμένη με έναν καλλιτέχνη, τον Πάμπλο Πικάσο (Pablo Picasso 1881-1973). Οι πίνακές του οι οποίοι προώθησαν μία καινούργια καλλιτεχνική αποτύπωση η οποία δε στηρίζεται αποκλειστικά στον ρεαλισμό, παραμένουν σημεία αναφοράς σε παγκόσμιο επίπεδο. Κεντρικός άξονας του έργου του η κυρίαρχη παρουσία του Κυβισμού, ενός καλλιτεχνικού κινήματος που παρουσιάστηκε στην Ευρώπη τον 20ο αιώνα και είχε ως φιλοσοφία την απεικόνιση των αντικειμένων με μία πιο αφηρημένη όψη. Ωστόσο, για εμένα, ο αγαπημένος μου πίνακας του μεγάλου Ισπανού καλλιτέχνη που έζησε μία ζωή γεμάτη τέχνη και έρωτες, παραμένει το Παιδί με το Περιστέρι. Θα έλεγα…

Ο οργασμός, το τελικό στάδιο της σεξουαλικής συνεύρεσης, αποτελεί στιγμή ανεπανάληπτης ευχαρίστησης και συνεισφοράς στη διαιώνιση του είδους. Η έκσταση που συνοδεύεται από έκκριση υγρών, ένωση γενετικού υλικού και ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες ανθρώπινες εμπειρίες. Ο Αριστοτέλης πολλά χρόνια πριν δώσουμε την ονομασία οργασμός και όταν η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν είχε μελετηθεί ακόμα καθώς θεωρούταν συνδεδεμένη αποκλειστικά με την ανδρική ικανοποίηση, περιέγραψε τον οργασμό ως κατάσταση στην οποία ο γυναικείος κόλπος αποβάλλει υγρά. Ακόμα και στην εποχή μας, ο γυναικείος οργασμός καλύπτεται με ένα πέπλο φόβου, αντιμετωπίζεται ως ταμπού. Ακόμα θεωρούμε ότι η σεξουαλικότητα της…

Το ημερολόγιο έγραφε 21 Ιουλίου του 1928 όταν ο Κώστας Καρυωτάκης επέλεξε τη συνειδητή έξοδο από τη ζωή. Μία σφαίρα στην καρδιά στη γενέτειρα του μεγάλου λογοτέχνη και ποιητή, Βαθύ Πρέβεζας, σήμανε τη λήξη μίας σημαντικής λογοτεχνικής πορείας και τέλος ενός νέου ανθρώπου που όρισε το τέλος με δική του απόφαση. Ανάμεσα στο δυνατό ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το αίσθημα εγκλωβισμού από αδιέξοδο, ο Καρυωτάκης επέλεξε τη θεληματική παύση της ζωής. Ο μεγάλος ποιητής που άφησε το στίγμα του ως ο εκφραστής της απαισιόδοξης οπτικής απέναντι στη ζωή, φαίνεται ότι πορεύτηκε και στη ζωή του με αυτή την απώλεια ελπίδας…

Το βιβλίο είναι ένας πλανήτης ατελείωτος που περικλείει από σοβαρά, επιστημονικά ζητήματα μέχρι πιο εύπεπτα, καθημερινά αιτήματα της ζωής. Χιλιάδες γυναίκες χαμένες μέσα στην απαίτηση της καθημερινότητας, διάβαζαν Άρλεκιν και ζούσαν μέσα από τις σελίδες τους τον έρωτα που είχαν ξεχάσει. Ήλπιζαν και οι ίδιες εκείνη τη στιγμή ανάμεσα στο τσιγάρισμα των κρεμμυδιών και το πλύσιμο των πιάτων θα εμφανιζόταν εκείνη η παθιασμένη αγκαλιά που θα τις έκανε να παρατήσουν τα πάντα και να θυμηθούν ότι είναι γυναίκες. Η Μπάρμπαρα Κάρτλαντ ( 9 Ιουλίου 1901 – 21 Μαΐου 2000) με τα χαρακτηριστικά ροζ της ρούχα, έκανε τον ψυχικό της κόσμο ασταμάτητη παραγωγή ρομαντικών μυθιστορημάτων.…