Το ημερολόγιο έγραφε 21 Ιουλίου του 1928 όταν ο Κώστας Καρυωτάκης επέλεξε τη συνειδητή έξοδο από τη ζωή.
Μία σφαίρα στην καρδιά στη γενέτειρα του μεγάλου λογοτέχνη και ποιητή, Βαθύ Πρέβεζας, σήμανε τη λήξη μίας σημαντικής λογοτεχνικής πορείας και τέλος ενός νέου ανθρώπου που όρισε το τέλος με δική του απόφαση.
Ανάμεσα στο δυνατό ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το αίσθημα εγκλωβισμού από αδιέξοδο, ο Καρυωτάκης επέλεξε τη θεληματική παύση της ζωής.
Ο μεγάλος ποιητής που άφησε το στίγμα του ως ο εκφραστής της απαισιόδοξης οπτικής απέναντι στη ζωή, φαίνεται ότι πορεύτηκε και στη ζωή του με αυτή την απώλεια ελπίδας που οδηγεί στην απουσία νοήματος.
Η αυτοκτονία του Καρυωτάκη ως σημαντικό λογοτεχνικό γεγονός, εγείρει ακόμα και σήμερα ερωτηματικά και ενστάσεις σχετικά με το κίνητρο. Ως κυριότερη αιτία θεωρείται η σύφιλη, ασθένεια από την οποία έπασχε ο μεγάλος ποιητής και του προκαλούσε δυσφορία εξαιτίας του έντονου στίγματος και κοινωνικού εξοστρακισμού της εποχής εκείνης.
Η αυτοκτονία εγείρει διαχρονικά ηθικά διλήμματα, διότι άλλοι θεωρούν ότι αυτή η υπέρβαση αναδεικνύει θάρρος. Και άλλοι τη χαρακτηρίζουν δειλία, εύκολο τρόπο αποφυγής των δυσκολιών του παρόντος βίου.
Είμαι βέβαιη ότι ο Καρυωτάκης δεν είχε σκοπό να αποδείξει σε κανέναν αν είναι γενναίος ή δειλός, αλλά να λυτρωθεί από το υπαρξιακό του βάρος. Αυτή η έντονη πένα που επέλεξε να κρατήσει από τη ζωή τα δύσκολα και σκοτεινά κομμάτια της, δεν κατάφερε να σκοτώσει, να σβήσει το λογοτεχνικό του αποτύπωμα. Η σφαίρα στην καρδιά τερμάτισε τον σωματικό του βίο; Η γραφίδα του όμως και η απαισιόδοξη ποίηση του ακόμα έχει πολλούς αναγνώστες σε βιβλιοθήκες, σχολεία και όσους τολμούν να κοιτάζουν το σκοτάδι κατάματα…