Συντάκτης: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Μέσα από τις προφορικές διηγήσεις, τη μεγαλύτερη δημοφιλία που ξεκίνησε να δέχεται η Αφρικανική ήπειρος, ιστορικά γεγονότα που εμβόλισαν την ωρίμανση και απόκτηση προσοχής μίας ηπείρου υποτιμημένης από την υπερφίαλη αντίληψης της Δυτικής αφθονίας, η Αφρική ξεκινά να αποκτά μεγαλύτερη δημοφιλία. Η Αφρικανική λογοτεχνία έχει χαρίσει σημαντικά βιβλία που μας βοηθούν να ανακαλύψουμε σημαντικές ιστορικές πτυχές πολλών ζητημάτων, να ακούσουμε φωνές ανθρώπων που πολλοί ήθελαν να σιωπήσουν, να γνωρίσουμε την κουλτούρα και την αντίληψη μίας ηπείρου διαφορετικής κουλτούρας και αντίληψης από τη δική μας. Ο Τσινούα Ατσέμπε ανήκει στους Αφρικανούς συγγραφείς που με την πένα τους έστρεψαν το ενδιαφέρον του…

Ακόμα και επικριτές των θρησκειών, αναγνωρίζουν σε αυτές ένα καλό: τη μεγάλη συμβολή τους στην καλλιτεχνική δραστηριότητα, την έμπνευση που έδωσαν για μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς με ανυπέρβλητη αισθητική που ανύψωσαν το κριτήριο και την ωραιότητα του ανθρώπου. Ο Ρέμπραντ, μία από τις μεγαλύτερες μορφές της Τέχνης, το 1630 δημιουργεί ένα ακόμα έργο του εμπνευσμένο από την Παλαιά Διαθήκη. Ο Ιερεμίας που θρηνεί για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, είναι πίνακας που αποδεικνύει το ταλέντο του μεγάλου ζωγράφου για πολλούς λόγους. Βασικός ότι ο δημιουργός του όταν τον ολοκλήρωσε ήταν μόλις 24 ετών. Η γνωστή καλλιτεχνική νοοτροπία του ίδιου να συνδυάζει το…

Ένας από τους αγαπημένους μου πίνακες που τον θεωρώ ένα εξαιρετικό δείγμα σκοτεινής ομορφιάς και εκλεπτυσμένης φαντασίας, είναι “Η κοιμώμενη τσιγγάνα”, έργο του Ανρί Ρουσσό. Μία νέγρα γυναίκα ζωγραφισμένη με χαρακτηριστική γοητεία και θελκτικά φυσικά στοιχεία, παραδίδεται στον ύπνο έχοντας κουραστεί από το παίξιμο του μαντολίνου τους. Δεν αντιλαμβάνεται ότι ο βασιλιάς της ζούγκλας, ένα λιοντάρι, την πλησιάζει και προσπαθεί να την εξετάσει με το να νοιώθει το μυρωδιά και το δέρμα της. Δεν αφήνει τα σαρκοβόρα του ένστικτα να ξεσπάσουν καταστροφικά επάνω της, με το φεγγάρι που λούζει τη νύχτα να προσδίδει έναν ρομαντικό τόνο και ένα ποιητικό στοιχείο…

Ο θάνατος είναι πολλές φορές το απαραίτητο συμπλήρωμα στον μύθο που δημιουργεί η ζωή ενός ανθρώπου. Αναρίθμητες οι προσωπικότητες που σημάδεψαν την πορεία του κόσμου μας και για τους οποίους το πέρασμα από αυτή τη ζωή ήταν τραγικό, σύντομο και απρόσμενο. Σε αυτή την περίπτωση που εξετάζουμε σήμερα, θα διαπιστώσουμε ότι αρκετές φορές η ριψοκίνδυνη φύση μας, η φιλομάθεια και ακόμα περισσότερο η αλαζονεία μας, μας οδηγούν στο ίδιο μας το τέλος. Η περίπτωση του Εμπεδοκλή είναι ένα μοναδικό κράμα προσωκρατικής σκέψης, πυθαγόρειας φιλοσοφίας και αναζήτησης της φυσικής πραγματικότητας που διέπει τη ζωή μας. Για να αποδειχθεί ότι υπάρχει και…

Αν κάποιος ρωτούνταν ποια θεωρεί την πιο ηθική προσωπικότητα όλων των εποχών, θα απαντούσε κατά πάσα πιθανότητα τον Σωκράτη. Αυτή την αλογόμυγα που τσιμπούσε τους Αθηναίους χωρίς ντροπή, αυτό τον φλογερό υπηρέτη της αλήθειας που απογύμνωνε τους ανθρώπους για τα λάθη τους δίχως υποκριτική ευγένεια και επικοινωνιακά τερτίπια. Έναν άνθρωπο που θυσίασε τη ζωή του για να μην προδώσει τις αρχές του, υπηρετώντας μέχρι τέλους την υπακοή στους Νόμους, ακόμα και αν εκείνοι πέφτουν σε λανθασμένη κρίση. Ο Σωκράτης αποτελεί τον πυλώνα του Δυτικού πολιτισμού, τον πρώτο φιλόσοφο που έστρεψε το ενδιαφέρον του στον άνθρωπο και το διαχρονικό πρότυπο του…

Η Ρωσία έχει μακρά παράδοση στη λογοτεχνία, με πολλές σημαντικές μορφές της να προέρχονται από τη γη της. Σημαντικοί ανατόμοι της ανθρώπινης ψυχής που με τη συγγραφική τους μαεστρία παρέδωσαν στη λογοτεχνία έργα ανεπανάληπτης εμβάθυνσης, εκφραστικής ικανότητας και ποιότητας που συνεπαίρνουν ακόμα τους αναγνώστες. Αυτή η μακρά παράδοση των Ρώσων λογοτεχνών κρύβονται στοργικά στο κουκούλι ενός μυθιστορήματος που μέχρι σήμερα θεωρείται το σημαντικότερο της ιστορίας της. «Το παλτό» του Νικολάι Γκόγκολ, ένα διήγημα που συμπεριλαμβάνεται στις ιστορίες της Πετρούπολης, ανήκει στα σημαντικότερα έργα του Νικολάι Γκόγκολ και σήμα κατατεθέν για όλους τους Ρώσους συγγραφείς μετά τη δημιουργία του. Το ισορροπημένο…

Αχ, καλοκαίρι. Ήλιος, παγωτό, θάλασσα, ιδρώτας και αλάτι. Και φυσικά, κουνούπια… Αυτό το δίπτερο έντομο που ζουζουνίζει ενοχλητικά στο αυτί μας, αγαπάει να μας πίνει το αίμα στην κυριολεξία, ενοχλεί την καλοκαιρινή μας ραστώνη, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα καλοκαιρινά προβλήματα. Κάτι κατάλαβε ο σπουδαίος συγγραφέας παιδικών βιβλίων Ευγένιος Τριβιζάς, για αυτό ανάμεσα στο μαλλί της γριάς, τον ταύρο που παίζει πίπιζα, το παπάκι που δεν του άρεσαν τα ποδαράκια του, έγραψε και τη μικρή Μυρτώ που συνομιλεί με ένα ενοχλητικό κουνουπάκι. Η μικρή Μυρτώ προσπαθεί να κοιμηθεί, όταν τη γαλήνη του ύπνου της διακόπτει με θράσος ένα κουνούπι που…

Η φροντίδα των παιδιών, διαχρονικά, ήταν μία δραστηριότητα που απασχολούσε πολλούς ανθρώπους, εκτός των γονιών. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ολόκληρες ομάδες ανθρώπων που περιλαμβάνουν παιδαγωγούς, παιδονόμους, μέχρι τις σύγχρονες νταντάδες που εμφανίστηκαν όταν με την βιομηχανική Επανάσταση η οικογένεια ξεκίνησε να διαμένει σε πολυκατοικίες. Στην κοινωνική μας αντίληψη, οι γυναίκες είναι εκείνες που έχουν ταυτιστεί με τη φροντίδα των παιδιών, έχουμε ταυτίσει το φύλο της με την αέναη παροχή φροντίδας και έχουμε κανονικοποιήσει ακόμα και τη μεγαλύτερη σωματική οικειότητα με τα παιδιά. Ένας άνδρας που αναλαμβάνει το ρόλο της νταντάς δημιουργεί πολλές φορές καχυποψία, ειρωνεία, αμφισβήτηση, καθώς θεωρούμε το…

Η γιαγιά ως σημαντικό πρόσωπο της Ελληνικής οικογένειας και κουλτούρας, δε θα μπορούσε να μην έχει εκπροσώπηση στην Ένατη Τέχνη. Η ιδιαίτερη φροντίδα με την οποία περιβάλλει τα μέλη της οικογένειας, η εμπειρία της ζωής που αποδεικνύεται στα γκρίζα μαλλιά της, η σοφία και η υπομονή της την καθιστούν ένα πρόσωπο στήριγμα απέναντι στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μία οικογένεια. Ουκ ολίγες φορές είναι εκείνες που ανατρέφουν ουσιαστικά τα παιδιά, αφού οι γονείς απουσιάζουν ουσιαστικά, απασχολημένοι με την καθημερινή επιβίωση. Η Γιαγιά Ντακ και η γιαγιά των Looney Tunes είναι οι αγαπημένες γιαγιάδες της Ένατης τέχνης. Η Γιαγιά στο σύμπαν της…

Στάση Παράδεισος, στο Μαρούσι. Αν κάποιος είναι πιο παρατηρητικός, κοντά στους κάδους απορριμάτων, θα παρατηρήσει μία προτομή. Δε θα μπορούσε αυτή η μορφή να είναι άλλη από τον σπουδαίο Μαρουσιώτη ερμηνευτή Νίκο Γούναρη, ο οποίος απεικονίζεται με το εγκάδριο χαμόγελο που τον διέκρινε, το μπουζουκάκι του και το μουστάκι του. Φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Νίκο Ίκαρη, βρίσκεται κοντά στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, πίσω από το οποίο ήταν η οικία του μεγάλου ερμηνευτή. Αν και ο Γούναρης γεννήθηκε στο Πήλιο το 1915, έζησε και έδρασε στο Μαρούσι, στο οποίο κυριάρχησε καλλιτεχνικά στο ελαφρύ τραγούδι. Αυτός ο ρομαντικός τροβαδούρος κατάφερε να…