Η φροντίδα των παιδιών, διαχρονικά, ήταν μία δραστηριότητα που απασχολούσε πολλούς ανθρώπους, εκτός των γονιών. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ολόκληρες ομάδες ανθρώπων που περιλαμβάνουν παιδαγωγούς, παιδονόμους, μέχρι τις σύγχρονες νταντάδες που εμφανίστηκαν όταν με την βιομηχανική Επανάσταση η οικογένεια ξεκίνησε να διαμένει σε πολυκατοικίες.
Στην κοινωνική μας αντίληψη, οι γυναίκες είναι εκείνες που έχουν ταυτιστεί με τη φροντίδα των παιδιών, έχουμε ταυτίσει το φύλο της με την αέναη παροχή φροντίδας και έχουμε κανονικοποιήσει ακόμα και τη μεγαλύτερη σωματική οικειότητα με τα παιδιά.
Ένας άνδρας που αναλαμβάνει το ρόλο της νταντάς δημιουργεί πολλές φορές καχυποψία, ειρωνεία, αμφισβήτηση, καθώς θεωρούμε το επάγγελμα αυτό “γυναικεία” δουλειά.
Ο κύριος Μπελβεντέρε στο ομώνυμο βιβλίο της Gwen Davenport, το οποίο μεταφέρθηκε στον Κινηματογράφο το 1948, καταρρίπτει τα στερεότυπα που θεωρούν αδιανόητο ένας άνδρας να φροντίζει παιδιά. Ο ψιλόλιγνος Clifton Webb (εξαιρετικός ηθοποιός που για όσους ξέρουν από κλασικό Κινηματογράφο υποδυόταν πάντα “περίεργους” τύπους), αναλαμβάνει τη φροντίδα των παιδιών της οικογένειας King.
Ετοιμόλογος, πολυτάλαντος, περίεργος και οξύνους ο κύριος Μπελβεντέρε καταφέρνει να φέρει τάξη και να επιβάλλει πειθαρχία στα τρία ανυπάκουα και ατίθασα παιδιά. Αγαπάει να επιδίδεται στην αγαπημένη του γιόγκα, έχει μία απάντηση για κάθε ερώτηση, είναι σαρκαστικός και δεν υπάρχει κανένα επάγγελμα που δεν ανέλαβε στην πορεία της ζωής του.
Πολύ πριν τον Ρόμπιν Ουίλιαμς στην κυρία Ντάπφαϊρ, υπήρξε ο εκνευριστικά τέλειος κύριος Μπελβεντέρε, ο οποίος καταπολέμησε τα στερεότυπα και υπήρξε ιδανική απόδειξη του άνδρα που αναλαμβάνει το ρόλο της νταντάς.
Αυτό όμως που πραγματικά επιθυμεί είναι να απογυμνώσει τη μικρή περιοχή που διαμένει, στηλιτεύοντας τον ανούσιο πουριτανισμό και τον καθωσπρεπισμό της. Το καταφέρνει με την έκδοση ενός βιβλίου που διαταράσσει τα ήθη μίας κοινωνίας που αγαπάει να στηλιτεύει τα ελαττώματα των άλλων.
Από τις ωραίες κωμωδίες του μαυρόασπρου Κινηματογράφου, καταλύτης για τα στερεότυπα, απόδειξη ότι η φροντίδα δεν είναι αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση, αλλά συνειδητή επιλογή που μπορεί να πραγματοποιείται από κάθε άνθρωπο.
Και ακόμα μία απόδειξη ότι ο παλιός Κινηματογράφος ήταν “πιο μπροστά” πολλές φορές…