Το ψωμί, αυτή η τόσο υμνημένη τροφή, υπήρξε η αιτία επιβίωσης ολόκληρων εθνών και ανθρώπων σε ταραγμένες περιόδους, σε πολεμικές συρράξεις, σε φτώχεια.
Ο ευλογημένος άρτος τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη κατέχει εξέχουσα θέση, αποτελώντας την τροφή που αναφέρεται άπειρες φορές με διαφορετικούς τρόπους σε Βιβλικές αφηγήσεις.
Το ψωμί, ο άρτος, λειτουργεί και συμβολικά ως τη θεία προστασία που επεμβαίνει στο ανθρώπινο αδιέξοδο και βρίσκει τη λύση. Το Μάννα του Μωυσή αποτελεί μία προοικονομία του άρτου που μεταμορφώνεται σε Σώμα Χριστού στη Θεία Κοινωνία.
Ο Δαβίδ με τα παρηγορητικά του λόγια χρησιμοποιεί ξανά τον άρτο ως παράδειγμα του ελέους που λαμβάνει ο άνθρωπος όταν εναποθέτει την ελπίδα του στον Θεό.
Διαβάζουμε στον Ψαλμό 36 και στίχο 25: “ήμουν νέος και γέρασα και δεν είδα ποτέ άνθρωπο να ελπίζει στο Θεό και τα τέκνα αυτού να ψάχνουν να βρουν άρτο”.
Το ψωμί αποκτά μία ιερή έκταση στα Βιβλικά αποσπάσματα, είναι η κύρια τροφή των προφητών, η θεία επέμβαση πολλές φορές περιλαμβάνει την εύρεση άρτου.
Ένα κοράκι επισκεπτόταν τον προφήτη Ηλία που προσπαθούσε να διαφύγει της οργής του βασιλιά Αχαάβ και Ιεζάβελ προσφέροντάς του ένα κομμάτι ψωμί και νερό.
Ο άρτος εμφανίζεται και ως μορφή πρόκλησης, ο διάβολος προσπαθεί να ερεθίσει τον Ιησού όταν νήστευε για σαράντα ημέρες στην έρημο. Προσπάθησε να τον δελεάσει βάζοντάς τον στον πειρασμό να απαιτήσει να μεταμορφωθεί η πέτρα σε ψωμί. Και ο Ιησούς απαντάει ότι ο Θεός όταν το θελήσει μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να ζήσει και χωρίς άρτο, με το λόγο Του.
Το ψωμί κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλές στιγμές του Ιησού. Στο Πάτερ Ημών, τη γνωστότερη Χριστιανική προσευχή, ζητάμε από το Θεό να μας προσφέρει τον καθημερινό άρτο. Ο Χριστός θέλοντας να αναδείξει την ανωτερότητα του ανθρώπου έναντι του Σαββάτου αναφέρει το παράδειγμα του βασιλιά Δαβίδ ο οποίος μαζί με τους στρατιώτες του έφαγε τους άρτους από τον ναό του Αβιάθαρ οι οποίοι προορίζονταν για τους ιερείς. Όμως, η ανθρώπινη ανάγκη για σίτιση δεν κατακρίθηκε, ούτε προκάλεσε θεία οργή.
Ο πολλαπλασιασμός των πέντε άρτων αναδεικνύει την ικανότητα του Χριστού να μπορεί να παρέχει στον άνθρωπο αυτό που έχει ανάγκη, προσφέροντας τη διασημότερη τροφή σε ολόκληρη την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας.
Ο άρτος συμβολίζει το σώμα του Ιησού,το ίδιο γίνεται ένα από τα δύο συστατικά που πρωταγωνιστούν στην ιερότερη, πιο κατανυκτική στιγμή της Χριστιανικής Πίστης: τη λήψη του σώματος και του αίματους του Χριστού.
Το ψωμί λειτουργεί πάντοτε ως παράδειγμα, ο άρτος πάντοτε φέρει το θείο έλεος, αποτελεί την τροφή που βοήθησε ανθρώπους στις Βιβλικές αφηγήσεις να επιβιώσουν.
Ο φτωχός Λάζαρος προσδοκούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα του πλούσιου και η παραίνεση του Χριστού είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό, αφού ο ατελής σαρκικός πατέρας δε θα έδινε πέτρα στο παιδί του αν του ζητούσε άρτο.
Ο άρτος φεύγει από το πλαίσιο της τροφής; συμβολίζει το αναγκαίο, το απαραίτητο για την επιβίωση, ως Σώμα Χριστού μεταβαίνει από το πλαίσιο της σωματικής τροφής στην κατάκτηση της αιωνιότητας.
Το ψωμί αποτελεί την πιο εύκολα προσβάσιμη, αναγκαία, κυρίαρχη τροφή του ανθρώπου. Διαφοροποιημένο σε κουλτούρες και πολιτισμούς, αλλά με τα κυρίαρχα συστάτικά του τα παραδοσιακά, το ψωμί κατέχει εξέχουσα θέση σε Βιβλικά συγγράμματα και μετέχει της Θείας Ευχαριστίας με τόσο ιερό ρόλο.