Η αγριότητα στον κόσμο θεριεύει, τα ένστικτα βγαίνουν μπροστά, για να καλύψουν τον φόβο της αποξένωσης. Μέρα με τη μέρα μένουμε όλο και πιο μόνοι, κρυμμένοι πίσω από οθόνες, ασφαλείς, με επαφές εξ’ αποστάσεως, χωρίς συναίσθημα.
Γινόμαστε είδωλα του εαυτού μας, χάνουμε την σύνδεση με το πραγματικό κόσμο και ζούμε σε έναν παράλληλο σύμπαν όπου τα συναισθήματα δεν έχουν καμία χρησιμότητα, σπαταλώντας όλο και περισσότερο χρόνο κυνηγώντας λογιστικά νούμερα, άψυχα αντικείμενα, εικονικούς έρωτες.
Οι νέες τεχνητές ανάγκες απαιτούν εγρήγορση, προσήλωση, πονηριά, ταχύτητα, όλα τα χαρακτηριστικά ενός αρπακτικού. Ναι αρπακτικό ξανά έγινε ο άνθρωπος, θαμπωμένος από τον ψεύτικο κόσμο που έφτιαξε, παραδομένος στην άγρια ηδονή που προσφέρει η εξουσία που νομίζει ότι κατέχει.
Κάθε τι όμορφο, αγνό, αθώο, τρυφερό πρέπει να απαξιωθεί ώστε να παραγκωνιστεί και να χαθεί. Πώς να σταθούν τα αθώα πλάσματα που το μόνο που έχουν μέσα τους είναι αγάπη;
Πώς να συνυπάρξουν οι ευαίσθητοι άνθρωποι με τους σκληρούς; Πώς η αγάπη να σταθεί μέσα σε μια κοινωνία πεινασμένων για ασχήμια ανθρώπων;
Κι όμως στέκεται…έχει τους αντιπροσώπους της παντού, όσο κι αν πασχίζουν οι θιασώτες του κακού, τα φωτεινά πλάσματα θα διαλύουν το σκοτάδι γύρω τους, θα δείχνουν τον δρόμο, θα μοιράζουν την αγάπη όπου χρειάζεται. Άνθρωποι ευγενικοί, χαμογελαστοί, με ενσυναίσθηση για τους ανθρώπους, τη φύση, τα πλάσματα της, γεμάτοι αγάπη, που ξέρουν να συνομιλούν με συναισθήματα.
Δεν είναι κακός ο κόσμος…κακοί γίνονται οι άνθρωποι που τυφλώνονται από τον υλικό κόσμο, χάνουν την ανθρωπιά τους, τις αξίες τους, προσπαθούν να γίνουν κάτι που δεν θέλουν, αλλά τους επιβάλλεται για να είναι αρεστοί.
Ευτυχώς πάντα θα υπάρχουν οι φωτεινοί χαρακτήρες, οι ευαίσθητοι, οι αυθόρμητοι, που σαν φάροι θα δείχνουν τη σωστή πορεία, θα προσφέρουν, θα αγαπούν αληθινά κι ας μην εκτιμηθούν γι αυτό, θα δίνουν ότι μπορούν και ας απαξιώνονται, αγγελιοφόροι του καλού που ισορροπούν την θλίψη που μας περιβάλλει…