Συντάκτης: Γιάννης Παπαδόπουλος

Κινούνται όλα τόσο γρήγορα γύρω μου που θαρρώ πως δεν τα διακρίνω πια. Περισσότερο με σκιές μοιάζουν, ακαθόριστα σχήματα, μπερδεμένα χρώματα, ένα κουβάρι όλα. Η εποχή απαιτεί ταχύτητα, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, είναι πολλά τα πράγματα που πρέπει να κατανοηθούν, δεν φτάνει ο ανθρώπινος χρόνος. Περισσότερο με κουράζει ότι καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια να ξεδιαλύνει αυτές τις σκιές που περνούν από δίπλα μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα καθώς συνωστίζονται και στοιβάζονται σε τεράστιους όγκους από άχρηστες πληροφορίες. Η σκέψη μου έχει προσηλωθεί σε μικρές οθόνες που μεταδίδουν κάθε είδους εικόνες, τόσες πολλές, που στο τέλος δεν προλαβαίνει να τις επεξεργαστεί και…

Η νίκη ενάντια στον εαυτό σου είναι επώδυνη, προϋποθέτει μέσα από τον θάνατο του παλιού και τετριμμένου, σε μια αναγέννηση, ενός νέου, αγνώστου αλλά απαλλαγμένου από τα λάθη του παρελθόντος εαυτού…συνήθως οι άνθρωποι δεν βρίσκουν ποτέ το θάρρος να “σκοτώσουν” τον παλιό εαυτό τους κι ας ξέρουν ότι είναι ο μεγαλύτερος εχθρός και δυνάστης τους. Μόνο τα ελεύθερα πνεύματα μπορούν να το κάνουν, ω! Πόσο θα ήθελα να τους μοιάσω, να σηκώσω το μαχαίρι της αμετάκλητης απόφασης, και το καρφώσω με ψυχρότητα και ευχαρίστηση στην μαύρη καρδιά του παλιού μου εαυτού….κι αυτός να με κοιτάει με τρόμο που τον πρόδωσα,…

Είναι ήσυχα πλάσματα, ταπεινά, χαρούμενα, έχουν μια λάμψη στο βλέμμα τους που δεν εξηγείται εύκολα, όσο τους γνωρίζεις, τόσο σε μαγνητίζουν. Ξεχωρίζουν στο πλήθος, έχουν κάτι το μαγικό επάνω τους, κάτι ανεξήγητο, κάτι που θέλεις να μάθεις τι είναι. Τραβούν την προσοχή των άλλων ανθρώπων με διαφορετικό τρόπο χωρίς όμως να το επιδιώκουν, το αντίθετο μάλιστα, δεν θέλουν να δείχνουν ότι είναι διαφορετικοί, είναι μετριόφρονες. Κάποιοι από αυτούς αισθάνονται ένα βάρος αδυναμίας, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και είναι πολύ ευαίσθητοι και ευσυγκίνητοι. Όποιο συναίσθημα και να εκφράζουν είναι όμορφοι, γελάνε δυνατά και δακρύζουν σιωπηλά,αγαπούν το καλό και δεν θέλουν να μπλέκουν…

Η αγριότητα στον κόσμο θεριεύει, τα ένστικτα βγαίνουν μπροστά, για να καλύψουν τον φόβο της αποξένωσης. Μέρα με τη μέρα μένουμε όλο και πιο μόνοι, κρυμμένοι πίσω από οθόνες, ασφαλείς, με επαφές εξ’ αποστάσεως, χωρίς συναίσθημα. Γινόμαστε είδωλα του εαυτού μας, χάνουμε την σύνδεση με το πραγματικό κόσμο και ζούμε σε έναν παράλληλο σύμπαν όπου τα συναισθήματα δεν έχουν καμία χρησιμότητα, σπαταλώντας όλο και περισσότερο χρόνο κυνηγώντας λογιστικά νούμερα, άψυχα αντικείμενα, εικονικούς έρωτες. Οι νέες τεχνητές ανάγκες απαιτούν εγρήγορση, προσήλωση, πονηριά, ταχύτητα, όλα τα χαρακτηριστικά ενός αρπακτικού. Ναι αρπακτικό ξανά έγινε ο άνθρωπος, θαμπωμένος από τον ψεύτικο κόσμο που έφτιαξε,…

Όλοι έχουμε διαβάσει ή περισσότερο δει σε κινηματογράφο και τηλεόραση το μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς “A Christmas Carol” (Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία). Ένα μυθιστορήματα που περιγράφει την αλλαγή ενός μίζερου φιλάργυρου γέροντα σε έναν καλοσυνάτο, γεμάτου ζωή, γαλαντόμου ανθρώπου.  Η βικτωριανή Αγγλία, μια σκληρή εποχή, όπου η εκβιομηχάνιση οδήγησε πολλούς ανθρώπους σε ακραία φτώχεια, αλλά και οι βιωματικές εμπειρίες του Ντίκενς, του έδωσαν τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα μυθιστόρημα που μοιάζει με παιδικό παραμύθι όμως στην πραγματικότητα κρύβει πολλά νοήματα για τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού και την απάνθρωπη συμπεριφορά των πλουσίων της εποχής εκείνης.  Ο κεντρικός χαρακτήρας Εμπενίζερ Σκρουτζ, …