Κινούνται όλα τόσο γρήγορα γύρω μου που θαρρώ πως δεν τα διακρίνω πια. Περισσότερο με σκιές μοιάζουν, ακαθόριστα σχήματα, μπερδεμένα χρώματα, ένα κουβάρι όλα.
Η εποχή απαιτεί ταχύτητα, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, είναι πολλά τα πράγματα που πρέπει να κατανοηθούν, δεν φτάνει ο ανθρώπινος χρόνος. Περισσότερο με κουράζει ότι καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια να ξεδιαλύνει αυτές τις σκιές που περνούν από δίπλα μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα καθώς συνωστίζονται και στοιβάζονται σε τεράστιους όγκους από άχρηστες πληροφορίες.
Η σκέψη μου έχει προσηλωθεί σε μικρές οθόνες που μεταδίδουν κάθε είδους εικόνες, τόσες πολλές, που στο τέλος δεν προλαβαίνει να τις επεξεργαστεί και απλά τις αποθηκεύει. Το μυαλό μου πια δεν έχει φαντασία, δεν έχει κριτική σκέψη, δεν μαθαίνει κάτι νέο, δέχεται αδιαμαρτύρητα ότι του προσφέρουν οι οθόνες, θεωρεί σωστό ότι αναδεικνύεται μέσα από αυτές ακολουθώντας τον τρόπο ζωής που του προτείνεται.
Κι ύστερα πάλι σκέφτομαι, αυτή είναι η σύγχρονη εποχή, έτσι πρέπει να ζουν οι άνθρωποι, να εκμεταλλεύονται την πρόοδο προς όφελος τους. Να μπορούν να κάνουν όσο γίνεται περισσότερα σε μηδέν χρόνο και στο χρόνο που τους περισσεύει να κάνουν αλλά πράγματα και πάει λέγοντας. Ε λοιπόν αυτή η εποχή δεν μου αρέσει καθόλου, θα προτιμούσα να ζούσα στην εποχή της πραγματικότητας, όπου ο χρόνος ήταν αρκετός, ορατός, η μέρα είχε αρχή και τέλος, η ανθρώπινη σκέψη ήταν ελεύθερη και όχι φυλακισμένη από καθοδηγούμενες πληροφορίες.
Δυστυχώς δεν μπορώ να ξαναγυρίσω πίσω, μπορώ όμως να απεξαρτηθώ από τη σκιώδη εποχή με πολλούς τρόπους, ας πούμε διαβάζοντας ένα κανονικό βιβλίο, κάνοντας ένα μεγάλο περίπατο στην εξοχή, συναντώντας φίλους από κοντά, αφιερώνοντας τον ελεύθερο χρόνο φροντίζοντας των εαυτό μου και προσφέροντας στους δικούς μου ανθρώπους. Εμείς δώσαμε την συγκατάθεση μας στις εικονικές φυλακές του νου να μας εγκλωβίσουν, σκύβοντας το κεφάλι και κοιτώντας μια οθόνη.
Εμείς λοιπόν μπορούμε να σπάσουμε τα δεσμά, να γυρίσουμε το βλέμμα μας στον αληθινό κόσμο και να απολαύσουμε κάθε στιγμή της πολύτιμης ζωής μας.