Η νίκη ενάντια στον εαυτό σου είναι επώδυνη, προϋποθέτει μέσα από τον θάνατο του παλιού και τετριμμένου, σε μια αναγέννηση, ενός νέου, αγνώστου αλλά απαλλαγμένου από τα λάθη του παρελθόντος εαυτού…συνήθως οι άνθρωποι δεν βρίσκουν ποτέ το θάρρος να “σκοτώσουν” τον παλιό εαυτό τους κι ας ξέρουν ότι είναι ο μεγαλύτερος εχθρός και δυνάστης τους.
Μόνο τα ελεύθερα πνεύματα μπορούν να το κάνουν, ω!
Πόσο θα ήθελα να τους μοιάσω, να σηκώσω το μαχαίρι της αμετάκλητης απόφασης, και το καρφώσω με ψυχρότητα και ευχαρίστηση στην μαύρη καρδιά του παλιού μου εαυτού….κι αυτός να με κοιτάει με τρόμο που τον πρόδωσα, που αφήνω την σιγουριά που με τόσο κόπο και υποτέλεια στα “θέλω” του κοινωνικού συνόλου φτιάξαμε μαζί. Και καθώς θα χάνεται, σαν σκόνη στον άνεμο, ένα χαμόγελο θα σχηματίζεται στο σκληρό του πρόσωπο ψιθυρίζοντας
“-Δεν μπορείς να ζήσεις πια χωρίς εμένα,
θα τα ξαναπούμε σύντομα αδύναμε και ανόητε εγωισμέ μου…
Εγώ όμως, με την νεοφώτιστη ψυχή μου να κρατάω ασπίδα, βαπτισμένη στα άγια νερά της συγχώρεσης και της αγάπης, θα τον βλέπω να σβήνει οριστικά από μέσα μου, να θάβεται για πάντα στη λήθη, δεν θα νιώθω τον πόνο που μου προκαλούσε όλα αυτά τα χρόνια, θα σηκώσω το βλέμμα και για πρώτη φορά θα αντικρίσω τον ήλιο της εσωτερικής μου ισορροπίας…
-Δεν σε χρειάζομαι!!! Ποτέ δεν σε χρειαζόμουν!!
μου επιβλήθηκες!!! Σε βάλανε δίπλα μου σαν μαύρο Άγγελο, να με προσέχεις από τα πρώτα μου βήματα, μήπως και δεν πάρω τον “σωστό” δρόμο, καλό ή κακό για σε σένα δεν είχε καμία σημασία…τώρα όμως με πλημμυρίζει η χαρά της ελευθερίας που μου στέρησες τόσα χρόνια με τα ” μη ” και ” πρέπει” σου που ποτέ δεν διάλεξα…με ταλαντεύει γλυκά ή ηρεμία της ψυχής που ποτέ δεν με άφησες να απολαύσω.
Βρήκα επιτέλους τη δύναμη και σε σκότωσα!!!
Η ποινή μου; Ισόβια απελευθέρωση από ότι από παιδί μισούσα και με ανάγκασες να φυλακίσω μέσα μου….”
Πόσο θα ‘θελα αλήθεια…