Η κατάσταση μοιάζει, λες κι όλος ο κόσμος συνεχίζει την καθημερινότητά του, εκτός από εδώ, στην Ελλάδα.
Λένε πως, είχαμε καρναβάλια πριν από μερικές εβδομάδες. Εγώ θα πω πως καρναβάλια έχουμε δύο χρόνια τώρα, με το θέατρο του παραλόγου που μας σερβίρουν.
Αποτέλεσμα: ο κόσμος πονά, οργίζεται, φωνάζει για οξυγόνο, στο όνομα κάποιων που δεν είναι πλέον ζωντανοί.
Δοκίμασαν να μας φοβίσουν. Αλλά, ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται, απλά συνεχίζει να περπατά. Αυτό πρέπει να το θυμόμαστε…
Μερικές φορές, νιώθω πως παραμιλώ σαν τρελός. Πως δίνω το δικαίωμα στον φόβο να με κυριεύσει…
Αλλά δεν σταματώ, δεν γίνεται να σταματήσω!
Ήρθε η ώρα να αλλάξει μπάντα ο φόβος. Δεν θα περιμένω στην σειρά μου για γίνω η επόμενη θυσία.
Πάλι, όμως, δεν βλέπω τόση θέληση γύρω μου, ούτε πραγματικά έργα.
2025 και έχουμε τέτοιες απώλειες… Σε ποιον λογικό άνθρωπο να το πούμε αυτό και να μην μας πάρει με τις πέτρες;;;
“Τέμπη”, μια λέξη αθώα, ένα τοπωνύμιο, βαμμένο, όμως, με αίμα, χρόνια ολόκληρα… Γονείς, παιδιά, οικογένειες, δικοί μας άνθρωποι οι χαμένοι. Δεκαετίες τώρα… 1999… 2003… 2023… κι άλλες πολλές ημερομηνίες…
Από το 2012, έχω περάσει πολλές φορές από εκεί. Είτε με λεωφορείο, είτε με αυτοκίνητο, είτε με τρένο.
Πέρασα πολλές φορές από αυτά, από τα Τέμπη.
Στην ιδέα και μόνο ότι θα ξαναπεράσω από εκεί, νιώθω να με πλακώνει το βάρος των ψυχών που χάθηκαν άδικα.
Νιώθω, αυτό τον τόπο, σαν στοιχειωμένο…