Συντάκτης: Γιάννης Παπουτσόγλου

Η κατάσταση μοιάζει, λες κι όλος ο κόσμος συνεχίζει την καθημερινότητά του, εκτός από εδώ, στην Ελλάδα.  Λένε πως, είχαμε καρναβάλια πριν από μερικές εβδομάδες. Εγώ θα πω πως καρναβάλια έχουμε δύο χρόνια τώρα, με το θέατρο του παραλόγου που μας σερβίρουν. Αποτέλεσμα: ο κόσμος πονά, οργίζεται, φωνάζει για οξυγόνο, στο όνομα κάποιων που δεν είναι πλέον ζωντανοί.  Δοκίμασαν να μας φοβίσουν. Αλλά, ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται, απλά συνεχίζει να περπατά. Αυτό πρέπει να το θυμόμαστε…  Μερικές φορές, νιώθω πως παραμιλώ σαν τρελός. Πως δίνω το δικαίωμα στον φόβο να με κυριεύσει… Αλλά δεν σταματώ, δεν γίνεται…

Μόνος περπατώμέσ’ την βροχή,στις σκέψεις μουτριγυρνάς εσύ. Θυμάμαι εκείνα τα όμορφα,στεγνά βράδιαπου περνούσαμε αγκαλιά. Πλέον, μείναν οι αναμνήσεις. Καμία στέγηούτε ομπρέλαδεν μπορεί, πια, να με σώσει. Όπως η βροχήκυλά επάνω στο δέρμα μου,κάπως έτσι,κυλούσαν, τότε, και τα χάδια σου. (δεν ξέρω, πλέον,εάν βρέχομαιαπό τα δάκρυαή από τα σύννεφα) Πότε ξημέρωσεδεν θυμάμαι.Ούτε καντην ώρα που με πλήγωσες. Πού βρίσκομαι;Που πάω;Δεν έχω ιδέα.Ξέρω, πως τίποταδεν αξίζει πλέον. Γνωρίζωπως οι αναμνήσειςθα φύγουν,θα χαθούν. Κι εσύ μαζί τους. Κι αν έκλαψα για εσένα,όσο κι αν βράχηκε το σώμα,δεν θα αφήσω να βραχεί η ψυχή μου. Εκεί, παρέμεινα αδιάβροχος. Καθένας διάλεξε τον δρόμο του. Ο…

25/2/2014, Ξάνθη.καρναβάλι,πάρτι από το πρωί έως το βράδυ. Ξενύχτια, ποτά, μουσική,παρέες με αγνώστους και φίλους. 20 χρονών τότε,”τα μυαλά στα κάγκελα”που λένε.Η τρέλα, η ευτυχία, η ελευθερία. 24/2/2025, Αθήνα.Δυο χρόνια τώρα,έχω βαρεθείκι αποκριέςκαι μάσκεςκαι καρναβάλια… Κάθε μέρα,στην τηλεόρασητα βλέπω. Κι έτσι, πλέον, ούτε τα ξενύχτια,ούτε τα ποτά, δεν με ηρεμούν. 26/2/2023, Πάτρα.Ήμουν εκεί,μαζί με πολλούς άλλους. Στην επιστροφή μας,εγώ σταμάτησα στην Αθήνα.για άλλους, λίγο μετά,σταμάτησε η ζωή.

Η ζωή.Μια πραγματικότητα;Ένα όνειρο;Μια ελπίδα;Ή, απλά, η φαντασία; Όπως και να την δεις,αλλιώς είναι να την βιώνεις. Όλο εκπλήξεις,μ’ αβεβαιότηταγια κάθε μέλλον. Γεμάτη Πόνο,θλίψηκαι στόχουςπου ‘ναι άπιαστοι. Κάποιες φορές,γεμάτη καταπίεση,κατάθλιψη,εξαθλίωση. Όλ’ αυτά, όμως,βρίσκονται μέσ’ στο μυαλό μας. Η ζωή τα έχει όλα,και εσύ, είσαι ο ταξιδιώτης,μέσα στην αγκαλιά της. Όπως η ζωή, όμως,έτσι και οι αποφάσειςείναι, πάντοτε, δικές σου…