Υπάρχουν ταινίες που δεν τις παρακολουθείς, αλλά τις αφήνεις να σε διαπεράσουν, σαν μια αλήθεια που δεν θέλεις να παραδεχτείς, σαν μια εξομολόγηση που δεν ειπώθηκε ποτέ. Το Sinners του Ryan Coogler είναι μια τέτοια ταινία, ένα έργο που δεν επιδιώκει να σε καθησυχάσει, αλλά να σε ταράξει, να σε αναγκάσει να κοιτάξεις κατάματα εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που όλοι προσπαθούμε να προσπεράσουμε. Η βία εδώ δεν είναι θέαμα, είναι συνέπεια, η ενοχή δεν είναι βάρος, είναι τρόπος ύπαρξης, η λύτρωση δεν είναι υπόσχεση, είναι μια μακρινή πιθανότητα που μοιάζει να χάνεται μέσα στην ομίχλη.
Για να κατανοήσει κανείς το βάθος της ταινίας, πρέπει να κοιτάξει για λίγο τον ίδιο τον δημιουργό της.
Ο Ryan Coogler γεννήθηκε στο Όκλαντ, σε μια πόλη που κουβαλά ιστορίες αντίστασης και κοινωνικής έντασης, και αυτές οι ιστορίες έγιναν το οξυγόνο της κινηματογραφικής του ματιάς. Από το Fruitvale Station μέχρι το Creed και το Black Panther, ο Coogler έδειξε ότι δεν τον ενδιαφέρει η επιφάνεια, αλλά ο άνθρωπος, ο φόβος του, η οργή του, η ανάγκη του για αξιοπρέπεια. Το Sinners μοιάζει με επιστροφή στις ρίζες του, όχι γεωγραφικά, αλλά υπαρξιακά, σαν να ξαναπιάνει το νήμα από εκεί όπου το άφησε, πιο ώριμος, πιο σκοτεινός, πιο αποφασισμένος να πει την αλήθεια χωρίς να την γλυκάνει.
Η σκηνοθεσία του είναι προσεκτική, σχεδόν στοχαστική, σαν να ξέρει ότι η κάμερα δεν πρέπει να φωνάζει, αλλά να ψιθυρίζει, να παρατηρεί, να περιμένει. Κάθε καρέ έχει βάρος, κάθε σιωπή μοιάζει με κραυγή που δεν ειπώθηκε, κάθε βλέμμα είναι μια μικρή εξομολόγηση. Ο πρωταγωνιστής, ένας άντρας που κουβαλά την αμαρτία σαν δεύτερο δέρμα, δεν παρουσιάζεται ως ήρωας, αλλά ως άνθρωπος, εύθραυστος, θυμωμένος, χαμένος μέσα σε έναν κόσμο που τον διαμόρφωσε χωρίς να τον ρωτήσει. Η ερμηνεία του δεν είναι επίδειξη δύναμης, αλλά αποκάλυψη αδυναμίας, μια συνεχής πάλη ανάμεσα στο ποιος ήταν και στο ποιος θα μπορούσε να γίνει.
Η ταινία κινείται ανάμεσα στο προσωπικό και στο πολιτικό, ανάμεσα στην ατομική ευθύνη και στη συλλογική αποτυχία, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου κανείς δεν είναι αθώος, αλλά όλοι είναι θύματα. Ο Coogler δεν δείχνει τη βία για να σοκάρει, αλλά για να υπενθυμίσει, δεν δείχνει τον πόνο για να συγκινήσει, αλλά για να αποκαλύψει, δεν δείχνει την αδικία για να κατηγορήσει, αλλά για να κατανοήσει. Και μέσα σε αυτή την κατανόηση βρίσκεται η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας, η ικανότητά της να μετατρέπει τον τρόμο σε στοχασμό, την απόγνωση σε ερώτημα, την οργή σε κάλεσμα.
Το Sinners δεν προσφέρει λύσεις, δεν προσφέρει παρηγοριά, δεν προσφέρει κάθαρση. Προσφέρει κάτι πιο σπάνιο, μια ειλικρινή ματιά στον άνθρωπο όταν βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, μια ματιά που δεν κρίνει, αλλά δεν συγχωρεί κιόλας. Είναι μια ταινία που σε αφήνει με ένα βάρος στο στήθος, όχι επειδή θέλει να σε πληγώσει, αλλά επειδή θέλει να σε ξυπνήσει. Και όταν τελειώνει, δεν νιώθεις ότι είδες μια ιστορία, νιώθεις ότι άκουσες μια προσευχή που χάθηκε στον αέρα, μια προσευχή για έναν κόσμο που θα μπορούσε να είναι καλύτερος, αλλά δεν είναι.
Προτεινόμενες ταινίες σε αυτό το ύφος είναι, Taxi Driver του Martin Scorsese (Μια σκοτεινή κατάβαση στην αποξένωση και στην οργή, μια ταινία που αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν η πόλη καταπίνει τον άνθρωπο), το Serpico του Sidney Lumet (Η ιστορία ενός ανθρώπου που παλεύει να μείνει έντιμος μέσα σε έναν κόσμο που έχει ξεχάσει τι σημαίνει ακεραιότητα), το A Clockwork Orange του Stanley Kubrick (Ένα προκλητικό σχόλιο πάνω στη βία, στην ελευθερία και στην ανθρώπινη φύση, μια ταινία που σε αναγκάζει να αναρωτηθείς τι σημαίνει πραγματικά επιλογή), το The French Connection του William Friedkin (Ένα ωμό, ρεαλιστικό πορτρέτο της αστυνομικής βίας και της εμμονής, μια ταινία που δεν χαρίζει ανάσες) και το Dog Day Afternoon του Sidney Lumet (Μια ιστορία απελπισίας και ανθρωπιάς, μια ταινία που δείχνει πως πίσω από κάθε έγκλημα κρύβεται μια πληγή).