Ποιήματα εποχής – 2: Ο σύγχρονος ποιητικός λόγος του Τάσου Κωνσταντινίδη
Επιμέλεια – παρουσίαση Θανάσης Μουσόπουλος
Δημιουργοί από την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (κυρίως) και όχι μόνο…
Αυτό τον καιρό στο fb δημοσιεύω κείμενά μου για την ποίηση φίλων ποιητών/ποιητριών που τους ζητώ να μου στείλουν 2-3 αδημοσίευτα ποιήματά τους. Θέλω να δούμε τι ποίηση γράφεται αυτό τον καιρό…
Το sparmatseto.gr αγκαλιάζει και προβάλλει αυτήν την σειρά
Ο σύγχρονος ποιητικός λόγος του Τάσου Κωνσταντινίδη
Κατά το 2018 και το 2019 ο ξανθιώτης Τάσος Κωνσταντινίδης συνέγραψε και εξέδωσε δύο σημαντικά βιβλία που απευθύνονται σε παιδιά τελευταίων τάξεων του δημοτικού με κοινό τίτλο «Δύο διαφορετικές μέρες». Το πρώτο βιβλίο έχει υπότιτλο «Ένα βιβλίο κατά των νταήδων» και το δεύτερο «Σεβασμός στη διαφορετικότητα». Είχα μάλιστα τη χαρά και τιμή να γράψω πρόλογο, να μιλήσω στην παρουσίαση και των δύο βιβλίων.
Συνειδητοποίησα ότι τα δύο βιβλία έχουν ως τίτλο το «Δύο διαφορετικές μέρες». Αυτό σημαίνει ότι ο συγγραφέας πιστεύει ότι μπορεί ο καθένας, η καθεμιά μας να δράσει για την αλλαγή του κόσμου. Αυτό κάνει με όλη τη δράση του ο Τάσος Κωνσταντινίδης.
Προ ολίγου καιρού δημοσίευσε ένα ακόμη βιβλίο με τίτλο «Σεισμός – Ο χορός της γης» στα ίδια πλαίσια με τα δύο προηγούμενα βιβλία του. Άλλοτε θα μου δοθεί η ευκαιρία να μιλήσω για το νέο του αυτό έργο.
Θα πάμε όμως αλλού. Σε κείμενο του 2020, πριν ένα χρόνο, με τίτλο «Από τον πεζό στον ποιητικό λόγο: Μια νέα πορεία του Τάσου Κωνσταντινίδη» έγραφα: «Η έκπληξη είναι ότι, εκτός από τα πεζά του κείμενα, ο Τάσος τελευταία έχει επίδοση και στην ποίηση. Κάποια ποιητικά δείγματά του που μου έκανε την τιμή να εμπιστευθεί δείχνουν τη φλέβα που κρύβει μέσα του». Τότε δημοσίευσα πέντε ποιήματά του.
Νέα ποιήματα
Φέτος, στη νέα αυτή σειρά κειμένων μου με τίτλο «Ποίηση Εποχής», μου εμπιστεύθηκε τέσσερα νέα ποιήματά του, τα οποία με χαρά δημοσιεύω.
Η μοίρα μας
Τη μοίρα μας τη φτιάχνουν άλλοι
μου λες
Χαμογελώ
Έχουμε πολλά αστέρια μέσα μας
που δεν μπορεί κανείς να τα σκοτώσει
Κάθε αστέρι και μια ευχή
κάθε ευχή και ένας κρίκος
κάθε κρίκος και μια αλυσίδα στο λαιμό τους
Έτσι φτιάχνουμε εμείς τη μοίρα μας.
Το ταξίδι
Με βαριά την καρδιά
και ανοιχτά τα φτερά
ξεκινώ το ταξίδι
Κλείνω τα αυτιά στις σειρήνες
κλείνω τα μάτια στα μαγιά της Κίρκης
κρατώ την ανάσα μου σαν θησαυρό
και σας κουβαλώ μαζί μου
γιατί το μακροβούτι είναι μεγάλο
στο βαθύ πέλαγο.
Ελπίδα
Η παραλία μου μικρή
και το πέλαγο ρηχό
πού να βρω καράβι
ν’ αρμενίσω.
Ο κόσμος
Φορτώθηκες όλο τον κόσμο στις πλάτες σου
και ξεκινάς να ανεβαίνεις βουνά μόνος
στάση πουθενά για να προλάβεις
όλες τις προσδοκίες του κόσμου.
Δε σκέφτηκες λεπτό
Αν τα χέρια σου λυγίζουν
και οι πλάτες σου ματώσουν
δε σκέφτηκες λεπτό
Αν σου πέσει κάτω
αυτός ο γυάλινος κόσμος
Τις αμαρτίες του ποιος θα τις φορτωθεί;
Όμως δε σε νοιάζει
γιατί πάντα εσύ τις πληρώνεις.
Εύχομαι για ένα νέο, ποιητικό πλέον, βιβλίο…
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Ποιήματα Εποχής – 3: 17 Νοέμβρη 1973 – 17 Νοέμβρη 2021″ background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”76153″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]