Sparmatseto
Παιδί

Παλεύοντας για την αλλαγή του κόσμου | Το βιβλίο του Τάσου Κωνσταντινίδη «Δύο διαφορετικές μέρες –ΙΙ»

 

Το βιβλίο του Τάσου Κωνσταντινίδη «Δύο διαφορετικές μέρες – ΙΙ. Σεβασμός στη διαφορετικότητα»

 

Α.

Είμαι χαρούμενος και ευγνώμων που μου δίνεται η ευκαιρία να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, με την ευκαιρία της παρουσίασης του δεύτερου βιβλίου του φίλου Τάσου Κωνσταντινίδη με τίτλο «Δύο διαφορετικές μέρες» και υπότιτλο «Σεβασμός στη διαφορετικότητα». Το πρώτο βιβλίο του είχε υπότιτλο «Ένα βιβλίο κατά των νταήδων». Στην παρουσίαση του βιβλίου εκείνου μίλησα για τη βία και την αγάπη.

Είναι τιμή και χαρά που στα δύο βιβλία έγραψα Πρόλογο, όπως και ότι έχω την τιμή της παρουσίασης στο κοινό των δύο βιβλίων.

Συνειδητοποίησα ότι δύο βιβλία – και ίσως και τα επόμενα – έχουν ως τίτλο το «Δύο διαφορετικές μέρες». Τι σημαίνει αυτό; Ο συγγραφέας πιστεύει ότι μπορεί ο καθένας, η καθεμιά μας να δράσει για τις διαφορετικές μέρες, για τις καλύτερες μέρες, για την αλλαγή του κόσμου. Ο Τάσος είναι στρατευμένος στον αγώνα αυτό, εκεί συναντηθήκαμε και συνοδοιπορούμε – όπως διαλέγει ο καθένας.

 

Β.

Είναι δυνατό να αγωνιζόμαστε, είναι επίσης πολύ δυνατό να κοινοποιούμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας. Με τα δύο βιβλία του ο Τάσος, με βοήθησε να ξαναφέρω στο μυαλό μου τα παιδικά μου – και όχι μόνο – χρόνια. Με το πρώτο θυμήθηκα πόσο με κορόιδευαν και με πίεζαν ψυχολογικά κυρίως τα μεγαλύτερα παιδιά. Με το δεύτερο βιβλίο, σε μεγαλύτερη ηλικία θυμήθηκα ότι η διαφορετική ιδεολογία, η διαφορετική ζωή ήταν αιτία ή αφορμή για απομόνωση, για περιθωριοποίηση. Θυμήθηκα όμως όταν πέρασα στο 1967 στο Πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη και έτρωγα στη Λέσχη, να έχω δίπλα μου νέγρο – για πρώτη φορά στη ζωή μου τόσο κοντά – η συμφοιτήτρια τυφλή. Μπήκα στη διαδικασία κατανόησης … Αναφέρω αυτά, για να σημειώσω δύο πράγματα: πρώτον, τα βιβλία του Τάσου στηρίζονται στην πραγματικότητα και δεύτερο ότι δεν απευθύνονται μόνο στα παιδιά.

 

Γ.

Πιστεύω ότι καλό είναι αυτό το βιβλίο που παρουσιάζομε – όπως και άλλα – να τα διαβάζουμε μαζί με τα παιδιά μας. Να τα συζητούμε μαζί τους. Με την ευκαιρία, βέβαια, να σημειώσω πόσο σημαντικό είναι να κυκλοφορούν στο σπίτι μας λογοτεχνικά βιβλία, να μας βλέπουν τα παιδιά ότι διαβάζουμε και όλα τα σχετικά θέματα.

Οι ειδικοί, οι εκπαιδευτικοί πάνω στα θέματα αυτά σημειώνουν:

Τα οφέλη του να διαβάζετε βιβλία στο παιδί σας στο σπίτι ενισχύει και άλλες σημαντικές δεξιότητες :

  • Παραμένουν συγκεντρωμένα για περισσότερο χρόνο και έχουν ανεπτυγμένες δεξιότητες κατανόησης προφορικού λόγου.
  • Μπορούν να ενδιαφερθούν για μία ιστορία και να συμμετέχουν.
  • Θέτουν ερωτήσεις σχετικά με τους χαρακτήρες και την πλοκή και απαντούν σε αυτές με αυτοπεποίθηση.
  • Μπορούν ευκολότερα να προβλέπουν την έκβαση και να αναγνωρίζουν τα μοτίβα της αιτίας και του αποτελέσματος.

Όσον αφορά τα λογοτεχνικά βιβλία: Τα καλά βιβλία παιδικής λογοτεχνίας μπορούν να αποδειχθούν ένας θαυμάσιος τρόπος μελέτης και ανάλυσης των συναισθημάτων τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά. Οι ιστορίες βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν ένα πλούσιο λεξιλόγιο, το όποιο θα χρησιμοποιήσουν όταν θέλουν να μιλήσουν για τα συναισθήματα και να σκιαγραφήσουν τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το θυμό, το φόβο και τη λύπη τους.

 

Δ.

O συγγραφέας στο νέο του έργο απευθύνεται στα παιδιά και μιλά για τις διάφορες μορφές διακρίσεων, με άλλα λόγια το ρατσισμό που σε μεγάλη έκταση, από τα πιο απλά ως τα πιο σύνθετα εμφανίζεται στις μέρες μας, στην περιοχή μας, στη χώρα μας, στην Ευρώπη. Η οικονομική κρίση επιτείνει τα προβλήματα.

Αν και πέρασαν πάνω από εβδομήντα χρόνια, από τις 10 Δεκεμβρίου 1948, που η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διακήρυξε ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα, δεν είναι αποδεκτές στην πράξη οι αρχές της διαφορετικότητας.

Ο Τάσος Κωνσταντινίδης με απλό και γλαφυρό τρόπο, με πρωταγωνιστές παιδιά των τελευταίων τάξεων του δημοτικού, μιλά για τις βασικότερες πλευρές της αρχής “όλοι διαφορετικοί / όλοι ίσοι”. Σημειώνω το σημαντικό ρόλο του δασκάλου για τη διαχείριση των προβλημάτων, καθώς επίσης και την εμπλοκή της οικογένειας και της οργανωμένης κοινωνίας στην αντιμετώπιση των σχετικών προβλημάτων.

 

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, από τον κόσμο

εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.

 

Θα μου επιτρέψετε να σταθώ σύντομα σε μια πλευρά του ζητήματος αυτού.

Η λέξη κοινωνία προέρχεται από τη λέξη κοινός, ενώ στις ξένες γλώσσες ο όρος society προέρχεται από τη λατινική λέξη societas που παράγεται από το socius = κοινός.

Μέσα στο χρόνο η κοινωνία αλλάζει μορφή, εξελίσσεται. Γενικά, οι ανθρώπινες κοινωνίες χαρακτηρίζονται από τις σχέσεις (κοινωνικές σχέσεις) μεταξύ ατόμων που μοιράζονται έναν κοινό πολιτισμό• μια δεδομένη κοινωνία μπορεί να περιγραφεί ως το άθροισμα των σχέσεων αυτών μεταξύ των μελών που την απαρτίζουν. Το «κοινός» είναι κοινό χαρακτηριστικό των προσεγγίσεων. Η κοινότητα δεν υπονοεί ομοιότητα. Σε ένα κοινωνικό σύνολο υπάρχουν πολλοί / πολλές που έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά. Καθένας / καθεμιά είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Αλλά, όλοι/όλες συγχρόνως είναι μοναδικοί και ανεπανάληπτοι.

Η «ιστορική κοινωνία» έχει ορισμένα χαρακτηριστικά διατηρούνται ως τις μέρες μας. Είναι η σχέση των επιπέδων πραγματικότητας: φύση – οικονομικές σχέσεις – κοινωνία – πολιτικό σύστημα – πολιτισμός. Χωρίς τον «άλλον» και χωρίς το «άλλο» δεν μπορεί να υπάρχει κοινωνία σε κανένα επίπεδο της πραγματικότητας. Όλα αλληλοεξαρτώνται και αλληλοεπηρεάζονται.

Στον πολιτισμό και στην πολιτική, όταν περιορίζεσαι μόνο σε αυτό με το οποίο συμφωνείς, το αποτέλεσμα είναι η συρρίκνωση και τελικά η απονέκρωση. Τη στιγμή που όλα αλλάζουν και μεταβάλλονται, το να μείνεις στα ίδια και στα ίδια δεν είναι απλώς στασιμότητα, είναι μετάβαση στο θάνατο, νέκρωση.

Τα μεγάλα σημερινά προβλήματα της ανθρωπότητας (πυρηνικά, κλιματική αλλαγή, τεχνολογία/τεχνητή νοημοσύνη /κοινωνική δικτύωση) δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από ένα κράτος (όσο μεγάλο και δυνατό), χωρίς παγκόσμια συναίνεση.

Ως λύση και προσέγγιση, ως θεραπεία στην απομόνωση και στην περιθωριοποίηση απαραίτητη είναι η συνεργασία, η συναντίληψη, κι όχι η σύγκρουση –

«Ήδη από τη δεκαετία του 1950 ο Gordon Allport είχε εισαγάγει την υπόθεση της ανάμιξης διαφορετικών ομάδων σε θετικές συνθήκες ώστε να μειωθεί η κοινωνική προκατάληψη. Οι απαραίτητες συνθήκες είναι η συνεργασία προς έναν κοινό στόχο, η ισοτιμία μεταξύ των ομάδων και η υποστήριξη των τοπικών εξουσιών και των κοινωνικών κατεστημένων. Πληθώρα ερευνών από τότε ως και σήμερα ενισχύουν την υπόθεση αυτή» (άρθρο της Ειρήνης Ντάκου). «Σε έναν κόσμο που θα επιδείξει ολοένα και μεγαλύτερη ποικιλία και που διαθέτει έναν αυξανόμενο αριθμό πυρηνικών, βιολογικών και χημικών όπλων και που αντιμετωπίζει περιβαλλοντικούς κινδύνους που απειλούν όλους τους ανθρώπους, δε θα μας σώσουν οι συγκρούσεις αλλά η ικανότητά μας για συνεργασία (άρθρο της Καλλιόπης Εμμανουηλίδου).

 

Ε

Λύση: Σεβασμός στη διαφορετικότητα από κάθε άποψη σε όλα τα επίπεδα, ατομικά και κοινωνικά και παγκόσμια. Και ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων, των μορφωμένων;

Επειδή ο Τάσος αγαπά την ποίηση, του αφιερώνω λίγους στίχους του Γιάννη Ρίτσου που απαντά στο ερώτημά μας:

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,

από τον κόσμο

εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.

Στους νεαρούς αναγνώστες και στις νεαρές αναγνώστριες του θαυμάσιου αυτού βιβλίου του Τάσου Κωνσταντινίδη αφιερώνω κάτι που λέγει ο συγγραφέας του «Μικρού Πρίγκιπα» Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ:

«Εάν κάποιος σκέφτεται αλλιώς αυτό δε με προσβάλλει, αντίθετα με εμπλουτίζει. Δεν έχει μεγάλο ενδιαφέρον ν’ ακούσεις τον ήχο σου».

Σχετικά άρθρα

Ο Πέτρος και ο Λύκος | Παιδική θεατρική παράσταση από τον “Μαγικό Αυλό”

Νίκος Κοσμίδης

Μικρές ιστορίες και ψυχωφελή παραμύθια | Η πηγή

Χρήστος Τυρεκίδης

Παιδί και Τέχνη

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X