Στην εποχή μας, πολλές φωνές παραπλανητικές ακούγονται πού προσπαθούν να αποδομήσουν, να αποεθνοποιήσουν και να αποδιοργανώσουν το ανθρώπινο γένος.
Το ανθρώπινο πρόσωπο.
Θέτουν ποικίλους προβληματισμούς τόσο στους ώριμους όσο και σε όσο τους νέους.
Παράλληλα ο άθεος αρνητισμός που ανθίζει μέσα στην ευδαιμονία, παρά την παγκόσμια κρίση, μοχθεί να σπείρει την αμφιβολία, την απιστία και να αποξενώσει τους εφήβους από τις κινήσεις τους , με καθημερινές ερωτήσεις στους προβληματισμούς, που βασανίζουν, τη ψυχή τους.
Οι έφηβοι έρχονται καθημερινά με εύλογα ερωτήματα. Απορίες για τη δημιουργία του κόσμου κυρίως και θέτουν καθημερινά την εξής ερώτηση:
Γιατί ο Θεός αφήνει να πεθάνουν από την πείνα παιδιά;
Ναι, όντως, ο Θεός, δεν αδιαφορεί για κανένα από τα πλάσματά του. Όμως η αγάπη του εκτείνεται ιδιαίτερα στους ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να το παρουσιάσουμε όπως τις τρίχες του κεφαλιού μας. Για μια από τις οποίες η φροντίδα δεν λαμβάνουμε, και τον αριθμό τον οποίο αγνοούμε.
Λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, κοινή καταγωγή, κοινή φύση, χωρίς μισανθρωπία, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς συμφέροντα, και χωρίς κακία ή αδικία. Ξεχνάμε όμως μια μεγάλη αλήθεια. Το μέτρο της καλλιέργειας. Αλλά και της ενότητας.
Με την αμοιβαία συμπεριφορά φιλία και αγάπη και στη δημιουργία καλών και ειρηνικών σχέσεων, γίνεται όργανο εκμετάλλευσης.
Συντελούν στην ψυχρότητα, στο πόλεμο και στους αδύνατους λαούς. Τους βυθίζουν στην πείνα και στην εξαθλίωση. Και πλουτίζουν ακόμη περισσότερο τους πλούσιους και ισχυρούς, αφού αυτοί είναι κατασκευαστές της φτώχειας, της πείνας, της δυστυχίας των λαών, δεν είναι τίποτα άλλο παρά καρπός της δικής μας κακίας, του δικού μας εγωισμού και αυτοεξούσιου.