Συντάκτης: Ηλιάνα Βολονάκη

Η έννοια της ευθανασίας, συνήθως συνδεδεμένη με την ανακούφιση από σωματικό πόνο, επεκτείνεται και στο πνευματικό επίπεδο, αναδεικνύοντας την ανάγκη για ανακούφιση από ψυχικά βάρη και συναισθηματική ασφυξία. Η ευθανασία του πνεύματος μπορεί να αναφέρεται στην επιθυμία να απελευθερωθούμε από τη συναισθηματική ή ψυχική οδύνη που βιώνουμε. Η ψυχική υγεία είναι εξίσου σημαντική με τη σωματική. Όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας, μπορεί να νιώθουν ότι η μόνη λύση είναι η ευθανασία του πνεύματός τους. Αυτή η κατάσταση μπορεί να προκύψει από συνεχείς αποτυχίες, απώλειες ή αδικίες. Η αίσθηση ότι δεν υπάρχει διέξοδος μπορεί να οδηγήσει σε σκοτεινές σκέψεις.…

Στην εποχή μας, πολλές φωνές παραπλανητικές ακούγονται πού προσπαθούν να αποδομήσουν, να αποεθνοποιήσουν και να αποδιοργανώσουν το ανθρώπινο γένος. Το ανθρώπινο πρόσωπο. Θέτουν ποικίλους προβληματισμούς τόσο στους ώριμους όσο και σε όσο τους νέους. Παράλληλα ο άθεος αρνητισμός που ανθίζει μέσα στην ευδαιμονία, παρά την παγκόσμια κρίση, μοχθεί να σπείρει την αμφιβολία, την απιστία και να αποξενώσει τους εφήβους από τις κινήσεις τους , με καθημερινές ερωτήσεις στους προβληματισμούς, που βασανίζουν, τη ψυχή τους. Οι έφηβοι έρχονται καθημερινά με εύλογα ερωτήματα. Απορίες για τη δημιουργία του κόσμου κυρίως και θέτουν καθημερινά την εξής ερώτηση: Γιατί ο Θεός αφήνει να πεθάνουν…

Η ανθρωπότητα, από τα αρχαία χρόνια μέχρι τη σύγχρονη εποχή των γρήγορων λύσεων, αναζητά επίμονα τη «μαγική συνταγή» της ευτυχίας, ένα μυστικό συστατικό ή μια συγκεκριμένη σειρά ενεργειών που, αν ακολουθηθούν πιστά, θα εγγυηθούν μια ζωή γεμάτη ικανοποίηση. Ωστόσο, η αλήθεια, όπως αποκαλύπτεται από τη φιλοσοφία, την ψυχολογία και την ίδια την ανθρώπινη εμπειρία, είναι ότι η ευτυχία δεν είναι ένα έτοιμο προϊόν, ούτε ένα κλειδωμένο σεντούκι που περιμένει το σωστό κλειδί. Αντίθετα, η ευτυχία είναι μια διαρκής αρχιτεκτονική που ο καθένας μας χτίζει με τα δικά του εργαλεία και υλικά. Δεν υπάρχει μία μόνο συνταγή, διότι οι ανάγκες, οι…

Η παιδική ηλικία αποτελεί τη χρυσή εποχή της νευροπλαστικότητας, μια περίοδο κατά την οποία ο εγκέφαλος αναπτύσσεται με ιλιγγιώδη ρυθμό, θέτοντας τα θεμέλια για κάθε μελλοντική γνωστική λειτουργία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το σχολείο δεν είναι απλώς ένας χώρος μετάδοσης πληροφοριών, αλλά το πρωταρχικό κοινωνικό και γνωστικό εργαστήριο όπου η “νόηση” και η “κρίση” του παιδιού καλλιεργούνται και δοκιμάζονται. Η νόηση αναφέρεται στο σύνολο των νοητικών διεργασιών, όπως η αντίληψη, η μνήμη, η επίλυση προβλημάτων και η λογική σκέψη. Η σχολική μάθηση παίζει καθοριστικό ρόλο στη μετάβαση από τον συγκεκριμένο στον αφηρημένο τρόπο σκέψης, όπως περιέγραψε ο Jean Piaget.…

Η ικανότητα ανάγνωσης είναι θεμελιώδης, αλλά η αγάπη για την ανάγνωση—η φιλαναγνωσία—είναι αυτή που ανοίγει τους δρόμους προς την κριτική σκέψη, την ενσυναίσθηση και την ατέρμονη μάθηση. Η φιλαναγνωσία δεν είναι κάτι που διδάσκεται απλώς· καλλιεργείται συστηματικά, μέσα από την καθημερινή επαφή και το παράδειγμα. Αν εξερευνήσουμε τους βασικούς άξονες για να μετατρέψουμε το παιδί από απλό αναγνώστη σε αφοσιωμένο ταξιδιώτη των βιβλίων. Πρώτα απ’ όλα, Τα παιδιά μιμούνται. Εάν δουν τους γονείς ή τους φροντιστές τους να διαβάζουν με ευχαρίστηση—είτε πρόκειται για μυθιστόρημα, είτε για εφημερίδα, είτε για οδηγό—θα κατανοήσουν ότι η ανάγνωση είναι μια φυσική και ευχάριστη δραστηριότητα…