Δημήτρης Μαυρίδης – O μέγας ευεργέτης της Θράκης (Μέρος 2)
Για το πλούσιο έργο του τιμήθηκε από πολλούς φορείς:
Η Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου του απένειμε το 2009: «Ευεργετήριον»… «ως πολλαπλώς και πολυτρόπως συνδραμώντα τω πνευματικώ έργω της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως» και τον ετίμησε: «δια του χρυσού σταυρού του Αγίου Θεοφάνους Περιθεωρίου»
Το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης του απένειμε, το 2009: Αριστείον Προσφοράς: «σε ένδειξη αναγνώρισης του αγώνα σας για τη διάσωση, ανάδειξη και προβολή του ιστορικού προσώπου της πόλης μας, αλλά και της ευρύτερης πολύτιμης προσφοράς σας στην Ξάνθη και τη Θράκη»
Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ξάνθης του απένειμε το 2010 το: «Αριστείο Προσφοράς Στέφανος Ιωαννίδης, για το πλούσιο συγγραφικό έργο του»
Η Σχολή Κλασικών και Ανθρωπιστικών Σπουδών του Τμήματος Ιστορίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης του απένειμε το 2017: «Τιμητικό διδακτορικό δίπλωμα για το έργο του».
Πρόσφατα, η Μητρόπολη Μαρωνείας και Κομοτηνής του απένειμε: «Ευεργετήριον» … «αποδιδόναι παντί συμβαλόντι τη πίστει και τη ευλαβία του πληρώματος της κατά Μαρώνειαν και Κομοτηνήν Τοπικής Εκκλησίας» και τον ετίμησε : «διά του χρυσού σταυρού της Ιεράς Μητροπόλεως».
Η Αρχή
Το πρώτο βιβλίο με το οποίο γνώρισα το εύρος των ερευνών και μελετών του Δημήτρη Μαυρίδη είναι προ εικοσαετίας περίπου, 2003, «Από την Κωνσταντινούπολη στη Ραιδεστό σε αναζήτηση της Νεοελληνικής ταυτότητας» (σελ. 296). Είναι πολύ χαρακτηριστικά – πυξίδα θα έλεγα της επόμενης εικοσαετίας – όσα σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας:
«Δεν ήθελα, ούτε μπορούσα να ξεφύγω από υποθήκες που μου είχαν πολύ νωρίς εντυπωθεί, αν και συχνά αναρωτιόμουν τί νόημα είχε ένα τέτοιο ταξίδι, τί έκανα εκεί και γιατί είχα τόσο έντονο ενδιαφέρον για ένα ασήμαντο, περιφερειακό και έξω από τον συρμό περιβάλλον. Ποιά γενικότερη σημασία μπορούν, τέλος πάντων, να έχουν όλα αυτά; Στους χώρους της πάλαι ελληνικής Ανατολής πηγαίνουμε, βέβαια, πρώτα ως προσκυνητές. Θέλουμε να είμαστε εκεί, όχι για να συναντήσουμε το διαφορετικό, αλλά για να επιβεβαιώσουμε και να επανασυνδεθούμε με το οικείο. Τα ταξίδια αυτά είναι και νόστος, γιατί κινούνται και από μία νοσταλγία στον χώρο της φαντασίας, που ξεκινά από την εξιδανίκευση ενός παρελθόντος και ενός πολιτισμού πράγματα, που είναι, βέβαια, για πάντα χαμένα, αλλά προσδιορίζουν, ως ένα βαθμό, το παρόν και το μέλλον. Οι φυγάδες της πάλαι Ελληνικής Ανατολής μεταφέρουν τη νοσταλγία και την εξιδανίκευση στις επόμενες γενιές. Τα ταξίδια αυτά δεν έχουν σχέση με τον τουρισμό. Ο τουρίστας αδυνατεί να μυηθεί. Εμείς, προσπαθούμε να ξαναβρούμε ιδιαιτερότητες που μας αφορούν και μας χαρακτηρίζουν και να αποκαλύψουμε και να εξηγήσουμε τις σημασίες τους. Τα ταξίδια των Ελλήνων στην χαμένη γι’ αυτούς Ανατολή προϋποθέτουν μία μύηση που διευρύνεται και παραμένει στη συνείδηση με το ταξίδι. Μαζί με τη μύηση, ο ταξιδευτής αναζητά το οικείο, την επιβεβαίωση του τί ο ίδιος είναι».
Το 2005 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Μαστοριά και Μεράκι στην Παλιά Ξάνθη» (σελ. 39) και αναφέρεται – με τις ανάλογες φωτογραφίες – στο δομημένο περιβάλλον της Παλιάς Πόλης της Ξάνθης «εστιάζοντας πρωτίστως στη λεπτομέρεια ως στοιχείο ιδιαιτερότητας» (τα οικοδομικά και διακοσμητικά στοιχεία στις πόρτες, στα παράθυρα, στις σκάλες, στα φουρούσια, τα μικρογλυπτά, τα ανάγλυφα και οι κτητορικές επιγραφές).
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ