Ισίδωρος Ζουργός, ο βραβευμένος μάστορας του λόγου
Ισίδωρος Ζουργός
Τον Ισίδωρο Ζουγρό τον γνώρισα πριν από μερικά χρόνια και μίλησα δημόσια για το πεζογραφικό έργο του πολύ θετικά. Γνώριζα τα παλιότερα μυθιστορήματά του “Στη σκιά της πεταλούδας” (2005) και “Η αηδονόπιτα” (2008). Το 2011 εκδόθηκε το συναρπαστικό “Ανεμώλια”, που πήρε το πρώτο βραβείο αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου 2011 μετά από σχετική ψηφοφορία.
Ανεμώλια
Τα Ανεμώλια είναι ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που σχετίζεται με την Οδύσσεια του Ομήρου. Μεσήλικες άντρες φεύγουν με ένα ιστιοπλοϊκό για να γλιτώσουν από τη ζωή που τους βασανίζει.
Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο
Το 2014 από τις εκδόσεις Πατάκη, με τις οποίες εδώ και χρόνια συνεργάζεται, κυκλοφόρησε το συναρπαστικό – παρότι πολυσέλιδο – μυθιστόρημα «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο». Προ ημερών διαβάσαμε ότι το βιβλίο αυτό έλαβε το ειδικό Βραβείο Βιβλιοπωλείων Public
Συγκεκριμένα η απόφαση βράβευσης σημειώνει: “Οι «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο» είναι χωρίς αμφιβολία ένα βιβλίο που μιλάει για πόλεις και λαούς, για επιστήμες και θρησκείες, για βιβλία και για την επινόηση της γραφής. Καθώς είναι γραμμένο από τον βραβευμένο Ισίδωρο Ζουργό, πρόκειται για ένα βιβλίο με καλλιεργημένη γλώσσα, λεπτό χιούμορ και πολύπλευρη θεματολογία” Ομάδα βιβλίου Public.
Για το βιβλίο αυτό διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο : Το µυθιστόρηµα Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλµοσίνο είναι η ανοιχτή παλάµη ενός χεριού που ακουµπάει στον χάρτη της Ευρώπης του 17ου αιώνα, ενώ κάθε δάχτυλο της αφήγησης, δείχνει και διαφορετικό σηµείο του ορίζοντα – η Αγγλία του Νεύτωνα και της Βασιλικής Εταιρείας, το ανεξίθρησκο Άµστερνταµ των εµπόρων, η παγωµένη Πετρούπολη του τσάρου µεταρρυθµιστή, η Βενετία της µάσκας… Ο καρπός του χεριού αγγίζει την οθωµανική απεραντοσύνη, τη Θεσσαλονίκη, την Κωνσταντινούπολη και τον Χάνδακα, τα όρια της Ευρώπης.
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Οι Ρετσίνες του βασιλιά του Ισίδωρου Ζουργού” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”7780″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]
Ο Ματίας Αλµοσίνο, κρυπτοεβραίος στη Βασιλεία της Ελβετίας, διασχίζει από τρυφερή ηλικία τη Respublica Christiana, τη χριστιανική επικράτεια, ορφανός µε τον τρόπο του Ντίκενς και δέσµιος της θεοκρατικής καταδυνάστευσης της εποχής του. Χτίζει την ενηλικίωσή του µέσα από περιπέτειες, καθώς αλλάζει µάσκες θρησκευτικής και φυλετικής ταυτότητας, διχασµένος σχεδόν ως το τέλος από το µέγα διακύβευµα που εγκαινιάζει ο αιώνας του: τη γέννηση του επιστηµονικού λόγου και την ανάφλεξη του ορθολογισµού απέναντι στη νοσταλγία του θαύµατος και στις πιο ακραίες µεσσιανικές προσδοκίες. Ο Σπινόζα κι απέναντί του οι πιο µισαλλόδοξες συγκρούσεις, ο Ντεκάρτ και ο Σαµπετάι Σεβί, το σύµπαν µε τα µάτια της νέας επιστήµης ως µια καλοκουρδισµένη µηχανή και αντίκρυ της η αναµονή του τέλους του κόσµου στα 1666 µ.Χ.
Οι τόποι των ταξιδιών αλλάζουν ραγδαία σε µια πλούσια σκηνογραφία: µια διάβαση στις Άλπεις, η Βενετία της παροικίας των Εβραίων και των Γραικών, η Θεσσαλονίκη του Σαµπετάι Σεβί, η Πάντοβα και το φηµισµένο της πανεπιστήµιο, το Τζάντε, η πτώση του Χάνδακα, η Κωνσταντινούπολη των θαυµάτων, το Λονδίνο της νέας επιστήµης, τόποι της Γερµανίας, οι ρουµανικές χώρες των ορθόδοξων ηγεµόνων, η επικράτεια του Μεγάλου Πέτρου µε τις στέπες και τα ξεχειλισµένα ποτάµια και, τέλος, ένα όρος που το είπανε Άγιο.
Τα γνώριμα χαρακτηριστικά της γραφής του Ζουγρού είναι κι εδώ παρόντα: έντονη διακειμενικότητα (αναφορά σε πλείστα επιστημονικά βιβλία της εποχής, παρουσίαση ιστορικών προσωπικοτήτων αλλά και μυθιστορηματικών ηρώων όπως ο Βαρτάγγελος), εμβριθής περιγραφή των ιστορικών λεπτομερειών (συνθήκες υγιεινής, ρυμοτομία των πόλεων, κλπ.), εμπλουτισμένο λεξιλόγιο.
Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Καθημερινή (11.05.2014) στη Γιώτα Μυριωτσιώτη διαβάζουμε:
Σε αντίθεση με το προηγούμενο μυθιστόρημα «Ανεμώλια» του οποίου όλοι είναι αντι-ήρωες, καρικατούρες του Ομήρου, άνθρωποι υστερόβουλοι μιας Ελλάδας της αρπαχτής, ο Ματίας Αλμοσίνο είναι μια θετική παρουσία. Να φανταστούμε ότι εν μέσω κρίσης προέκυψε αυτή η ανάγκη;
– Οταν στην καθημερινότητά σου ζεις σε μια χώρα, και σε μια ήπειρο κατ’ επέκταση, στην οποία γκρεμίζονται βεβαιότητες, συστήματα αμφισβητούνται και αξίες περνούν και χάνονται, ναι, η κρίση έχει παίξει τον ρόλο της. Τελικά έναν τέτοιο ήρωα είχα προσωπική ανάγκη.
Ηθελα μια αξιόλογη προσωπικότητα, έναν καλό άνθρωπο χωρίς όμως απλοϊκό μανδύα με τον οποίο συνήθως περιβάλλονται τέτοιου είδους χαρακτήρες. Αναζητούσα μια προσωπικότητα, για να γαντζωθώ πρώτα εγώ και κατ’ επέκταση οι αναγνώστες.
Εξάλλου, ο καθηγητής Κώστας Θεολόγου σε δημοσίευσή του για το βιβλίο αυτό γράφει : “Η χαρά των αναγνωστών είναι να αντλούν γνώσεις από αυτή την επιμέλεια του φιλομαθούς γραφιά, διότι ο Ισίδωρος Ζουργός μάς δίνει και ένα εκλεκτικό πανόραμα των επιστημονικών εκδόσεων του 17ου αιώνα, της φιλοσοφικής κυοφορίας του Διαφωτισμού, της αναπόδραστης μετάβασης στο νέο επιστημονικό Παράδειγμα, δηλαδή στη Νευτώνειο μηχανική, στις ιδέες που με πολλαπλούς τρόπους γονιμοποίησαν τη σκέψη, την επιστήμη, τις αντιλήψεις και τις αξίες των Ευρωπαίων προγόνων μας. Αποκαλύπτουν, έτσι εμμέσως την μεγάλη επιβράδυνση στην έλευση της νεοτερικότητας στα Βαλκάνια και την κρίσιμη υστέρηση στη διαμόρφωση των θεσμικών προϋποθέσεων μετεξέλιξης του νότιου άκρου των Βαλκανίων σε μια σύγχρονη κοινωνία”.
Σε άλλο σημείο παρατηρεί: “Κύριος χαρακτήρας είναι ένας ταξιδιώτης: ο ταξιδιώτης είναι το πιο μοναχικό πλάσμα στον κόσμο… ένα πούπουλο ανεμοδαρμένο, που σε κάθε άλλον που συναντά αντικρίζει το πρόσωπο του Θεού (σ. 26)”
Το μυθιστόρημα του Ισίδωρου Ζουγρού «Σκηνές από τον Βίο του Ματίας Αλμοσίνο» είναι ένα απολαυστικό και χρήσιμο ανάγνωσμα, που λες να μην τελειώσει. Όταν έφτασα στο τέλος, διάβασα αμέσως ξανά το πρώτο κεφάλαιο. Η απόλαυσή του ήταν καινούρια, πάλι.
Ένα ταξίδι δημιουργικό. Είπα, μπράβο Ισίδωρε!