Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, αυτός ο “αλήτης” της λογοτεχνίας, γνωρίζει πολύ καλά να αποδομεί την απατηλή γοητεία του Αμερικάνικου ονείρου.
Ο θρασύς δημιουργός ξέρει τον πόνο της ψυχής του δημιουργού, διότι ζει και αλωνίζει στα λιμάνια και την αλητεία, όχι στους καναπάδες και τα πολυτελή σπίτια.
Στο βουνό των καθωσπρέπει εκείνος εξορισμένος ως παρίας, αλλά με μία θέση ηγέτη στην καρδιά πολλών αναγνωστών για την ωμή και ρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας.
Η λαϊκή απήχηση του ίδιου αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα αποφθέγματά του έχουν απορροφηθεί από την καθημερινή και διαδικτυακή πραγματικότητα.
Αν και ο ίδιος συχνά έκανε μία προβολή της δικής του ζωής η οποία σημαδεύτηκε από σκληρότητα, εξαρτήσεις και αλκοολισμό, πολλές φράσεις του περιγράφουν λιτά, ρεαλιστικά και με αφοπλιστική ειλικρίνεια πολλές καταστάσεις της ζωής.
Ο ίδιος περιγράφει λυρικά και απελπισμένα την τραγικότητα του έρωτα αναφωνόντας “βρες αυτό που αγαπάς και άφησέ το να σε σκοτώσει”. Πόσο σκληρό, ωμό, αλλά αληθινό. Γιατί η αλήθεια είναι πάντοτε σκληρή.
Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο Διογένης της σύγχρονης λογοτεχνίας. Ήταν το ίδιο κυνικός και έδειχνε ότι το απολάμβανε και δεν έδινε δεκάρα για αυτό.
Στους περιθωριακούς δρόμους της Νέας Υόρκης, με τα φθαρμένα ρούχα και τα πυκνά γένεια, εκεί σμιλεύεται ο δημιουργός. Όχι στις μπουτίκ του Κολωνακίου, τα ακριβά σαλόνια, τα πολυτελή αυτοκίνητα και λιμουζίνες.
Για τη ματαιότητα της ζωής δε θα διστάσει ειρωνικά να αναφέρει πως κάθε πρωί που ξυπνάει και βάζει τα παπούτσια του αναρωτιέται τι κάνει ακόμα εδώ πέρα.
Ο Μπουκόφσκι πυρπολεί ανελέητα τη σκέψη μας και αποδομεί με θράσος τα τακτοποιημένα μας κουτάκια και τον καθωσπρεπισμό μας.
Αυτή η προσπάθεια γδυσίματος τον καθιστά τόσο επίκαιρο και διαχρονικό..