Βρίσκομαι στο σημείο εκκίνησης, το ερευνητικό μου βλέμμα σαρώνει απ άκρη σ άκρη τα τεράστια γκρίζα φύλλα του χάλυβα που κρύβουν με επιμέλεια το επόμενο γλυπτικό μου έργο.
Πρέπει να το ανακαλύψω.
Για να τα καταφέρω πρέπει να «μεταβώ» στις παρυφές του Ωκεάνιου Συναισθήματος*, και μ αυτό το συναισθηματικό υπερόπλο, να διεισδύσω στα μόρια του, τα μεταλλικά του σπλάχνα, να μιλήσω, να ενωθώ μαζί του.
Μόνον έτσι μπορείς να απελευθερώσεις το γλυπτό σου απ τη σκληρή αγκαλιά του χάλυβα.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Στη συνέχεια, εγκαταλείπεις τις παρυφές του Ωκεάνιου Συναισθήματος και αργά αλλά σταθερά μεταφέρεις το γλυπτικό σου είναι στα ενδότερα του, όπου και παραμένει έως το πέρας της καλλιτεχνικής εγκυμοσύνης.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Η αίσθηση ηρεμίας και πληρότητας, αγαλλίασης και ευτυχίας είναι τα δώρα του Ωκεάνιου Συναισθήματος.
Ο χρόνος και ο χώρος χάνονται, το γλυπτό μου με περιέχει και το περιέχω, είμαστε μαζί παντού και πάντα, αυτή η γαλήνη και η ευφορία είναι βιωματική και δεν περιγράφεται, είναι μια υπερβατική εμπειρία.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!!
*Πατέρας του όρου «Ωκεάνιο Συναίσθημα» θεωρείται ο Γάλλος συγγραφέας-λογοτέχνης Ρομαίν Ρολάν (1866-1944), νόμπελ λογοτεχνίας 1915